Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 30 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 16/21

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K. decyzją nr [...].[...] z 22 maja 2020 r. znak [...], po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 15 kwietnia 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowa w K., dla zamierzenia budowlanego: "Budowa budynku biurowo-usługowego z częścią hotelową, garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod-kan., c.o., kanalizacją deszczową ze zbiornikiem retencyjnym, PPOŻ, wentylacyjnymi, elektrycznymi, instalacją odgromową, zewnętrznym odcinkiem instalacji kanalizacji sanitarnej wraz z przebudową odcinka istniejącego kabla energetycznego kolidującego z projektowanym garażem podziemnym, likwidacją nieczynnego odcinka kabla energetycznego i przebudową istniejącej stacji transformatorowej, dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.".

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej "P.b.", art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256), dalej "K.p.a.", oraz art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Opisując przedmiotowe zamierzenie budowlane organ wskazał jako jego adres ul. [...], K.; lokalizację na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...]; kategorię obiektu budowlanego: Kategoria: XVI - budynki biurowe i konferencyjne; XIV- budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego; XVII- budynki handlu, gastronomii i usług; rodzaj obiektu bądź robót budowlanych: budowa; funkcję i rodzaj zabudowy: zabudowa usługowa.

Organ stwierdził, że autor projektu budowlanego posiada uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej w nieograniczonym zakresie.

W uzasadnieniu decyzji organ po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego oraz analizie materiału dowodowego w sprawie stwierdził, że:

1. - inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją,
2. - projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w K., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 23 kwietnia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2014 r., poz. 2559), dalej: "m.p.z.p.", na obszarze oznaczonym w graficznym załączniku do planu, jako: U.6- tereny zabudowy usługowej, U/MW.7- tereny zabudowy usługowej z zabudową mieszkaniową wielorodzinną,
3. - projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska,
4. - projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
5. - projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,
6. - projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej,
7. - projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione,
8. - obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 P.b. obejmuje nieruchomości nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...].

Organ przywołał treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. Wskazał, że przepisami odrębnymi w przypadku obiektów budowlanych są warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), dalej "rozporządzenie".

W oparciu o przedłożoną dokumentacje projektową organ ustalił, iż wymogi w zakresie powyższych przepisów technicznych zostały zachowane.

Dalej organ wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania strony zgłosiły niżej wymienione uwagi i zastrzeżenia.

W dniu 17 kwietnia 2020 r. do organu wpłynęło pismo Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. (działka nr [...], obr. [...], będąca w obszarze oddziaływania obiektu), zawierające uwagi odnoszące się do przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Zastrzeżenia zawarte w ww. piśmie dotyczyły: "(...) Nieruchomość Wspólnoty położona jest na działce [...], obr. [...], która bezpośrednio sąsiaduje z terenem planowanej inwestycji. Członkowie Wspólnoty wyrażają zaniepokojenie związane z ewentualną realizacją inwestycji. Obawiają się negatywnego wpływu inwestycji na dopływ światła naturalnego do lokali mieszkalnych położonych przy ul. [...] w K., zacienianie oraz spadek wartości nieruchomości w związku z zasłonieniem widoczności Zamku [...]. W miejscu tym należy zauważyć, że strona postępowania administracyjnego o udzielenie pozwolenia na budowę ma prawo do wglądu w całości akt i złożenia zastrzeżeń, zwłaszcza w odniesieniu do stopnia przesłaniania i zacieniania nieruchomości.

Podkreśla to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 listopada 2016r., sygn. akt II OSK 191715 "Organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących przesłaniania i zacieniania określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualnie twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować.

Przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy zacieniania, wnieść uwagi i zastrzeżenia. Analiza spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych powinna być sporządzona przez projektanta i stanowić element opisu projektu zagospodarowania terenu. Do obowiązków projektanta budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b., należy bowiem nie tylko opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ale również wyjaśnienie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych rozwiązań (...)".

