Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 kwietnia 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w C. nakazał Kazimierzowi P. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanych obiektów -szopy gospodarczej i budynku letniskowego - w W.-M. na parceli nr 4070/133, w terminie do 17 maja 1998 r. Organ powołał art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zgodnie z którym nakazuje się rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W odwołaniu do Wojewody B. Kazimierz P. podniósł, iż budynek letniskowy posiadał już przez wiele lat w W. lecz w innym miejscu. Na parcelę nr 4070/133 został on jedynie przeniesiony. Nie jest to jednak obiekt budowlany, wykorzystywany jest jedynie w okresie letnim na własne potrzeby i rzecz cała winna być traktowana jako przeniesienie budynku, a nie jako wybudowanie nowego.
Decyzją z dnia 18 czerwca 1998 r. Wojewoda B. uchylił decyzję wyżej opisaną w części dotyczącej terminu jej wykonania. W pozostałej części natomiast decyzję tę utrzymał w mocy.
Organ odwoławczy wskazał, iż żaden przepis prawa budowlanego nie upoważnia właściwego organu do wyznaczenia terminu nakazanej rozbiórki i w tej części odwołanie uznał za uzasadnione.
Co do meritum sprawy powołał, iż Kazimierz P. bez wymaganego pozwolenia na budowę we wrześniu 1997 r. rozpoczął budowę szopy gospodarczej a w marcu 1998 r. rozpoczął prace związane z budową campingu drewnianego. Taki stan rzeczy oznacza konieczność wydania nakazu rozbiórki. Odnosi się to również do sytuacji przeniesienia danego obiektu z innej działki, gdyż i wtedy wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, wskazał dalej organ odwoławczy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Kazimierz P. powołał, iż pozwolenie na budowę campingu posiadał jego poprzedni właściciel, którym było PSS "S." w K. i od którego skarżący camping ten zakupił. Z tego względu, zdaniem skarżącego, twierdzenie o braku pozwolenia na budowę nie odpowiada faktycznemu stanowi rzeczy. In extenso z treści skargi wynika, że skarżący podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko. W szczególności Jego zdaniem przy przeniesieniu campingu na nowe miejsce pozwolenie na budowę nie było wymagane.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując swoje stanowisko wskazał, że Kazimierz P. bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę postawił szopę i domek campingowy. Skutkuje to nakazem ich rozbiórki zgodnie z art. 48 prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 21 ustawy o NSA Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Następuje więc ona z punktu widzenia legalności zaskarżonego aktu.
Na wstępie należy wskazać, iż słusznie orzeczono w zaskarżonej decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania rozbiórki. Wyznaczenie takiego terminu nie znajduje bowiem oparcia w przepisach prawa materialnego /vide uchwała NSA z dnia 1 czerwca 1998 r. OPS 2/98 - ONSA 1998 Nr 4 poz. 108 i przywołane w uzasadnieniu tej uchwały orzecznictwo/. Termin jako dodatkowy element decyzji - jak przyjmuje się w doktrynie prawa administracyjnego - może być traktowany wyłącznie jako termin ważności decyzji czyli może ograniczać czasowo uprawnienia lub obowiązki wypływające z decyzji. Przydanie terminu ogranicza moc wiążącą decyzji w ten sposób, że albo zaczyna ona obowiązywać po upływie określonego czasu /termin początkowy/ albo przestaje wiązać po upływie określonego okresu /termin końcowy/ - T. Woś "Termin, warunek i zlecenie w prawie administracyjnym" Państwo i Prawo 1994 nr 6 str. 22 i nast.
Zaskarżona decyzja odpowiada również wymogom prawa co do meritum sprawy. Z ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym wynika, że Kazimierz P. bez pozwolenia na budowę wybudował szopę gospodarczą i budynek letniskowy na parceli nr 4070/133 stanowiącej własność innej osoby. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Może je uzyskać ten kto m.in. wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast na podstawie art. 48 prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.
W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, iż zasadą prawa budowlanego z 1994 r. jest obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonywania wszelkich robót budowlanych, chyba że przepisy art. 29 i art. 30 uzyskania pozwolenia nie wymagają Istotną i jedyną przesłanką nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 prawa budowlanego jest brak pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ.
Nakaz rozbiórki, co należy również zaznaczyć, jest obligatoryjny i organ nadzoru budowlanego nie może dokonać ewentualnej legalizacji budowy bądź wydać pozwolenia na użytkowanie obiektu /wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1996 r. SA/Wr 2759/95 - Prokuratura i Prawo 1997 nr 5 poz. 54/. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżący - jak to określa - "przeniósł" domek letniskowy z miejsca na którym stał w inne miejsce tj. na parcelę nr 4070/133, którą dzierżawi. Roboty budowlane, o których mowa w cytowanym wyżej art. 28 prawa budowlanego oznaczają nie tylko budowę ale również prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego /art. 3 pkt 7 ustawy/. "Przeniesienie" zatem w inne miejsce wymagało zatem także dysponowania decyzją o pozwoleniu na budowę. Obiekty, których dotyczą wydane w postępowaniu administracyjnym decyzje nie są przy tym tymczasowymi obiektami budowlanymi - wówczas bowiem na zasadzie art. 29 ust. 1 pkt 5a prawa budowlanego, po spełnieniu przewidzianych tam warunków, nie byłoby wymagane pozwolenie na budowę.
Wymagane byłoby jednak zgłoszenie co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Niedopełnienie tego obowiązku lub zgłoszenie sprzeciwu przez właściwy organ wypełnia dyspozycję art. 48 prawa budowlanego, a więc oznacza nakaz rozbiórki. Obiekty o które chodzi - co wynika z akt sprawy - w samym założeniu nie mają charakteru tymczasowego. Art. 29 ust. 1 pkt 5a prawa budowlanego odstępuje od obowiązku posiadania pozwolenia na budowę tymczasowych obiektów budowlanych, nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki bądź przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Nie budzi wątpliwości, iż obiekty co do których wydano nakaz rozbiórki nie są tymi o które chodzi w powołanym przepisie. Szopa gospodarcza - jak wynika z ustaleń postępowania administracyjnego i co należy dodatkowo jeszcze zaznaczyć - wybudowana została jeszcze przed nowelizacją art. 29 prawa budowlanego.
Przepis ust. 1 pkt 5a wyżej przytaczany wprowadzony został ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. /Dz.U. nr 111 poz. 726/ zmieniającą ustawę Prawo budowlane z dniem 24 grudnia 1997 r. Nie zmienia to jednak w żaden sposób oceny stanu rzeczy w niniejszej sprawie. Ustalenia organu odwoławczego nie budzą wątpliwości. Również prawna ocena tych ustaleń nie nasuwa zastrzeżeń. Oznacza to, że nakaz rozbiórki o którym orzeczono był zgodny z prawem i zarzuty skargi podważyć go nie mogą.
To, że pozwoleniem na budowę - jak to określa decyzja organu budynku letniskowego dysponował poprzedni jego właściciel nie może mieć oczywiście znaczenia w niniejszej sprawie, a w szczególności nie zwalnia skarżącego od uzyskania pozwolenia na budowę przy "przeniesieniu" tego budynku w inne miejsce.
Z tych względów na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę należało oddalić.