Uzasadnienie
Na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (DZ. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 Kpa decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] Prezydent Miasta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę W. S. - P.R.B. R. w T. ul. M., dla zamierzenia budowlanego dot. budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. B. w T. obejmującego działki nr [...] i [...] w obrębie [...]. Od powyższej decyzji odwołała się Wspólnota Mieszkaniowa B. w T. zarzucając naruszenie przepisów Kpa: art. 28 i 29 - polegające na przyjęciu, że stroną postępowania jest wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa B., w sytuacji, gdy ustalony przez organ I instancji obszar oddziaływania obiektu obejmujący działki nr [...] i nr [...] ze względu na służebność przechodu i przejazdu wskazuje, iż właściciele tych działek powinni mieć status strony, gdyż ww. decyzja bezpośrednio wpływa na ich sytuację prawną; art. 8 i 9 - poprzez błędne informowanie Zarządu Wspólnoty i mieszkańców o treści dot. formy ważnego pełnomocnictwa oraz ilości pełnomocników, którzy mogą reprezentować Wspólnotę; art. 8 - poprzez obrazę zasady równości poprzez umożliwienie inwestorowi korzystanie z dwóch pełnomocników; art. 33 -polegające na bezzasadnym przyjęciu, że strona może korzystać z pomocy jednego pełnomocnika i dla ważności niezbędne jest uiszczenie opłaty skarbowej; art. 10 § 1, art. 32, art. 33 § 1 w zw. z art. 40 § 2 - poprzez zaniechanie doręczenia A. Z. i adw.
D. N. pism dot. czynności podejmowanych przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji, pomimo że osobom tym udzielono ważnych pełnomocnictw w toku postępowania odwoławczego, a ponadto działanie obu tych osób w charakterze pełnomocników zostało zaakceptowane przez Wojewodę, który doręczył im decyzje z dnia [...] sierpnia 2011 r.; art. 7 w zw. z art. 78 i 107 § 3 - polegające na nieustosunkowaniu się do wniosku Zarządu Wspólnoty o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia czy w związku z planowaną inwestycją i wynikającą z tego zmianą ruchu pojazdów przez działki nr [...] i [...] nie dojdzie do naruszenia konstrukcji budynku położonego w T. przy ul. B. i nie zagrozi to istniejącej nieruchomości.
Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2012 r. - [...] na podstawie art. 138 § 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wywodząc, że nie doszło do naruszenia ustaw: z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ani przepisów Kpa, za wyjątkiem przepisów dot. przyjęcia pełnomocnictwa i opłaty skarbowej, co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Wg organu przeprowadzono pełne postępowanie wyjaśniające, nie naruszając zasad postępowania oraz przepisów dot. postępowania dowodowego.
W skardze Wspólnota Mieszkaniowa B. w T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie kpa: art. 138 § 1 pkt 1 - polegające na utrzymaniu decyzji I instancji w sytuacji, gdy ze względu na szereg rażących uchybień proceduralnych, decyzja ta powinna być uchylona w całości; art. 7 w zw. z art. 8 i art. 77 - polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy wskutek zebrania niekompletnego materiału dowodowego w rezultacie zaakceptowania prowadzenia postępowania przez organ I instancji w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; art. 8 w zw. z art. 9 i art. 10 - polegające na zajęciu stanowiska, że udzielanie błędnych pouczeń dotyczących liczby pełnomocników i formy ważnego pełnomocnictwa nie miało wpływu na wynik sprawy i skutkować powinno odpowiedzialnością na drodze służbowej w sytuacji gdy rażące naruszenie przepisów postępowania skutkowało ograniczeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu; art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 80 - polegające na oddaleniu wniosku dot. oględzin nieruchomości i opinii biegłego, mimo iż dowód ten dotyczył okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy; art. 107 § 3 - poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny i skrótowy z pominięciem ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania; art. 28 i art. 29 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - polegające na zaakceptowaniu stanowiska, że stroną postępowania jest wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa B., w sytuacji gdy ustalony przez organ I instancji obszar oddziaływania obiektu obejmujący działki o nr [...] i nr [...] ze względu na służebność przechodu i przejazdu wskazuje na to, iż współwłaściciele tych działek powinni mieć status strony, gdyż zaskarżona decyzja w sposób bezpośredni wpływa na ich sytuację prawną.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji z uzasadnienia swojej decyzji stwierdzając, że skarżący nie wniósł żadnych nowych okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, i że nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 ppsa. Również uczestnik postępowania (inwestor) wniósł o oddalenie skargi, wskazując na bezzasadność zarzutów dot. naruszenia wskazanych w niej przepisów Kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.
Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w chwili jej wydania - przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji.
Po myśli przepisu art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak - związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast zgodnie z art. 133 § 1 ww. ustawy Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Przede wszystkim należy odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 28 i 29 Kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zauważyć, że po myśli przepisu art. 4 tej ustawy (prawidłowo przywołanej w zaskarżonej decyzji) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, o ile wykaże, że przysługuje mu prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Zatem obowiązkiem organu administracji publicznej było ustalenie kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek.
