Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2016 r. (k. 25 akt sądowych) Referendarz sądowy tutejszego sądu przyznał skarżącemu J. H. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokackiej na pełnomocnika strony wyznaczyła adwokata M. K. (k. 62).
Pismem z dnia 12 maja 2017 r. (k. 122) skarżący oświadczył, że wypowiada pełnomocnictwo ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi i jednocześnie wniósł o ustanowienie innego pełnomocnika.
Następnie, wyrokiem z dnia 2 czerwca 2017 r. (I SA/Lu 381/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. oraz przyznał ustanowionemu z urzędu adwokatowi wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przed sądem pierwszej instancji.
Pismem z dnia 7 czerwca 2017 r. skarżący ponownie zwrócił się do sądu o ustanowienie dla niego pełnomocnika (adwokata), w celu reprezentowania go przed sądem z uwagi na stan jego zdrowia.
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2017 r. Referendarz sądowy umorzył postępowanie sądowe w zakresie wniosku J. H. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, wskazując, że w niniejszym postępowaniu skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, a wypowiedzenie pełnomocnictwa nie uprawnia do przyznania stronie kolejnego pełnomocnika w ramach prawa pomocy, przy czym ewentualne wyznaczenie innego pełnomocnika w ramach prawa pomocy, należy do właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej, co wynika z art. 253 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a.
Na postanowienie Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lipca 2017 r. J. H. złożył sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie referendarza sądowego, jest prawidłowe.
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 p.p.s.a.).
Z treści art. 245 § 1 p.p.s.a. wynika, m. in., że prawo pomocy obejmuje m. in. ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Kolejny wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu jest zbędny, gdyż z akt sprawy wynika, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 sierpnia 2016 r., tj. w pkt I sentencji tego postanowienia, stronie skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016 r.
Wypowiedzenie pełnomocnictwa wyznaczonemu przez ORA adwokatowi z urzędu nie uprawnia Sądu do zmiany osoby pełnomocnika, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny do zmiany osoby pełnomocnika wyznaczonego z urzędu. Sąd wydaje jedynie postanowienie w sprawie przyznania prawa pomocy, wskazane w art. 253 § 1 p.p.s.a., po spełnieniu przez skarżącego przesłanek uprawniających do przyznania tego prawa, natomiast wyznaczenie konkretnego pełnomocnika, w tym również nowego (kolejnego) pełnomocnika (a tego jednocześnie żąda strona skarżąca), należy do właściwości Okręgowej Izby Adwokackiej, co wynika z treści art. 253 § 1 i 2 p.p.s.a.
Zatem rozpoznanie kolejnego wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym kolejnym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, mając na względzie treść art. 249a, art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 oraz art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.