Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Wojewoda Śląski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 - dalej "K.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę – dla "B" Sp z o. o. Sp. K. z siedzibą w K. -budynku handlowo- usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. 1, 2 położonej przy ul. [...] w B. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] r. organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku inwestora o pozwolenie na budowę z dnia [...] r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na wskazanej nieruchomości.
W odwołaniu "A" Sp. z o.o. (skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego J. H. podniosła, że postępowanie w przedmiotowej sprawie było wadliwie prowadzone, bowiem zostały naruszone przepisy art. 6 K.p.a, art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a., art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 35 ust.1 pkt 2, art. 35 ust. 3 oraz art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.- dalej "P.b."). Skarżąca zakwestionowała ilość miejsc parkingowych ustalonych przez inwestora (w liczbie 9). Zdaniem odwołującego ta liczba jest niewystarczająca dla przedmiotowej inwestycji. Skarżąca podniosła, że określenie ilości miejsc parkingowych należy do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, a parkingi powinny znajdować się na tej samej działce co inwestycja, a nie poza nią, jak w przypadku przedmiotowej sprawy. Na poparcie swojego stanowiska przytoczyła liczne wyroki sądów administracyjnych.
Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji oraz wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I Instancji do ponownego rozpatrzenia.
Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania według chronologii zdarzeń oraz zacytował przepisy P.b. mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Wyjaśnił, że w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania, zawartej w art. 15 K.p.a. ocenił ponownie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Na wstępie przytoczył treść decyzji organu I instancji wydanej dla przedmiotowej inwestycji, która zawiera sformułowanie, że "przewiduje się miejsca postojowe w części na działce 3 poza obszarem objętym ww. decyzją". Zauważył, że organ I instancji wydając decyzję nie wskazał, ani ilości miejsc postojowych, ani jakiegokolwiek przepisu budowlanego dotyczącego wymaganej ilości miejsc postojowych, który pozwoliłby na poczynienie w tym zakresie ustaleń na dalszym etapie realizacji inwestycji. Wojewoda ustalił, że organ I instancji nie wyraził sprzeciwu wobec zgłoszenia przez inwestora w dniu 14 lutego 2019 r. budowy dziewięciu miejsc postojowych na działce o nr ewid. 3 oraz sąsiadujących z nią działkach nr 2, 4 przy ul. [...] w B. Stwierdził, iż zgłoszenie zostało przyjęte przez organ I instancji w dniu [...] r.
Wojewoda wyjaśnił, że to organy administracji architektoniczno-budowalnej są zobowiązane do wyznaczania ilości miejsc parkingowych. W tym zakresie wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych. Uznał wskazaną przez inwestora liczbę miejsc parkingowych za wystarczającą. Stwierdził, iż z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że "wielkość zatrudnienia wynosi ok. 2 osoby na jedną zmianę", a zatem pracownicy będą zajmować maksymalnie 2 miejsca postojowe, zaś pozostałe będą przeznaczone dla klientów przedmiotowego budynku usługowego.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, że miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana wyjaśnił, że przepis § 18 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065- dalej "rozporządzenie") nie wskazuje czy miejsca parkingowe muszą znajdować się na tej samej działce co inwestycja (w tym przypadku budynek handlowo-usługowy). Ponadto stwierdził, że w powołanym również przez skarżącą nieprawomocnym wyroku WSA w K. z dnia 13 czerwca 2019 r. sygn. II SA/Kr 502/19 sąd ten wprost stwierdził, że "Jeśli zatem zabudowa ta żadną miarą nie pozwala na takie zagospodarowanie działki, które umożliwi realizację miejsc postojowych, to dopuszczalne jest ich usytuowanie na innej nieruchomości".
Dalej wskazał, że załączonej dokumentacji wynika, iż inwestor nie ma możliwości wybudowania miejsc parkingowych na działce, na której znajduje się inwestycja, bowiem - jak stanowi część opisowa projektu zagospodarowania - wokół inwestycji "projektuje się utwardzenie terenu, które służyć będzie jako obsługa komunikacyjna dla pojazdów osobowych oraz jako dojazd dla samochodu do wywozu śmieci" Co więcej, na pozostałym obszarze działek nr 2 i 1 nie ma dostatecznie wiele miejsca, by zrealizować miejsca parkingowe, dlatego wskazana przez inwestora lokalizacja (na działce drogowej nr 3) jest dopuszczalna.
