Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 czerwca 2009r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o braku podstaw do rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 w związku z art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w sprawie robót budowlanych wykonywanych przez GDDKiA O/Gdańsk na DK 1 w M. dotyczących zamknięcia dojazdu z przedmiotowej drogi na posesję W. K. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez W. K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 13 listopada 2009r. nr [...] uchylił się zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o braku podstaw do rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 w związku z art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2006 roku Nr 156, poz.1118 z póź. zm.) w sprawie robót budowlanych, wykonywanych przez GDDKiA O/Gdańsk na DK 1 w miejscowości M., dotyczących zamknięcia dojazdu na posesję W. K. w postaci likwidacji zjazdu na posesję usytuowaną na działce nr [...] przy ulicy P. w M. z w/w drogi krajowej.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 28 obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stanowiącego, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 31. Art. 30 zawiera enumeratywnie wymienione rodzaje robót budowlanych, na których wykonanie wymagane jest tylko dokonanie zgłoszenia zamiaru ich wykonania do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ust. 1 pkt 2 odnosi się do art.29 ust.2 pkt 1 i 12, które dotyczą remontu istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków (pkt 1) oraz przebudowy dróg, torów i urządzeń kolejowych (pkt 12).
Do rozpatrywania spraw w przypadkach innych niż zawarte w art.48 ust. 1 lub w art.49b ust. 1 ustawy (samowolne wznoszenie lub wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części) zastosowanie mają przepisy art.50 i art.51. W przypadkach gdy roboty budowlane zostały już wykonane (tak jak w rozpatrywanej sprawie) do ich rozpatrywania zgodnie z art.51 ust.7 zastosowanie mają przepisy art.51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust.3.
Ponieważ art.51 stanowi kontynuację przepisów art. 50 przy merytorycznym rozstrzyganiu spraw zakończonych robót budowlanych należy uwzględniać przypadki wykonania robót:
- 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art.30 ust. 1, w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.
Zgodnie z art.51 ust. 1 pkt 1 w przypadkach gdy nie ma podstaw do legalizacji wykonanych robót budowlanych organ nadzoru budowlanego nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Natomiast w przypadkach gdy istnieją podstawy do legalizacji wykonanych robót budowlanych zastosowanie ma przepis art.51 ust.1 pkt 2 który stanowi, że organ nadzoru budowlanego nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robot budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem określając termin ich wykonania. Aby nałożyć taki ewentualny obowiązek organ musi najpierw dokonać stosownych konkretnych ustaleń, które świadczą o wymogu wydania w/wym. nakazu.
Następnie na podstawie art.51 ust.3 stwierdza w drodze decyzji wykonanie nałożonego obowiązku albo w przypadku nie wykonania obowiązku nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.
Organ odwoławczy ustalił, że rozpatrywane roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze skutecznym zgłoszeniem zamiaru ich wykonania (pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku Nr [...] z dnia 18 grudnia 2007r., które zostało złożone w Pomorskim Urzędzie Wojewódzkim w Gdańsku w dniu 19.12.2008r. - przyjęte pismem Dyrektora Wydziału Infrastruktury Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku nr [...] z dnia 09.01.2008 r.), zatem zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie było zbadanie czy roboty te wykonano zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz poszanowaniem praw osób trzecich.
Organ wskazał, iż zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz.430) przepisy przedmiotowego rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, wykonywaniu dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie, rozbudowie, przebudowie oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
W rozpatrywanej sprawie wykonano remont, którego realizacja nie była objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, co oznacza, że przepisy w/w rozporządzenia nie mają zastosowania w jej rozpatrywaniu. Ponadto zgodnie z art.4 pkt 19 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz.115 z póź. zm.) za remont drogi uważa się wykonanie robót przywracających pierwotny stan drogi, także przy użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyte w stanie pierwotnym co oddaje zakres przyjętego zgłoszenia.
