Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący po raz czwarty wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu.
W druku formularza, podał, że nie ma gospodarstwa domowego, osiąga dochód rzędu 1459 zł netto miesięcznie z tytułu umowy o pracę i posiada zadłużenie komornicze w wysokości 5.000 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że skarżący po raz czwarty ubiega się o przyznanie prawa pomocy, zaś jego poprzednio złożone wnioski były oddalane ze względu na brak dostatecznych informacji na temat rzeczywistej sytuacji materialnej strony, w szczególności zaś kwestii dotyczących miejsca zamieszkania oraz kosztów z tym związanych. Brak jakichkolwiek konkretnych danych na ten temat dyskwalifikuje wniosek o przyznanie prawa pomocy albowiem nie sposób rzetelnie zbadać rzeczywistej sytuacji materialnej strony. Odnosząc się w tym miejscu do ponoszonych przez skarżącego argumentów podkreślić trzeba, iż doświadczenie życiowe nakazuje ze szczególną rezerwą podchodzić do twierdzeń o "życiu w namiocie", zaś fakt zamieszkania u znajomych można w bardzo prosty sposób uprawdopodobnić – np. poprzez przedłożenie oświadczeń tych osób w tym zakresie. W odniesieniu do złożonych poprzednio wniosków sytuacja materialna strony uległa poprawie o tyle, że wnioskodawca dysponuje stałym źródłem utrzymania się. Wobec zaś niedostatku innych, wiarygodnych danych na temat jego statusu materialnego nie sposób przyjąć, że spełnione zostały warunki przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. poz. 1369), a wobec tego może dotyczyć wyłącznie tych osób, które bezspornie wykażą iż zachodzą wskazane wyżej okoliczności. W realiach niniejszej sprawy tego rodzaju konstatacji uczynić nie można, zaś sam wnioskodawca miał pełną świadomość konieczności uprawdopodobnienia podawanych informacji.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.