Dnia 20 maja 2020 r. do organu wpłynęło pismo S. S. - właściciela nieruchomości nr [...], obr. [...] [...] będącej w obszarze oddziaływania obiektu. Uwagi przytoczone w ww. piśmie dotyczyły "[...] Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, musimy zauważyć, że proponowany sposób zagospodarowania działek objętych wnioskiem do sprawy znak: [...] uniemożliwia mojemu Mocodawcy korzystanie ze swojej nieruchomości w sposób zgodny z prawem. Po realizacji zamierzenia objętego niniejszym wnioskiem, uwzględniając zapisy MPZP "[...]", prawa budowlanego oraz warunków technicznych nie będzie się dało zabudować działki nr [...], obr. [...]. Stoi to w sprzeczności z zapisami MPZP, który wskazuje, że działka znajduje się w obszarze zabudowy usługowej U.6, a wskaźnik intensywności zabudowy jest w przedziale 3,1-3,3. Przy powierzchni działki nr [...] wynoszącej 790 m2 możliwa max pow. zabudowy wynosi około 523 m2, a możliwa pow. całkowita 1992 m2, co daje nam wskaźnik intensywności zabudowy 2,52.

Taki wynik jest niezgodny z zapisami MPZP "[...]", który dla jednostki planistycznej U.6 ustalił wskaźnik intensywności zabudowy w przedziale 3,1-3,3. Zgodna z przepisami zabudowa działki [...] jest możliwa obecnie i można tak zabudować działki [...] oraz [...] aby dalej, choć w mniejszym zakresie była możliwa. Mając powyższe na uwadze wnoszę aby Wnioskodawca doprowadził projekt budowlany złożony do sprawy do zgodności z zapisami MPZP "[...]". Obecne rozwiązania projektowe naruszają zapisy MPZP, uniemożliwiając realizację jego parametrów na całym obszarze U.6.".

Organ przywołując art. 35 ust. 1 P.b. podkreślił, że katalog czynności organu jest ściśle określony przepisami prawa i nie może być dowolnie rozszerzany. Granice prawne, w jakich organ administracji architektoniczno-budowlanej może kontrolować i sprawdzać projekt budowlany oraz złożony wniosek o pozwolenie na budowę i wymagane dokumenty zostały jasno określone w art. 35 P.b.

W kwestii uwag zgłoszonych pismem z 14 kwietnia 2020 r. organ wyjaśnił, że przedłożony projekt budowlany sporządzony dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego zawiera w swej treści stosowną analizę przesłaniania oraz nasłonecznienia, przedstawioną zarówno w formie graficznej (str. 134-143b), jak i opisowej (str. 20-21), obrazującą spełnienie wymogów § 13 i § 60 rozporządzenia.

Badając powyższe organ wskazał, że przedmiotowe zamierzenia budowlane jest zgodne z wymogiem § 13 rozporządzenia. Rysunki A-15 i A-15a wchodzące w skład projektu budowlanego określają graficznie wymogi spełnienia ww. warunku, wyznaczając wykres minimalnych odległości w odniesieniu do budynków sąsiednich.

Przywołując treść § 60 ust. 1 rozporządzenia organ wskazał, że w analizie załączonej do dokumentacji projektowej przedstawiono graficzny wykres cienia rzucanego przez budynek projektowany [A], w godzinach od 7:00-17:00 (str. 140-143b).

Badając powyższe organ wskazał, że przedmiotowe zamierzenie budowlane jest zgodne z wymogami § 60 rozporządzenia. Rysunki A-16 - A-21 (str. 140-143b). wchodzące w skład projektu budowlanego określają graficznie wymogi spełnienia ww. warunku.

Dodatkowo organ wskazał, że Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z 23 września 2019 r., znak: [...] udzielił pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...]. Ww. decyzja stała się ostateczna 26 października 2019 r.

