Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z dnia 2 czerwca 2017 r. (I SA/Lu 381/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. Skarżący nie wystąpił z wnioskiem o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wydanego orzeczenia. Oznacza to, iż najpóźniej w dniu 3 lipca 2017 r., tj. z upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zakończyło się postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie. Prawomocność orzeczenia stwierdzono na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 września 2017 r.
W dniu 2 sierpnia 2017 r. skarżący zwrócił się do sądu o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu (adwokata) w celu reprezentowania go przed sądem.
Jak wynika z akt sprawy wniosek strony o ustanowienie pełnomocnika z urzędu jest kolejnym złożonym przez skarżącego. Wcześniejszy wniosek strony został prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2017 r. umarzającym postępowanie sądowe w zakresie wniosku strony o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
W oparciu o przytoczony wyżej stan faktyczny należy stwierdzić, że wniosek z dnia 27 lipca 2017 r. nie może zostać rozpoznany merytorycznie.
Zgodnie bowiem z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 ze zm.) - dalej w skrócie: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powyższego przepisu wynika, że wniosek ten można złożyć dopóki trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania - o ile strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (postanowienie NSA z 28 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 745/09, Lex nr 552405). Analiza wniosku oraz akt sprawy nie wskazuje natomiast by obecnie skarżący zmierzał do wzruszenia prawomocnego w tej sprawie wyroku Sądu.
W świetle przyjętej konstatacji stwierdzić należało, że wniosek ten - jako złożony po zakończeniu postępowania - nie może zostać merytorycznie rozstrzygnięty. W takim zaś przypadku należało umorzyć postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 249a p.p.s.a. z uwagi na jego zbędność.
Z tych względów, orzeczono jak na wstępie.