Uzasadnienie
Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 29 maja 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 105 K.p.a. oraz art. 469 ust. 4 w związku z ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.) umorzył w całości postępowanie wszczęte na wniosek B. L., dotyczącego ustalenia odszkodowania, w formie pieniężnej, za szkody powstałe w szczególności w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego, zaistniałe na skutek dokonanej w latach 1937 - 1939 regulacji rzeki [...] z uwagi na niewydanie decyzji ustalającej wysokości odszkodowania w formie pieniężnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 26 lutego 2018 r. B. L. wystąpiła do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. z wnioskiem o wypłatę należnego odszkodowania z tytułu przeprowadzonej w latach 1937 - 1939 regulacji dwunastokilometrowego odcinka przepływającej przez K. rzeki [...].
Zgodnie z wnioskiem wykonana regulacja rzeki doprowadziła do utraty znacznego fragmentu działki o powierzchni 1536 m2, położonej w dzielnicy P., na terenie miasta K., stanowiącej własność J. D.. Powyższy wniosek organ przekazał do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. w dniu 6 marca 2018r. Z-ca Dyrektora RZGW w K., pismem z dnia 22 marca 2018r., zwrócił do ZZ w K. pismo B. L., do rozpatrzenia zgodnie z kompetencjami. Po przeprowadzeniu szerokiego postępowania dowodowego ZZ w K. w dniu 4 stycznia 2019 r. orzekł o umorzeniu w całości postępowania o ustalenie odszkodowania w formie pieniężnej, za szkody powstałe w szczególności w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego, zaistniałe na skutek dokonanej w latach 1937 – 1939 regulacji rzeki [...].
W ocenie ZZ w K. brak było podstaw prawych i faktycznych do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego. Organ uznał, że postępowanie o wypłatę odszkodowania powinna prowadzić Gmina K. z uwagi na fakt, że PGW Wody Polskie nie jest podmiotem właściwym do kontynuowania postępowania wszczętego w 1939r. z uwagi na ówczesne uregulowania prawne. Kolejnym argumentem dla umorzenia postępowania był fakt, iż z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 maja 1962 r. Prawo wodne nastąpiła nacjonalizacja wód powierzchniowo płynących, które nie były własnością państwa.
Od tej decyzji odwołanie wniosła B. L., nie godząc się z orzeczeniem o bezprzedmiotowości postępowania i wnosząc o rzetelne rozpatrzenie wniosku odszkodowawczego. Wskutek odwołania Dyrektor RZGW w K. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania. Organ II instancji uznał, że nie została wydana merytoryczna decyzja w przedmiocie ustalenia odszkodowania, nie wydano też decyzji odmawiającej przyznanie odszkodowania. Organ uznał, że organ l instancji winien ponownie zbadać sprawę i wydać decyzję orzekającą co do istoty, chyba, że wystąpią inne przesłanki skutkujące bezprzedmiotowością postępowania. Po uchyleniu ww. decyzji przez Dyrektora RZGW w K., ZZ w K. skierował zapytania do Sądu Rejonowego w K. oraz do Urzędu Miasta w K., celem ustalenia, czy toczyło się postępowanie o zasiedzenie nieruchomości objętej wnioskiem o wypłatę odszkodowania. W odpowiedzi na powyższe ujawniono, że przed Sądem Rejonowym w K. nie toczyło się postępowanie sądowe o zasiedzenie, zaś Urząd Miasta w K. nie składał wniosku o zasiedzenie.
W przedmiotowej decyzji organ stwierdził, że przepis art. 469 ust. 1 ww. ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. stanowi, iż w sprawie naprawienia szkód innych, niż szkody będące skutkiem okoliczności określonych w art. 222 ust. 3 i art. 223 ust. 1, powstałych w szczególności w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego albo dokonaniem zgłoszenia wodnoprawnego, prawo dochodzenia roszczeń przed sądami powszechnymi przysługuje po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w ust. 3, który stanowi, że na żądanie poszkodowanego odpowiednio właściwy organ Wód Polskich albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, a jeżeli szkoda nie jest następstwem wykonywania pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego – właściwy wojewoda, ustala wysokość odszkodowania, w formie pieniężnej, w drodze decyzji. Przepis art. 469 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne stanowi natomiast, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 3, strona może wnieść powództwo do sądu powszechnego.