Reasumując organ wskazał, że projektowany budynek nie będzie ograniczał i pogarszał naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynkach sąsiednich - w świetle przepisu § 13 rozporządzenia, jak również nie będzie ograniczał i skracał czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w tych budynkach - w kontekście przepisu § 60 rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego "spadku wartości nieruchomości w związku z zasłonieniem widoczności Zamku [...]" organ wyjaśnił, że badanie powyższego nie należy do czynności organu, które są ściśle określone przepisami prawa i nie mogą być dowolnie rozszerzane. Organ powtórzył, że granice prawne, w jakich organ administracji architektoniczno-budowlanej może kontrolować i sprawdzać projekt budowlany oraz złożony wniosek o pozwolenie na budowę i wymagane dokumenty zostały jasno określone w przepisach art. 35 P.b. Nadmienił, że prawo cywilne nie ogranicza prawa do zabudowy, jeżeli zabudowa ta jest zgodna z regulacjami administracyjnymi.

W kwestii uwag zgłoszonych pismem z 18 maja 2020 r. organ wyjaśnił, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p., zarówno w kontekście ustaleń dotyczących całego obszaru planu (rozdział II), jak i ustaleń szczegółowych (rozdział III - § 20). Projektowane zamierzenie budowlane nie narusza przepisów P.b. ani rozporządzenia.

Odnosząc się do poruszonej przez stronę kwestii dotyczącej wskaźnika intensywności zabudowy, organ wyjaśnił, że zgodnie z definicją zawartą w § 6 pkt 12 m.p.z.p. przez wskaźnik intensywności zabudowy rozumieć należy parametr wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu albo zgłoszeniem.

Z przedstawionego w projekcie budowlanym bilansu terenu w zakresie jednostki planistycznej U.6, dotyczącego dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr[...], objętych projektem zagospodarowania terenu (str. 9-10) wynika, iż wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 3,22, co jest zgodne z warunkami wynikającymi z § 20 ust. 4 pkt 3 lit. f oraz pkt 4 lit. f m.p.z.p. (min. 3,1- max. 3,3).

W kwestii zarzutu podniesionego przez stronę postępowania - właściciela działki nr [...] dotyczącego ograniczenia / braku możliwości przyszłościowej zabudowy ww. nieruchomości gruntowej, z zachowaniem wymaganego wskaźnika intensywności zabudowy, w związku z powstaniem przedmiotowego zamierzenia budowlanego organ przywołał treść art. 4 i art. 35 P.b. organ wskazał, że w razie spełnienia powyższych wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Dalej organ przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wskazując, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz normami obowiązującymi w budownictwie.

Organ stwierdził, że w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji nie dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich w zakresie ewentualnego naruszenia norm P.b. i rozporządzenia. Zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia, spełnienie warunków zawartych w tym rozporządzeniu równoznaczne jest ze spełnieniem wymagań określonych w art. 5 P.b., a więc m.in. ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

W sytuacji, gdy zamierzenie budowlane jest zgodne z P.b., niedopuszczalne jest blokowanie takiego zamierzenia, w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji przyszłej inwestycji. Ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora nie mogą wynikać z okoliczności deklarowania przez właściciela sąsiedniej nieruchomości ewentualnych - zresztą bliżej niesprecyzowanych - przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Proces inwestycyjny nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy, będą decydować o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, czy rodzaju obiektu budowlanego.

Organ wyjaśnił, że z uwagi na ogłoszenie na obszarze RP stanu epidemii wszystkie żądane przez zainteresowane strony postępowania materiały zgromadzone w przedmiotowej sprawie zostały udostępnione poprzez przesłanie kopii wybranych (konkretnie wskazanych) dokumentów drogą elektroniczną. Procedura udostępnienia została udokumentowana w aktach sprawy.

Końcowo organ zaznaczył, że jednym z podstawowych obowiązków projektanta, określonym jasno w art. 20 ust. 1 pkt. 1 P.b., jest opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przepis ten powiązany jest ściśle z art. 5 ust. 1 P.b., zgodnie z którym całkowitą odpowiedzialność za opracowanie projektu budowlanego ponosi projektant i osoby sprawdzające (w przypadku zapewnienia sprawdzenia projektu architektonicznobudowlanego).