Analizując zgromadzony materiał dowodowy organ stwierdził, że zjazd z drogi krajowej nr 1 na posesję znajdującą się na działce nr [...] w M. był przez wiele lat nieużywany. Świadczy o tym samo zagospodarowanie działki, gdzie w świetle zamontowanej bramy rośnie kilkumetrowy żywopłot, na przebiegu ewentualnego ciągu komunikacyjnego zamontowano elementy architektury ogrodowej, a grunt porośnięty jest bujną trawą. Posesję obsługuje ciąg komunikacyjny ulicy P., na którym to z niezrozumiałych względów Gmina T. nie uregulowała stosunków własnościowo-gruntowych. Działka nr [...] należąca do gminy i klasyfikowana jako droga stanowi w istocie wyspę otoczoną działkami prywatnymi. Ulica przebiega przez pas działki nr [...] (własność Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. Macierzyństwa Najświętszej Marii Panny w M.).
Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz.115 z póź. zm.) ulicą jest droga na terenie zabudowanym lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe. Jak wynika ze zgromadzonych dokumentów ulica o takim przebiegu istniała już w roku 1980 roku (mapy na których zatwierdzono plany realizacyjne budynku mieszkalnego i budynku magazynowego wzniesione przez W. K.). Teren ulicy jest gruntem publicznym natomiast nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego i administracji architektonicznej regulowanie stosunków własnościowych w jej ciągu. Dla porządku organ wskazał, iż zgodnie z art.20 pkt 4 w/wym. ustawy do zadań zarządcy drogi należy realizacja zadań w zakresie inżynierii ruchu w tym poprawy jego bezpieczeństwa. Powyższe świadczy iż rozpatrywane roboty budowlane wykonano zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie naruszono praw osób trzecich.
W odniesieniu do rozstrzygnięcia organu I Instancji organ odwoławczy stwierdził, iż naruszony został art.107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie określono w sposób dokładny usytuowania przedmiotu postępowania (z akt sprawy wnika, że W. K. jest właścicielem kilku działek w M.), co stanowiło istotną wadę wydanej decyzji. Dlatego tez organ odwoławczy stosując art.138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił decyzję organu I instancji i orzekł co do istoty sprawy, stwierdzając przy tym że jego rozstrzygnięcie jest w zasadzie tożsame z rozstrzygnięciem I instancyjnym, skutkiem czego nie uchybia ono art. 139 Kpa.
Odnosząc się do argumentów odwołania organ odwoławczy wskazał, że art. 5 ustawy Prawo budowlane odnosi się do budowanych obiektów budowlanych. Zgodnie z art.3 pkt 6 tej ustawy za budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Obiektem budowlanym jest zaś zgodnie z art. 3 pkt 1 budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy są natomiast roboty budowlane stanowiące remont i przebudowę istniejącej drogi. W kwestii wydawanych pozwoleń na budowę obiektów na terenie pierwotnej działki nr [...] w M. pod kątem dostępu do drogi publicznej stwierdził, że pierwotnie działka ta obejmowała teren działek nr [....] i [...], pozwolenia na budowę wydawane były w latach osiemdziesiątych XX wieku, zaś podział działki nastąpił w roku 1993 więc nie można przyjmować, iż stan faktyczno-prawny był niezmienny i wydane decyzje dotyczyły tego samego stanu zagospodarowania terenu.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz.690 z póź. zm.) w § 2 ust.1 stanowi, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz zmianę sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, co powoduje, że przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się do robót budowlanych związanych z przebudową i remontem dróg. Odnośnie kwestii nieprawidłowo przyjętego zgłoszenia robót budowlanych z uwagi na naruszenie praw nabytych dotyczących dostępu do drogi publicznej na podstawie wcześniej wydanych decyzji administracyjnych organ wskazał, że na wzniesienie na działce nr [...] w M. budynku mieszkalnego Naczelnik Gminy Tczew wydał decyzję o pozwoleniu na budowę nr 8381/13/80 z dnia 3 lipca 1980r.
