Uzasadnienie
Ewa G. pozwem z dnia 14 listopada 1994 r. wnosiła o stwierdzenie nieważno- ści odwołania jej ze stanowiska Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitar- nego oraz dyrektora Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w C., zasą- dzenie wynagrodzenia w wysokości 15 mln zł za czas pozostawania bez pracy, z odsetkami od 20 października 1994 r., a ostatecznie o zobowiązanie Wojewódzkiej
Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w C. do zatrudnienia jej na stanowisku asystenta, na którym pracowała przed objęciem funkcji Państwowego Wojewódzkiego Inspekto- ra Sanitarnego. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Ciechanowie ustalił, że powódka powo- łana na stanowiska Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i Dyrekto- ra Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej na czas określony do 31 sierp- nia 1995 r., została z nich odwołana w dniu 20 października 1994 r. Od 17 paździer- nika 1994 r. do 14 kwietnia 1995 r. Ewa G. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Mi- nister Zdrowia i Opieki Społecznej w dniu 12 kwietnia 1995 r. rozwiązał z nią z dniem 18 kwietnia umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 KP w 2 związku z art. 72 §1 zdanie2 KP. Od dnia 20 października 1994 r. powódce „przy- wrócono” funkcję członka Zarządu Komisji NSZZ „ Solidarność”, a z dniem 16 listo- pada 1994 r. została wybrana do władz zakładowej organizacji tego związku zawo- dowego. Rozwiązanie stosunku pracy z Ewą G. nastąpiło bez zgody zakładowej organizacji związkowej, a zatem z naruszeniem art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. Nr 55, poz. 234 ze zm.). W tym stanie faktycznym
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 17 czerwca 1997 r. [...], wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 59 KP, zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 4.423,80 zł tytułem odszkodowania za naruszające przepisy rozwiązanie umowy o pracę.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro- kiem z dnia 3 grudnia 1997 r. [...] zmienił zaskarżony wyrok tylko co do terminu na- leżnych odsetek ustalając go na dzień 19 kwietnia 1995 r., w pozostałym zakresie apelację Ewy G. oddalając.
Ewa G. zaskarżyła ten wyrok kasacją. Wskazując jako jej podstawę narusze- nie prawa materialnego, a to: art. art. 8, 38, 42, 59 KP, art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych oraz art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o
Państwowej Inspekcji Sanitarnej (jednolity tekst: Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575), wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej apelację i przekaza- nie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.
Pismem procesowym z dnia 30 grudnia 1998 r. Wojewódzka Stacja
Sanitarno-Epidemiologiczna w C. wniosła o uwzględnienie kasacji i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu podała, że z dniem 1 maja 1998 r. Ewa G. została ponownie zatrudniona u strony pozwanej na stanowisku zastępcy dyrektora.
Ponieważ dokonano wyboru powódki na stanowisko wiceprezydenta C. strona pozwana udzieliła jej urlopu bezpłatnego na czas trwania kadencji. Nadto, strony zawarły ugodę, w której strona pozwana zobowiązała się do wykonania nieprawomocnego wyroku zasądzającego na rzecz powódki odszkodowanie.
Na rozprawie kasacyjnej pełnomocnik Ewy G. oświadczył, że pomimo zawar- cia i wykonania ugody wnosi o merytoryczne rozpoznanie kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zasadniczy przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie tyczył prawa Ewy G. do zatrudnienia w Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w C. po odwoła- niu jej ze stanowiska Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i dyrek- tora tej placówki. Powódka wywodziła takie prawo raz z faktu, że stosunek pracy na stanowisku asystenta nie został z nią nigdy rozwiązany i trwał pomimo powołania na stanowiska Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz dyrektora strony pozwanej, a zatem i po odwołaniu z tych stanowisk, innym razem - z kwestio- nowanego przez stronę pozwaną przyrzeczenia ponownego zatrudnienia na stano- wisku asystenta po ustaniu stosunku pracy z powołania. Zgłaszane roszczenia ma- jątkowe stanowiły konsekwencję żądania głównego. W kierunku restytucji stosunku pracy na stanowisku asystenta zmierzała też kasacja, która, choć skarżąca nie wskazała jako podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów o postępowaniu, jest w całości polemiką z oceną dowodów dokonaną przez Sądy obu instancji.
Z treści umowy ugody zawartej między stronami procesowymi w dniu 5 czerwca 1998 r. wynika, że roszczenia powódki zostały zaspokojone przez stronę pozwaną dobrowolnie w zakresie nawet wykraczającym poza żądanie pozwu. Po- wódka została zatrudniona w Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w C. wprawdzie nie na stanowisku asystenta, o co wnosiła, ale zastępcy dyrektora tej placówki. Otrzy- mała odszkodowanie zasądzone wyrokiem Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Cie- chanowie z dnia 17 czerwca 1997 r. [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Woje- wódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 3 grudnia 1997 r. [...], zaskarżonym kasacją.
Skoro pracodawca - dłużnik zaspokoił wszystkie roszczenia pracownika - wie- rzyciela, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 393 12
KPC oddalił kasację powódki, po- nieważ zobowiązanie pozwanego wygasło co - gdyby nie zakaz reformationis in peius - skutkowałoby oddaleniem powództwa.
========================================