Wojewoda na podstawie art. 35 ust. 1 P.b. ponownie ocenił projekt budowlany i stwierdził, że jest on zgodny z treścią decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. znak [...] wydanej dla przedmiotowej inwestycji. Inwestycja nie przekracza wskazanej w tej decyzji nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 18 % (wymagane min. 10 %). Parametry budynku w zakresie szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz kształtu dachu są zgodne z treścią decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowa inwestycja posiada również dostęp do drogi publicznej. Badając zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowalnymi stwierdził, że projektowany budynek handlowo-usługowy znajduje się w granicy z działką drogową nr 4, co jest zgodne z § 12 ust. 10 rozporządzenia. Przedmiotowa inwestycja spełnia również wymagania w zakresie przepisów przeciwpożarowych, ponadto zgodność z przepisami przeciwpożarowymi inwestycji została także potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia — zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego wydanym przez tę Izbę. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że decyzja organu I instancji wydana została z zachowaniem wymogów określonych w art. 35 ust. 1 P.b. Uwzględniając powyższe orzekł jak w sentencji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust 1 pkt 2, art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 4 P.b. w związku z § 18 rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy ich zastosowanie powinno prowadzić do nałożenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym czyli zaprojektowania w nim na terenie należącym do inwestora, na którym ma być realizowana inwestycja, odpowiedniej ilości - z uwagi na przeznaczenie i sposób zabudowy ww. terenu - stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowisk postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, z jednoczesnym określeniem terminu usunięcia opisanych wyżej nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, a po jego bezskutecznym upływie powinno prowadzić do wydania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy ich zastosowanie powinno prowadzić do działań organu administracji architektoniczno-budowlanej opisanych w pkt 1 oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a, w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego załatwienia sprawy; art. 6 K.p.a., art, 7 K.p.a., art, 8 K.p.a. w związku z art, 80 K.p.a. poprzez nie zbadanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona; art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie decyzji organu I instancji, pomimo że są spełnione przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, z uwagi na to, iż została ona skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w toku sprawy dowodów oraz prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie należało uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia; art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w toku sprawy dowodów oraz prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie należało uchylić w całości decyzję organu I instancji oraz przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania od Wojewody na rzecz skarżącej wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podkreśliła, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie określa się liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych czy parkingowych, gdyż należy to do kompetencji organów budowlanych, które rozstrzygają o tym na etapie postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę. Zauważył, iż organ wydając decyzję o warunkach zabudowy, z uwagi na swoją niewłaściwość, nie może rozstrzygać kwestii związanych z warunkami technicznymi w tym z liczbą i sposobem urządzania miejsc postojowych i parkingowych, gdyż wtaczałby w kompetencję organu właściwego w sprawach wydawania pozwoleń na budowę. Stwierdziła, że stosownie do § 18 ust. 1 rozporządzenia oraz art. 35 ust 1 pkt 2, art. 35 ust. 3, art. 35 ust, 4 P.b. to Starosta [...] powinien doprowadzić do tego, aby projekt budowlany dla planowanej w inwestycji zawierał stosowne informacje dotyczące liczby i sposobu urządzenia miejsc parkingowych czy też postojowych.
Odwołał się do wykładni gramatycznej oraz celowościowej stwierdzając, iż miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały. Zaakcentował, iż wskazanie przez inwestora miejsc postojowych poza terenem inwestycji, to jedynie nie poddająca się realnej ocenie deklaracja, a ocena zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi w tym z § 18 rozporządzenia, musi się odnosić do obszaru inwestycji - działki budowlanej, co wynika też z art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. Stwierdziła w podsumowaniu że wydanie przez organy obu instancji swoich decyzji jest efektem tego, iż nie zebrały one i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także nie podjęły wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego załatwienia sprawy.
Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazała, iż organ I instancji wydał decyzję dla "B" gdy w rzeczywistości inwestorem, a co za tym idzie stroną w sprawie jest "B"...". Jednocześnie zauważyła, że w zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego błędnie wskazano, że organ I instancji wydał decyzję dla "B" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K., ul. [...], [...] K., gdyż wydał on ją w stosunku do "B" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K.. Zdaniem skarżącej organy obydwu instancji nie stosując wskazanych w skardze przepisów naruszyły art. 2 i art.7 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 11 września 2020 r. L. L. – pełnomocnik "C" Sp. z o.o. Sp.K. z siedzibą w S. (Spółka) wniósł o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu. Wyjaśnił, że Spółka na podstawie aktu notarialnego stała się właścicielem nieruchomości położonej w B. przy ul. [...].
W piśmie z dnia [...] r. Wojewoda Śląski nie wniósł uwag do sprawy. Wyjaśnił, że otrzymał do wiadomości decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. przenoszącą za zgodą stron decyzję organu I instancji z dnia [...] r.
W piśmie z dnia 28 stycznia 2021 r Spółka wyjaśniła, że rozpoczęła budowę zgodnie z prawomocnym pozwoleniem na budowę z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego wraz z infrastrukturą na wskazanej na wstępie nieruchomości.
W ocenie Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Ponadto organy administracji dokonały właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych w skardze reguł postępowania.
Odnosząc się do podnoszonego w skardze zrzutu utrzymania w mocy przez Wojewodę Śląskiego, decyzji organu I instancji z dnia [...] r., która w ocenie skarżącej dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. że została skierowana do osób niebędących stronami w sprawie wskazać należy, iż w decyzji z dnia [...] r., Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę " dla "B" Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w K., ul. [...], [...] K., gdy decyzja organu I instancji została wydana na rzecz ""B" Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością Spółka Komandytowa z siedzibą w K., ul. [...], [...] K.".