Decyzja ta poprzedzona była decyzją wymienionego organu o pozwoleniu na budowę z dnia 29 lutego 1980r. nr 8381/13/80 którą to decyzję wycofano z obiegu prawnego decyzją Wojewody Gdańskiego z dnia 20 czerwca 1980 roku nr ZGP-III-8381/114/80. Przedmiotowy budynek wznoszony był w warunkach ciągłej samowoli budowlanej. Jego legalizacja nastąpiła na podstawie decyzji Naczelnika Gminy Tczew decyzją o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego i warsztatu nr 8382/3/84 z dnia 25 kwietnia 1984 r. Przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nr 8381/13/80 z dnia 03.07.1980 r. inwestor uzyskał uzgodnienie Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w Gdańsku z dnia 17.04.1980 r. nr DODP-7m-661/72/80 usytuowania przedmiotowego budynku zmienionego uzgodnieniem z dnia 22.05.1980 r. Przedmiotem uzgodnień nie był zjazd z drogi publicznej.
Naczelnik Gminy Tczew w dniu 25 czerwca 1982 roku decyzją nr 8381/54/82 udzielił pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] w M. magazynu półfabrykatów (budynek przylega od strony północnej do budynku mieszkalnego). Przedmiotowa budowa nie była uzgadniana z Dyrekcją Okręgową Dróg Publicznych w Gdańsku. Również w aktach archiwalnych Gminy Tczew brak jest dokumentów, które świadczyłyby o uzgadnianiu z Dyrekcją Okręgową Dróg Publicznych w Gdańsku budowy samowolnie wzniesionego garażu na przedmiotowej działce.
Zatwierdzone plany realizacyjne w/w decyzjami o pozwoleniach na budowę wyraźnie wskazują, iż posesja posiadała dwa wjazdy od strony ulicy P. (obecnie ulica P.) oraz jeden od strony szosy E-16 (obecnie droga krajowa nr 1), gdzie jak wcześniej wskazano teren ulicy stanowi grunt publiczny w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Roszczeń dotyczących utrudniania z korzystania ze swojej własności należy natomiast dochodzić na gruncie prawa cywilnego.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku W. K. domagając się przywrócenia wjazdu z jego posesji na drogę krajową nr 1 zlikwidowanego bezprawnie przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Skarżący stwierdził, że przedmiotową działkę nabyli jego rodzice w 1954r. i zawsze wjazd na tą działkę odbywał się z drogi nr 1. Zjazd został zamknięty podczas robót budowlanych polegających na naprawie nawierzchni odbywających się wiosną 2008r. Obecnie skarżący aby dostać się na swoją działkę musi przejeżdżać przez prywatną działkę parafii katolickiej w M. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoją argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził bowiem, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 19 Kpa organy administracji państwowej obligowane są do przestrzegania swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczową organów w naszym systemie prawnym regulują przepisy ustaw materialnoprawnych oraz te przepisy ustaw ustrojowych, które dotyczą kompetencji organów administracji publicznej.
Naruszenie przepisów o właściwości przez organ prowadzący postępowanie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w trakcie postępowania (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa). Powyższy przepis nie tylko stanowi prawny instrument eliminacji z obrotu prawnego decyzji wydanych przez organ, który nie jest właściwy w sprawie, ale spełnia również funkcję gwarancyjną w odniesieniu do spoczywających na organie administracji publicznej obowiązku przestrzegania swojej właściwości miejscowej i rzeczowej.
Niniejsza sprawa dotyczy robót budowlanych wykonanych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku na drodze krajowej nr 1 w miejscowości M., po uprzednim dokonaniu zgłoszenia zamiaru ich wykonania Wojewodzie Pomorskiemu.
Zgodnie bowiem z treścią art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wojewoda jest organem architektoniczno-budowlanym I instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych dotyczących dróg publicznych krajowych i wojewódzkich wraz z obiektami i urządzeniami służącymi do utrzymania tych dróg i transportu drogowego oraz sytuowanymi w granicach pasa drogowego sieciami uzbrojenia terenu - niezwiązanymi z użytkowaniem drogi, a w odniesieniu do dróg ekspresowych i autostrad - wraz z obiektami i urządzeniami obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek.