Stosownie do przepisu art. 28 tej ustawy stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Co należy natomiast rozumieć pod pojęciem "obszaru oddziaływania obiektu" określa treść przepisu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Stanowi on, że jako obszar oddziaływania należy rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Obszar oddziaływania obiektu dotyczy zarówno terenu niezagospodarowanego jak i już zagospodarowanego, ponieważ ograniczenia dotyczyć mogą zmiany sposobu zagospodarowania. Przepisami odrębnymi, o których mowa w ww. przepisie, są przepisy, których stosowanie powoduje jakiekolwiek ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego.
Dla dokonania oceny, czy dana nieruchomość gruntowa lub zabudowana pozostaje w obszarze oddziaływania lub poza jego obszarem, należy w otoczeniu zamierzonej inwestycji wytyczyć odpowiedni teren, z uwzględnieniem przepisów, regulujących między innymi warunki techniczne, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które stanowią o ograniczeniu w zagospodarowaniu terenu, w tym zmiany sposobu zagospodarowania terenu, z uwagi na istnienie w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Przepis art. 3 pkt 20 ww. ustawy z 7 lipca 1994 r. odsyła także do innych regulacji poza rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), wynikających np. z zagospodarowania przestrzennego czy też ochrony środowiska, ale dopiero wówczas, gdy wynikają z nich ograniczenia w zagospodarowaniu (w zabudowie) sąsiednich nieruchomości i należałoby przyjąć, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego.
Analiza akt sprawy w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie w prawidłowo ustalono obszar oddziaływania obiektu a co za tym idzie prawidłowo także ustalono strony postępowania administracyjnego.
W związku z dalszymi zarzutami strony skarżącej, należy wskazać na przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.). M. in. przepis art. 6 tej ustawy konstytuuje wspólnotę będącą zbiorem właścicieli lokali jako odrębną stronę postępowania w tym również administracyjnego w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej. Przepis art. 21 ust. 1 tej ustawy natomiast stanowi, że jeśli wspólnota wybrała zarząd, to właśnie wybrany zarząd reprezentuje ją jako całość w postępowaniu. Jeśli zaś wspólnota zamiast wybierać zarząd składający się z jednej lub kilku osób fizycznych, powierzyła zarząd nieruchomością wspólną umową zawartą w formie aktu notarialnego, w oparciu o art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, to zgodnie z jej art. 33 tej ustawy reprezentować ją będzie ta osoba prawna lub fizyczna, której zarząd został powierzony. Z tego należy wyciągnąć wniosek, że Wspólnota jako całość jest stroną w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej.
Stronami postępowania administracyjnego mogą też być odrębnie poszczególni właściciele lokali w sprawach, które dotyczą bezpośrednio ich lokali. Muszą więc wykazać swój interes prawny, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Dlatego też zarzut niewłaściwego określenia przez organ stron postępowania administracyjnego jest zdaniem Sądu chybiony.
Badając dalej zgodność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, należy zwrócić uwagę na przepis art. 35 tej ustawy. Otóż po jego myśli przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ powinien dokonać sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust 7. Stosownie zaś do przepisów art. 35 ust. 3 w wypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
Z akt sprawy natomiast wynika, że organ pierwszej instancji tj. Prezydent Miasta T. w niniejszej sprawie realizując wynikające z powyższych przepisów obowiązki wielokrotnie wydawał postanowienia i wzywał inwestora do usunięcia nieprawidłowości, które w ocenie Sądu zostały przed wydaniem decyzji w całości usunięte.
Z akt wynika, że w toku toczącego się ponad rok postępowania administracyjnego inwestor wypełnił wszystkie wymagania wynikające z przywołanego art. 35 ustawy Prawo budowlane oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Oznacza to, że w tej sytuacji organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, skoro co wynika z akt - przedłożony projekt budowlany był kompletny i miał wymaganą formę oraz uzyskał niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia, a także został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i ponadto aktualny wpis na listę członków właściwej izby samorządu budowlanego. Inwestor przedłożył również wszystkie wymagane prawem uzgodnienia, co również wynika z akt postępowania administracyjnego.
Analizując przebieg postępowania administracyjnego Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, iż wskazywane przez skarżących nieprawidłowości w postępowaniu organu I instancji w zakresie przyjęcia pełnomocnictwa, zbędnych wymogów dotyczących opłaty skarbowej, choć zaistniały, to nie miały wpływu na wynik sprawy. Sąd podzielił także stanowisko organu, iż dokonanie analizy natężenia ruchu i jakiegokolwiek oddziaływania na istniejący budynek sąsiedni jest możliwe dopiero po wybudowaniu budynku i zauważeniu jakichkolwiek niedogodności, i że wówczas należy zgłosić ten fakt do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który wdroży procedurę niezbędnych ograniczeń dot. wyżej wymienionych kwestii. Na dzień wydawania zaskarżonej decyzji stopień natężenia ruchu czy istnienia i nasilenia jakichkolwiek innych niesprecyzowanych w skardze - oddziaływań- jest niemożliwy do ustalenia i zbadania.
Chybione są także w ocenie Sądu zarzuty skarżącego dotyczące niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zarówno bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja została wydana po przeprowadzeniu pełnego postępowania w wystarczającym zakresie, i wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 Kpa.
Nie doszło więc do naruszenia przepisów prawa wskazanych jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji. Nie doszło także do naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa obowiązującego w chwili jej wydania. I dlatego nie dopatrując się wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.