Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 20

Wyrok Sądu Okręgowego w Kielcachz 27 lutego 2015 r., sygn. akt IX Ka 1730/14

IX Wydział Karny OdwoławczyTekst u wydawcy: SAOS

Metryka

Wydany
27 lutego 2015 r.
Sąd
Sąd Okręgowy w Kielcach
Wydział
IX Wydział Karny-Odwoławczy
Skład
SSO Adam Zarzycki przewodniczący, sprawozdawca
SSO Jan Klocek
SSO Artur Polut
st.sekr.sądowy Monika Ćwiek protokolant
Uczestnicy
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Roberta Jagusiaka
Rozpoznanie
w dniu 27 lutego 2015 roku
Sprawa
sprawy M. N. oskarżonego o przestępstwo z art. 177 § 1 kk
Od orzeczenia
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Busko Zdroju z dnia 14 października 2014 roku sygn. akt II K 660/13

Sentencja

  1. I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
  2. II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata E. G. kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych z tytułu wynagrodzenia za udział pełnomocnika z urzędu oskarżyciela posiłkowego Ł. B. w postępowaniu odwoławczym;
  3. III. zasądza od oskarżonego M. N. na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. M. kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych z tytułu wynagrodzenia za udział pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego M. M. w postępowaniu odwoławczym;
  4. IV. zasądza od oskarżonego M. N. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 936,60 (dziewięćset trzydzieści sześć 60/100) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie

M. N. oskarżony był o to, że:

14 czerwca 2010 r. w miejscowości W., gm. B., w woj. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując na drodze publicznej relacji B. - P. ciągnikiem siodłowym S. o nr rej. (...) z naczepą nie zachował należytej ostrożności, właściwej obserwacji jezdni oraz jadąc z nadmierną, niebezpieczną prędkością i nie zachowując bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazdu, uderzył w tył jadącego przed nim zamierzającego skręcić w lewo pojazdu m-ki B. (...) o nr rej. (...), kierowanego przez K. M. (1), wskutek czego pasażerowie pojazdu m-ki B., a mianowicie M. M. doznała stłuczenia klatki piersiowej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jej ciała na okres czasu nieprzekraczający siedem dni, a Ł. B. odniósł obrażenia ciała w postaci stłuczenia głowy, wstrząśnienia mózgu, złamania kości skroniowej, czołowej i ciemieniowej lewej, wieloszczelinowe i z wgłobieniem, krwiaka przymózgowego po stronie lewej, uszkodzenia opony twardej, afazji ruchowej oraz krwiaka okularowego okolicy oka lewego, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała na czas trwający dłużej niż dni siedem, tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 kk.

Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju wyrokiem z dnia 14 października 2014 r. w sprawie II K 660/13 orzekł co następuje:

  1. I. w ramach czynu opisanego w akcie oskarżenia oskarżonego M. N. uznał za winnego tego, że w dniu 14 czerwca 2010 r. w W. gm. B., woj. (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując na drodze publicznej relacji B. - P. ciągnikiem siodłowym S. o nr rej. (...) z naczepą wbrew znakom drogowym ograniczających prędkość do 50 m/h i ostrzegających o wypadkach, jechał z nadmierną, wynoszącą ok. 82 km/h prędkością i nie zachowując bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazdu, uderzył w tył jadącego przed nim i zamierzającego skręcić w lewo samochodu osobowego marki B. (...) nr rej. (...), kierowanego przez K. M. (1), wskutek czego pasażerowie tegoż pojazdu, a mianowicie Ł. B. doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, wstrząśnienia i stłuczenia mózgu - płata czołowego, ciemieniowego i skroniowego po stronie lewej, obrzęku mózgu, złamania kości skroniowej, czołowej i ciemieniowej lewej, wieloszczelinowego i z wgłębieniem, krwiaka przymózgowego po stronie lewej, uszkodzenia opony twardej, afazji ruchowej oraz krwiaka okularowego okolicy oka lewego, które to obrażenia spowodowały u niego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci innego ciężkiego kalectwa oraz choroby realnie zagrażającej życiu, a M. M. doznała stłuczenia głowy i stłuczenia klatki piersiowej, rozwarstwienia ściany prawej tętnicy szyjnej wewnętrznej z następowym udarem niedokrwiennym mózgu oraz organicznego zaburzenia osobowości, co spowodowało chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kk, co do obojga pokrzywdzonych i czyn ten kwalifikuje z art. 177 § 2 kk i na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
  2. II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 kk, art. 71 § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk orzeczoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności warunkowo mu zawiesił na okres próby wynoszący 4 lata, wymierzając mu jednocześnie 100 stawek dziennych grzywny przy określeniu jednej stawki na 10 złotych;
  3. III. na podstawie art. 46 § 2 kk zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonych Ł. B. i M. M. kwoty po 10.000 złotych tytułem nawiązek;
  4. IV. zasądził od oskarżonego M. N. na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. M. kwotę 1530 złotych tytułem poniesionych wydatków zastępstwa adwokackiego;
  5. V. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. E. G., pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Ł. B. kwotę 1756,44 złotych za pełnienie funkcji pełnomocnika z urzędu;
  6. VI. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3500 złotych tytułem kosztów postępowania, a w pozostałej części zwolnił go od uiszczenia kosztów.