Z akt administracyjnych wynika, że zgłoszenie dokonane Wojewodzie Pomorskiemu dotyczyło wykonania remontu ze wzmocnieniem drogi krajowej nr 1 na odcinku M. – Tczew. W zakresie tych robót ujęta została między innymi likwidacja zjazdu z drogi krajowej na nieruchomość skarżącego.
W niniejszej sprawie w pierwszej instancji orzekł Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Natomiast na skutek odwołania W. K. sprawę rozparzył i rozstrzygnął jako organ odwoławczy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Oba te organy rozpatrzyły sprawę na podstawie art. 51 w zw. z art. 51 ustawy Prawo budowlane
Rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały podjęte w odniesieniu do robót wykonanych przez GDDKiA O/Gdańsk na drodze krajowej nr 1 w miejscowości M., dotyczących w szczególności likwidacji zjazdu z tejże drogi na nieruchomość skarżącego W. K., stanowiącą zabudowaną działkę nr [...].
Z art. 83 ust.1 ustawy Prawo budowlane wynika, że do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa w szczególności w art. 48-51. Z ust. 2 tego artykułu wynika natomiast, że organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego.
Stosownie jednakże do treści do art. 83 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje określone w art. 83 ust. 1 w sprawach, o których mowa w art. 82 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego. Funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego pełni natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy).
Z powyższych przepisów wynika zatem, że zadnia i kompetencje wynikające z art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, w sprawach obiektów i robót budowlanych dotyczących dróg publicznych krajowych wraz z obiektami i urządzeniami służącymi do utrzymania tych dróg i transportu drogowego oraz sytuowanymi w granicach pasa drogowego sieciami uzbrojenia terenu - niezwiązanymi z użytkowaniem drogi należą do właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji.
Organem właściwym do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 w zw. z art. 50 ustawy Prawo budowlane sprawy dotyczącej robót wykonanych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku na drodze krajowej nr 1 w miejscowości M. był zatem jako organ pierwszej instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego.
W ocenie Sądu fakt, że kontrola organu nadzoru budowlanego dotyczyła jedynie fragmentu wykonanych robót budowlanych w zakresie likwidacji zjazdu z tejże drogi krajowej na nieruchomość skarżącego W. K. pozostaje bez wpływu na właściwość organu.
Wskazać przy tym należy, że początkowo niniejsza sprawa była prowadzona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ ten jednak przekazał ją Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych.
Z utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w sprawie dotyczącej kontroli w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane odrębnej inwestycji polegającej na budowie zjazdu z drogi krajowej byłby właściwy jako organ pierwszej instancji powiatowy inspektor nadzoru budowlanego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.01. 2006r., VII SA/Wa 940/05, LEX nr 196417 i 18.11.2005r. VII SA/Wa 1394/04 LEX nr 198865, wyrok NSA z dnia 25.01.2007r., II OSK 220/06 opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie NSA z dnia 1.03. 2006r., II OW 95/05, LEX nr 193990).
Art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj.: Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) stanowi że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.
Taka sytuacja nie zachodzi jednakże w niniejszej sprawie. Bezsporne jest bowiem, że likwidacja przedmiotowego zjazdu z drogi krajowej nr 1 na nieruchomość skrzącego nastąpiła w ramach remontu drogi dokonanego przez zarządcę drogi.
Z art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych wynika, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi.
Organem właściwym w sprawie dokonania oceny prawidłowości robót budowlanych wykonanych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Gdańsku na drodze krajowej nr 1 w miejscowości M. był zatem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Skutkiem zaś tego decyzja z dnia 16 czerwca 2009r. wydana została przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z naruszeniem przepisów o właściwości, co powoduje jej nieważność w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego - Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2009r. utrzymująca w mocy nieważną decyzję organu I instancji jest również dotknięta wadą nieważności. Stan ten powoduje konieczność eliminacji z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 83 ust. 3, art. 83 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji.
Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.
Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpatrywana przez organ właściwy Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ ten rozpoznając sprawę w trybie art. 51 w zw. z art. 50 ustawy Prawo budowlane przeprowadzi postępowanie wyjaśniające w celu oceny zgodności z prawem robót budowlanych, a w szczególności czy nie zostały one wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub też w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.