Zgodnie z art. 496 ust. 5 ww. ustawy, przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w przypadku niewydania decyzji, o której mowa w ust. 3, przez właściwy organ w terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego. Sprawa B. L. spełnia przesłanki wynikające z ww. przepisów. Wniosek dotyczący ustalenia odszkodowania, w formie pieniężnej, za szkody powstałe w szczególności w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego, zaistniałe na skutek dokonanej w latach 1937 - 1939 regulacji rzeki [...], wpłynął do ZZ w K. w dniu 26 lutego 2018 r. Organ wszczął postępowanie, stan faktyczny wymagał przeprowadzenia obszernego postępowania wyjaśniającego, które zostało zakończone decyzją Dyrektora ZZ w K. w dniu 4 stycznia 2019 r. Decyzja Dyrektora RZGW w K., jako decyzja organu II instancji, została wydana w dniu 28 lutego 2019 r. Ostatecznie więc decyzja ustalająca wysokość odszkodowania nie została wydana w terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania.
Wobec powyższego, na skutek upływu czasu, sprawa ta przestała mieć charakter indywidualnej sprawy administracyjnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (art. 1 pkt 1 K.p.a.). Po upływie trzymiesięcznego okresu ZZ w K. utracił uprawnienie do rozpatrzenia wniosku. W takim przypadku wnioskodawcy przysługuje droga sądowa przed sądem powszechnym. Zgodnie więc z art. 469 ust. 4, w związku z art. 469 ust. 5 Prawa wodnego, w terminie 30 dni od dnia niniejszej doręczenia decyzji, wnioskodawczyni może wnieść powództwo do sądu powszechnego.
Od tej decyzji odwołanie wniosła B. L. domagając się jej uchylenia.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie decyzją z dnia 23 lipca 2019 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że w myśl art. 469 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne w sprawie naprawienia szkód innych niż szkody będące skutkiem okoliczności określonych w art. 222 ust. 3 i art. 223 ust. 1, powstałych w szczególności w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego albo dokonaniem zgłoszenia wodnoprawnego, prawo dochodzenia roszczeń przed sądami powszechnymi przysługuje po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w ust.
3. Oznacza to, że szkody te nie mogą być dochodzone przed sądem, dopóki nie zostanie wydana decyzja administracyjna, niezaskarżalna w toku postępowania instancyjnego, przez organ wskazany w tym przepisie lub jeśli organ ten nie wyda decyzji w ciągu trzech miesięcy od zgłoszenia żądania przez poszkodowanego. Nie podlega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie, na podstawie art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne, doszło do zgłoszenia żądania, a następnie do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia odszkodowania, w formie pieniężnej, za szkody powstałe w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego. Odszkodowanie, o którym mowa w tym przepisie, ma charakter cywilnoprawny, a jedynie z woli ustawodawcy początkowo w sprawie orzeka organ administracji publicznej, po czym otwiera się droga przed sądem powszechnym jako właściwym do rozpatrywania spraw cywilnych (z dziedziny prawa prywatnego). Wskutek stopnia skomplikowania sprawy i związanej z tym konieczności zgromadzenia obszernego materiału dowodowego, w tym przeprowadzenia kwerendy w archiwach państwowych, organ l instancji nie zakończył prowadzonego przez siebie postępowania i nie wydał decyzji ustalającej odszkodowanie w ustawowym terminie trzech miesięcy od daty wpływu podania B. L. z dnia 26 lutego 2018 r.
W myśl art. 469 ust. 5 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo wodne, po upływie trzymiesięcznego okresu od zgłoszenia żądania, właściwy organ Wód Polskich traci kompetencje do wydania decyzji ustalającej odszkodowania na podstawie art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Powyższe wynika wprost z przepisów prawa, jak również znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OW 3/19 zapadłym w analogicznej sprawie, właściwy organ mógł przez trzy miesiące wydać decyzję ustalającą wysokość odszkodowania. Po upływie tego okresu utracił uprawnienie do rozpatrzenia wniosku spółki, ponieważ w takim przypadku wnioskodawcy przysługuje droga sądowa przed sądem powszechnym. (...) Na skutek upływu czasu sprawa ta przestała mieć bowiem charakter indywidualnej sprawy administracyjnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (art. 1 pkt 1 K.p.a.).
W wyroku z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II OW 2005/11, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w razie niewydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odszkodowania, którego domaga się wnioskodawca, w terminie trzech miesięcy od zgłoszenia takiego żądania przez poszkodowanego, bez względu na charakter przyczyny, która spowodowała powstanie szkody, otwarciu podlega z woli ustawodawcy droga sądowa (...) Nie służy zatem skarga na bezczynność organu, lecz upływ czasu (określony ustawowo) czyni sprawę podległą właściwości jedynie sądu powszechnego. A zatem wbrew stanowisku skarżącej, organ l instancji słusznie wskazał na upływ czasu jako przyczynę niemożności wydania decyzji w trybie administracyjnym.
W świetle powyższego, organ l instancji słusznie stwierdził bezprzedmiotowość prowadzonego przez siebie postępowania ze względu na brak podstaw prawnych i faktycznych do procedowania na podstawie art. 469 ust. 3 ustawy Prawo wodne, co uzasadniało umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości.
Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła I. M. i E. N. zarzucając naruszenie art. 8 K.p.a., gdyż pogwałcone zostały elementarne normy współżycia społecznego w państwie prawa. Podniesiono, że skarżący już bardzo długi okres czasu czekają na "akt sprawiedliwości". W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podlega ocena legalności postanowienia organu o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe na skutek dokonanej w latach 1937-1039 regulacji rzeki [...] W ocenie skarżących na skutek tej regulacji doznali szkody poprzez zajęcie ich gruntu pod nowe koryto rzeki, zniszczenie plonów oraz innych strat materialnych. W ocenie organu na skutek upływu czasu sprawa utraciła charakter prawnoadministracyjny i aktualnie ma charakter cywilnoprawny. Postępowanie administracyjne jest zatem bezprzedmiotowe. Stanowisko to w ocenie sądu zasługuje na akceptację.
Zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, iż postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 I OSK 2579/17, z dnia 6 lutego 2018 II FSK 2113/16, z dnia 28 lutego 2018 r. II GSK 1567/16, z dnia 11 października 2017 I OSK 893/17). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2019 II OSK 1242/17 bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania.
Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego - takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Przytoczyć należy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2020 r. I GSK 2088/19 w którym wskazano, iż z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., co powoduje, że sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego traci pierwotny charakter sprawy administracyjnej.
W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę taka właśnie sytuacja zaszła kontrolowanym postępowaniu. Sprawa pierwotnie mająca charakter administracyjny (czy raczej także administracyjny) na skutek upływu czasu charakter ten utraciła i stała się sporem cywilno-prawnym.
Zgodnie z art. 469 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm (dalej; ustawa). w sprawie naprawienia szkód innych niż szkody będące skutkiem okoliczności określonych w art. 222 ust. 3 i art. 223 ust. 1, powstałych w szczególności w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego albo dokonaniem zgłoszenia wodnoprawnego, prawo dochodzenia roszczeń przed sądami powszechnymi przysługuje po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w ust. 3 (ust.1). Prawo dochodzenia roszczeń, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wyłącznie szkodę rzeczywiście poniesioną (ust 2). Na żądanie poszkodowanego organ właściwy w sprawie pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia wodnoprawnego, którego następstwem jest szkoda, a jeżeli szkoda nie jest następstwem wykonywania pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego - właściwy wojewoda, ustala wysokość odszkodowania, w formie pieniężnej, w drodze decyzji (ust 3).
W terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 3, strona może wnieść powództwo do sądu powszechnego ust 4). Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w przypadku niewydania decyzji, o której mowa w ust. 3, przez właściwy organ w terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego (ust 5).
Przepis art. 469 ust 1 określa przedmiot regulacji tj. jakiego rodzaju szkody podlegają dochodzeniu w tym trybie. Są to wszelkie szkody o których mowa w przepisach ustawy, z wyłączeniem szkód, o których mowa w art. 31 ust. 7, art. 175 ust. 2, art. 176 ust. 10, art. 177 ust. 2 oraz art. 182 ust. 6 (art. 468 ust 1 ustawy) oraz z wyjątkiem szkód na gruntach zalanych podczas powodzi (art. 222 ustawy) a także szkód na gruntach zajętych przesz płynące wody śródlądowe, wody morza terytorialnego lub morskie wody wewnętrzne (art. 223 ustawy). Szkody te to szkody powstałe w związku w wykonaniem pozwolenia lub dokonaniem zgłoszenia wodnoprawnego, ale nie tylko o czym świadczy użyty w przepisie zwrot "w szczególności w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego albo dokonaniem zgłoszenia wodnoprawnego".
Dalej wskazać należy, iż regulacja ta dopuszcza dochodzenie tych roszczeń tj. domagania się naprawienia wyrządzonej szkody przed sądami powszechnymi co nadaje tym roszczeniom charter cywilnoprawny ale z ograniczeniem wynikającym z ust 3 o czym poniżej. Dalej art. 469 ust 2 modyfikuje ogólne zasady którymi rządzi się kodeks cywilny ograniczając roszczenie odszkodowawcze do szkód rzeczywiście poniesionych (damnum emergens), wyłącza zatem utracone korzyści (lucrum cessans – art. 361 § K.c.). W następnej jednostce redakcyjnej tj. art. 469 ust 3 ustawa udziela prawa poszkodowanemu do zgłoszenia żądania ustalenia odszkodowania za szkody, których kategorię określa art. 469 ust 1 w trybie administracyjnym a więc w drodze decyzji. Zgłoszenie takiego żądania po pierwsze inicjuje sprawę dochodzenia odszkodowania w jakiejkolwiek formie czy to administracyjnej czy przed sądem powszechnym. Pozew poprzedzać musi bowiem żądanie ustalenia odszkodowania w formie decyzji administracyjnej.
