Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Po wniesieniu sprzeciwu, tut. Sąd, postanowieniem z dnia 25 września 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego.
Kolejnym wnioskiem, z dnia 4 maja 2018 r. skarżący, na druku formularza PPF, ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Wniosek ów potraktowano jako żądanie zmiany poprzednio wydanego w tym zakresie postanowienia.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Przepis art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Przesłanką zastosowania przywołanego przepisu jest zmiana okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, które legły u podstaw poprzednio wydanego rozstrzygnięcia. W istocie chodzi więc o czynniki, które odnoszą się do zasadności utrzymania w obrocie prawnym wydanego postanowienia (por. R. Sawuła, glosa do postanowienia NSA z dnia 7 czerwca 1995 r., SA/Rz 461/95, Sam. Teryt. 1996, nr 3, poz. 71). W przypadku postanowienia rozstrzygającego o odmowie przyznania prawa pomocy należy założyć, że będą to nowe okoliczności świadczące o tym, iż sytuacja materialna wnioskodawcy uległa pogorszeniu w stosunku do stanu istniejące w dacie wydania tegoż postanowienia, w takim zakresie, że ponownie rozpatrując uprzednio złożony wniosek, finalne rozstrzygnięcie było by inne od wydanego.
W okolicznościach niniejszej sprawy do tego rodzaju zmiany nie doszło.
Z porównania złożonych formularzy (tego, w oparciu o który wydane zostało postanowienie z dnia 7 września 2017 r. oraz złożonego obecnie) wynika, że jedyną rzeczą, która uległa zmianie jest wysokość dochodu strony, który uległ zwiększeniu o około 40 zł (obecnie skarżący deklaruje dochód rzędu 1500 zł netto miesięcznie – wcześniej – 1459 zł). Aktualność zachowują przy tym wszelkie poprzednie uwagi odnoszące się do stanu majątkowego strony. Sytuacja materialna skarżącego była już bowiem badana przez referendarza sądowego oraz przez sąd kilkukrotnie i za każdym razem uchylał się on od nadesłania dokumentów potwierdzających podane przezeń informacje. Dotyczy to zwłaszcza deklarowanej wysokości dochodów ich źródła, miejsca zamieszkania oraz wydatków z tym związanych. Wnioskodawca skrzętnie unika nadesłania wskazanych wyżej dokumentów, de facto wykluczając możliwość rzetelnej oceny jego stanu majątkowego, zarazem oczekując uwzględnienia złożonego wniosku i przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Podkreślenia przy tym wymaga, że składając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został potraktowany jako żądanie zmiany poprzednio wydanego postanowienia – skarżący miał świadomość (będącą konsekwencją lektury uprzednio wydanych rozstrzygnięć) jakich informacji Sąd oczekuje i jakie dokumenty należy nadesłać na poparcie powołanych okoliczności. Fakt, iż po raz kolejny tego nie uczynił wyklucza możliwość zmiany uprzednio zajętego stanowiska w kwestii przyznania stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 165 w związku art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.