Zauważyć należy, że wniosek o pozwolenie na budowę złożyła ""B"...", również korespondencja organu I instancji kierowana była do ""B"..". Ponadto informacja o działce wskazuje jako podmiot ewidencyjny ""B"..." zawiera dodatkowo REGON I NIP firmy (karta 6 akt administracyjnych). Jakkolwiek już w zawiadomieniu o wszczęciu postepowania z dnia [...] r. pojawia się nazwa ""B".." to również skarżąca nie miała wątpliwości jakiego postępowania sprawa dotyczy i w piśmie z dnia 3 czerwca 2019 r. wskazywała na wniosek/projekt inwestora ""B" Sp. z o.o. Sp. K. (karta 8 akt administracyjnych). Bezsporna jest zatem okoliczność, że organ I instancji określając decyzję, popełnił błąd wskazując nazwę inwestora. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że błąd ten stanowi li tylko oczywistą omyłkę w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 K.p.a. Jest tak przede wszystkim dlatego, że wszystkie dane wynikają wprost z akt administracyjnych sprawy, a znajdująca się tam dokumentacja nie daje podstaw do choćby najmniejszych powątpiewań, co do adresata decyzji organów obydwu instancji.
Nie może być tu zatem mowy o jakichkolwiek niejasnościach, co do strony postępowania i podmiotu do którego skierowana była zarówno decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., jak i Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. Należy w tym miejscu odnotować, że tego rodzaju błędy decyzji w nazwie stron postępowania, polegające chociażby na pominięciu jednej litery lub zamianie ich miejsc, uważane są właśnie za oczywiste omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a., jako nie powodujące istotnej wadliwości orzeczenia organu, mogącego skutkować koniecznością eliminacji rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie.
Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2530/16 oraz wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2899/18). W okolicznościach tej sprawy nie mamy do czynienia z nieważnością postępowania administracyjnego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.
Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. – dalej "P.b.), w tym w szczególności art. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 i art. 36 P.b.
Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;
- 4) wykonanie lub sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (w:) R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II).
Przywołany art. 35 ust. 1 P.b. określa zakres obowiązków organu. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić jej wydania.
Przepis art. 35 ust. 4 P.b. nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków. Organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b.
W tym względzie odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skarżącej dotyczących kwestii miejsc postojowych wskazać należy, że w orzecznictwie podnoszone jest, iż miejsca postojowe mogą być urządzone na innej działce niż inwestora. Wskazać należy, iż w wyroku NSA z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2561/16, w którym Sąd powołując się na orzecznictwo wskazał, że wykładnia § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pozwala na przyjęcie, że w szczególnych okolicznościach urządzenie miejsc postojowych może nastąpić na innej działce niż działka inwestycyjna (por. wyrok: NSA: z 20 marca 2018 r.,II OSK 1340/16; z 15 marca 2017 r., II OSK 1774/15; z 10 marca 2016 r., II OSK 1736/14; z 27 listopada 2014 r., II OSK 1165/13) – wyrok NSA z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2561/16, LEX nr 2574180. Ponadto NSA wielokrotnie wypowiadał się w tym zakresie, iż wystarczające jest zagwarantowanie przez inwestora możliwości postoju na cudzym gruncie (zob. wyrok NSA z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2561/16, LEX nr 2574180).
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy należy wskazać, że ilość miejsc postojowych została w sprawie określona na 9 stanowisk i pozostaje to w zgodzie ze zgłoszeniem inwestora z dnia 14 lutego 2019 r., przyjętym przez organ I instancji w dniu [...] r. Planowane miejsca postojowe nie były objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Powyższe wskazanie organu nie budzi zastrzeżeń Sądu.
W przedmiotowej sprawie, co trafnie ustaliły organy obu instancji, przedłożony projekt budowlany nie naruszał przepisów prawa. Był on kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestorzy wykazali także prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W takiej sytuacji obowiązkiem organu pozostawało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem obligowały go do tego przywoływane wyżej przepisy prawa budowlanego. Podkreślić należy jednocześnie, że organy nie mogą modyfikować wniosku inwestora z zastrzeżeniem trybu z art. 35 ust. 3 P.b. W tej sytuacji, gdy organ ocenił przedłożony projekt jako zgodny z prawem, nie można była odmówić wydania pozwolenia na budowę.
W tym kontekście przywołać należy także treść art. 4 P.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W przedmiotowej sprawie inwestor spełnił te warunki.
Oczywiście w procesie takim chronione są także interesy osób trzecich, w tym również interesy właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może jednakże wyłączać prawa inwestora wynikającego z art. 4 P.b. Prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (decyzji o warunkach zabudowy) - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę.
Wskazać należy, że w zasadzie każda inwestycja realizowana w bliskim sąsiedztwie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 P.b.., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli bowiem lokalizacja inwestycji nie wykazuje sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy prawa to spowodowane nią ewentualne dolegliwości dla otoczenia czy naruszenie interesów ekonomicznych właściciela działki sąsiedniej nie mogą być uznane za uzasadniające odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z powyższych względów Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.
Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.
Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.