Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalił wniosek R. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
W dniu 16 września 2017 r. skarżący wniósł w terminie sprzeciw od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem Sądu z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1242/16, którym utrzymano w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 maja 2017 r.
Postanowienia w przedmiocie prawa pomocy należą do tzw. postanowień niekończących postępowania w sprawie, które stosownie do treści art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może jednak uchylić i zmienić takiego postanowienia. Przez zmianę okoliczności sprawy należy rozumieć zmianę zarówno okoliczności faktycznych, jakie stanowiły przesłankę rozstrzygnięcia, jak również okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż to które wcześniej zapadło. Gdy chodzi o zmianę okoliczności faktycznych to zmiana powinna być tego rodzaju, aby wpływała w istotny sposób na sytuację materialną strony i jej możliwości ponoszenia kosztów postępowania.
Zdaniem Sądu zmiana taka nie została przez skarżącego wykazana. Dokonując oceny okoliczności podnoszonych przez skarżącego w złożonym ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, stwierdzić trzeba, że sytuacja majątkowa skarżącego nie zmieniła się w stopniu uzasadniającym zmianę postanowienia z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1242/16. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, aby nastąpiła istotna zmiana jego sytuacji osobistej i majątkowej, która powodowałaby brak możliwości poniesienia przez niego kosztów sądowych. Przede wszystkim skarżący nie przedstawił żadnych dowodów mogących świadczyć o pogorszeniu jego sytuacji materialnej.
Skarżący zaniechał udowodnienia jaka jest jego sytuacja osobista oraz majątkowa, pomimo tego, że Sąd miał wątpliwości, co do jego rzeczywistej sytuacji, o czym świadczą wezwania kierowane do skarżącego. Mając powyższe na uwadze zarówno referendarz sądowy (w postanowieniu z dnia 3 listopada 2016 r., z dnia 3 lutego 2017 r. oraz 17 maja 2017 r.), jak i Sąd (w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2016 r., z dnia 27 lutego 2017 r. oraz z dnia 13 lipca 2017 r.) wskazali, że skarżący niedostatecznie uprawdopodobnił twierdzenia zawarte we wnioskach o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, kolejne wyjaśnienia składane przez skarżącego były sprzeczne z informacjami podawanymi wcześniej przez skarżącego np. dotyczące jego sytuacji mieszkaniowej.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że nie posiada gospodarstwa domowego, osiąga dochód w wysokości 1459 zł netto z tytułu umowy o pracę i posiada zadłużenie komornicze w wysokości 5.000 zł. Pomimo wcześniejszych licznych wezwań skarżącego o uprawdopodobnienie podawanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy informacji, skarżący nie przedłożył dowodów świadczących o wysokości jego zadłużenia lub o wysokości jego zarobków.
W konsekwencji uznać należało, że skarżący nie wykazał, aby nastąpiła istotna zmiana jego sytuacji osobistej i majątkowej, która powodowałaby brak możliwości poniesienia przez niego kosztów sądowych i dawała podstawę do zmiany wcześniejszego prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy.
Mając na względzie powyższe Sąd działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 165 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.