Powyższy wyrok zaskarżony został przez obrońcę oskarżonego w całości. Wyrokowi temu zarzucił on:

  1. 1. na podstawie art. 438 pkt 1 kpk obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 9 § 1 kk poprzez uznanie, iż:
  2. - oskarżony M. N. popełnił występek z art. 177 kk umyślnie, podczas gdy czyn zarzucany oskarżonemu w akcie oskarżenia ma charakter nieumyślny i polega na naruszeniu reguł określonych w przepisach drogowych i niepisanych reguł wynikających z istoty ruchu drogowego i interpretacji przepisów;
  3. - oskarżony umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, albowiem kierująca pojazdem marki B. o nr rej. (...) sygnalizowała zamiar skrętu w lewo, a oskarżony jako doświadczony kierowca, często pokonujący tę trasę na jakiej doszło do wypadku, wiedział iż za wiaduktem jest skrzyżowanie z drogą podrzędną lewą, stąd powinien liczyć się z możliwością wykonania takiego manewru przez kierującą.
  4. 2. na podstawie art. 438 pkt 2 kpk obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 2 kpk polegającą na rozstrzygnięciu wątpliwości na niekorzyść oskarżonego:
  5. - dotyczących ustalenia przyczyn udaru mózgu, podczas gdy z opinii biegłych, zalegających w aktach sprawy, jednoznacznie wynika, iż nie można ostatecznie ustalić związku przyczynowego między doznanym przez pokrzywdzoną urazem a udarem mózgu, który wystąpił w krótkim czasie po zaistnieniu przedmiotowego zdarzenia,
  6. - dotyczących rozstrzygnięcia, iż kierująca pojazdem marki B. o nr rej. (...) zasygnalizowała zamiar skrętu w lewo.

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Busku – Zdroju do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Apelacja obrońcy oskarżonego jest bezzasadna. Na wstępie należy przypomnieć, że kwestia umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz ustalenie co do włączenia kierunkowskazu przez kierującą samochodem B. zostały już prawomocnie rozstrzygnięte w poprzednio toczącym się postępowaniu. Sąd Odwoławczy w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 sierpnia 2013 r., stwierdził bowiem, że Sąd I instancji należycie uzasadnił stanowisko co do umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez oskarżonego oraz ustalenie o włączeniu kierunkowskazu przez kierującą samochodem B., a apelacja obrońcy oskarżonego w tej kwestii stanowi jedynie polemikę z ustaleniami Sądu (k. 568). W toku ponownego postępowania w sprawie w związku z uchyleniem poprzedniego wyroku Sądu I instancji, nie ujawniły się żadne nowe okoliczności lub dowody, które to stanowisko podważyłyby, a Sąd I instancji kierując się wskazówkami Sądu odwoławczego ujawnił w oparciu o przepis art. 442 § 2 kpk te dowody, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku.

Nie ma więc żadnych podstaw, aby kwestionować stanowisko Sądu w powyższym zakresie. Ustalenia Sądu co do przyczyn i przebiegu wypadku nie budzą żadnych wątpliwości i znajdują oparcie w zebranym i należycie ocenionym materiale dowodowym, w tym m.in. zeznaniach świadka K. M. oraz opinii biegłego S. K.. Sąd I instancji dokładnie przeanalizował zebrane dowody zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 kpk i swoje stanowisko przedstawił w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wyroku zgodnie z wymogami określonymi w art. 424 kpk. Z tych ustaleń bezspornie wynika, iż oskarżony prowadził pojazd z nadmierną prędkością wbrew istniejącym na tym odcinku drogi ograniczeniom, czego zresztą nie negował, nie zachowując bezpiecznej odległości od poprzedzającego pojazdu kierowanego przez K. M. (1).

Niezależnie od tego należy przypomnieć, że ustalenie, iż sprawca w sposób umyślny naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w niczym nie zmienia charakteru przypisanego oskarżonemu przestępstwa z art. 177 § 2 kk. Nadal pozostaje ono występkiem nieumyślnym. Apelacja obrońcy w tym zakresie jest więc oczywiście bezzasadna.

Nie można również zgodzić się z argumentacją apelującego kwestionującego ustalenie dotyczące przyczyn udaru mózgu, a w konsekwencji że pokrzywdzona M. M. doznała uszkodzeń ciała stanowiących chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kk. Sąd I instancji oparł to ustalenie na opinii (...) w Ł. (k. 528 – 538, 602 – 608), którą w całości zaakceptował. Brak jest podstaw do kwestionowania tej opinii, a apelujący nie podniósł żadnych konkretnych zarzutów podważających jej wiarygodność. W szczególności nie zachodzą wątpliwości w rozumieniu art. 5 § 2 kpk co do związku przyczynowego między urazem doznanym przez pokrzywdzoną a udarem mózgu. Przedmiotowa opinia w sposób jasny wyjaśnia tą kwestię, a więc Sąd miał prawo oprzeć swoje ustalenia na tej opinii.

Kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu czynu nie może budzić żadnych wątpliwości, a orzeczona wobec niego kara nie razi surowością.

W tej sytuacji Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (art. 437 § 1 kpk, art. 456 kpk). O kosztach należnych pełnomocnikowi Ł. B. z urzędu za udział w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r. poz. 635 tekst jedn.) i § 14 ust.1 pkt 4 i 7, § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461). O kosztach należnych oskarżycielce posiłkowej za udział jej pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 627, 634 kpk. O kosztach sądowych od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze (opłata - 400 zł, wydatki 536,60 zł) orzeczono na podstawie art. 627, 634 kpk.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.