Po drugie zgłoszenie żądania skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego, co oznacza że nie może się ono toczyć z urzędu. Dalej wskazać należy iż przepis art. 469 ust 4 określa termin po upływie którego strona może wnieść pozew do sądu powszechnego w razie wydania decyzji – co oznacza że na etapie wydania decyzji sprawa ma mieszany charakter administracyjno-cywilny, bo tak należy przyjąć skoro strona może niezależnie od załatwienia sprawy w formie administracyjnej domagać się zapłaty za poniesioną szkodę przed sądem powszechnym. W końcu art. 469 ust 5 reguluje sytuację, kiedy organ administracji pomimo zgłoszonego żądania naprawienia szkody w formie administracyjnej, decyzji w sprawie nie wydaje. W tej sytuacji po 3 miesiącach od zgłoszenia żądania strona ma prawo do złożenia powództwa o zapłatę przed sądem powszechnym. Ta ostatnia regulacja, w ocenie sądu przesądza, iż sprawa, która pierwotnie ma mieszany administracyjno-cywilny charakter (co w polskim systemie prawnym jest nietypowym legislacyjnym zabiegiem) po 3 miesiącach od zgłoszenia żądania ustalenia odszkodowania i braku reakcji organu administracji, traci charakter administracyjnoprawny i staje się sprawą cywilnoprawną.
Za stanowiskiem tym przemawia fakt, że żaden przepis nie reguluje sytuacji, kiedy to organ administracji wydaje decyzję po upływie 3 miesięcy od daty zgłoszenia żądania i po wytoczeniu powództwa o zapłatę przed sąd powszechny. Oznacza to, że organ po upływie 3 miesięcy, od kiedy strona zgłosi żądanie ustalenia odszkodowania traci uprawnienia do rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną Sprawa przestaje mieć charakter administracyjnoprawny. Postępowanie w sprawie staje się zatem bezprzedmiotowe a co za tym idzie organ powinien je na podstawie art. 105 K.p.a. umorzyć.
Stanowisko to potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2019 r. II OW 3/19 który stwierdza, iż "... przepis art. 469 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż w sprawie naprawienia szkód innych niż szkody będące skutkiem okoliczności określonych w art. 222 ust. 3 i art. 223 ust. 1, powstałych w szczególności w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego albo dokonaniem zgłoszenia wodnoprawnego, prawo dochodzenia roszczeń przed sądami powszechnymi przysługuje po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w ust. 3, który stanowi, że na żądanie poszkodowanego odpowiednio właściwy organ Wód Polskich albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, a jeżeli szkoda nie jest następstwem wykonywania pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego - właściwy wojewoda, ustala wysokość odszkodowania, w formie pieniężnej, w drodze decyzji. Przepis art. 469 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne stanowi natomiast, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 3, strona może wnieść powództwo do sądu powszechnego.
Zgodnie z art. 496 ust. 5 ww. ustawy przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w przypadku niewydania decyzji, o której mowa w ust. 3, przez właściwy organ w terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego (analogiczne rozwiązanie przewidywał art. 186 Prawa wodnego z 2001 r.). Zarówno ustawa Prawo wodnie z 2017 r. jaki i ustawa Prawo wodne z 2001 r. przewidywały, że właściwy organ mógł przez trzy miesiące wydać decyzję ustalającą wysokość odszkodowania. Po upływie tego okresu utracił uprawnienie do rozpatrzenia wniosku spółki, ponieważ w takim przypadku wnioskodawcy przysługuje droga sądowa przed sądem powszechnym. Powyższe oznacza, że gdyby uznać, iż spółka wnosiła o wydanie decyzji, rozpoznanie wniosku Dyrektora Zarządu Zlewni E. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w tej sprawie, stało się bezprzedmiotowe. Na skutek upływu czasu sprawa ta przestała mieć bowiem charakter indywidualnej sprawy administracyjnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (art. 1 pkt 1 k.p.a.).
Tym samym bezprzedmiotowe stało się rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, skoro taka potrzeba nie wynika z konkretnej sprawy administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt II OW 64/13, postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2005 r., II OW 25/05)".
Konkludując stwierdzić należy, iż pierwotnie po zgłoszeniu przez skarżących żądania naprawienia szkody doznanej na skutek regulacji rzeki [...] sprawa miała mieszany administracyjno-cywilny charakter, ale charakter ten utraciła po upływie 3 miesięcy od daty zgłoszenia żądania ustalenia odszkodowania i stała się sprawą cywilnoprawną. Organ właściwie zatem postępowanie w sprawie umorzył jako bezprzedmiotowe, utracił bowiem kompetencje do rozstrzygnięcia jej w formie decyzji.
Mając to na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.