Od powyższej decyzji odwołały się strony postępowania - właściciele działek znajdujących się w obszarze oddziaływania ww. inwestycji: M., Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] w K., S. S..

M. zaskarżonej decyzji I instancji z 22 maja 2020 r. zarzuciła naruszenie prawa materialnego i postępowania:

1. 1. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 punkt 20 P.b. poprzez brak przyznania odwołującej się statusu strony w przedmiotowym postępowaniu, pomimo tego, że należący do niej lokal w budynku przy ul. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji,
2. 2. art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez wydanie decyzji pozwolenia na budowę z naruszeniem interesów skarżącej, z uwagi na dopuszczenie do realizacji inwestycji, która w istotny sposób oddziałuje na należącą do niej nieruchomość, jak również na inne nieruchomości sąsiednie,
3. 3. art. 6 i art. 8 K.p.a., poprzez działanie organu l instancji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i praworządności, także poprzez działanie w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej,
4. 4. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
5. 5. art. 10 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 P.b., poprzez brak zapewnienia odwołującej się możliwości udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów,
6. 6. art. 11 K.p.a., poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji,
7. 7. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

W piśmie z 24 września 2020 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania M. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa:

1. 1) art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 283), dalej "ustawa o udostępnianiu informacji", w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), dalej "rozporządzenie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.", a to poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo braku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w sytuacji istnienia takiego wymogu dla planowanej inwestycji, co stanowi rażące naruszenie prawa,
2. 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 60 rozporządzenia, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego bez rzetelnej weryfikacji wymogów minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach sąsiadujących z inwestycją w dniach równonocy, w szczególności poprzez sporządzenie analizy zacieniania wyłącznie w jednym dniu i nieokreślenia, dla którego dnia równonocy analiza ta została dokonana,
3. 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 13 rozporządzenia, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo wadliwie sporządzonej analizy przesłaniania, w której nie wskazano sposobu określenia wysokości przesłaniania oraz braku czytelności tej analizy, która uniemożliwia weryfikację jej wyników,
4. 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który narusza obowiązujące przepisy techniczno-budowlane w zakresie długości miejsca parkingowego na kondygnacji - 2 (4,48 m zamiast wymaganych 5,00 m),
5. 5) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, w zw. z 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, bez weryfikacji czy narusza on obowiązujące przepisy techniczno-budowlane w zakresie długości i szerokości miejsc parkingowych na kondygnacji -1,
6. 6) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 19 ust. 4 lit. e oraz ust. 3 lit. d m.p.z.p., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym nie wskazano zgodności zamierzenia inwestycyjnego z dopuszczalnym wskaźnikiem intensywności zabudowy w części nieruchomości znajdującej się w obszarze U/MW.7 (działka [...]), dla której wskaźnik ten jest inny, iż w pozostałej części inwestycji znajdującej się w obszarze U.6,
7. 7) § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego, który zawiera na rysunkach niespójne informacje na temat liczby miejsc parkingowych (inwestor w części opisowej projektu wskazał 24 miejsca, natomiast w piśmie z dnia 10 stycznia 2020 r. - 26 miejsc),
8. 8) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b, poprzez zaprojektowanie budynku, który oddziałuje na sąsiednie nieruchomości w sposób wyłączający w praktyce możliwość ich zabudowy zgodnie z przeznaczeniem,
9. 9) art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, poprzez niewykazanie w projekcie budowlanym spełnienia wymogu zaprojektowania stanowisk postojowych w sposób zapewniający moc przyłączeniową pozwalającą wyposażyć stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW;
10. 10) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie;
11. 11) art. 8 § 1 K.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa;
12. 12) art. 11 K.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji;
13. 13) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i brak odniesienia się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez strony postępowania.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji I instancji i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. lub uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] w K., skarżonej decyzji z 22 maja 2020 r. zarzuciła naruszenie:

1. - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niedokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych co do wyjaśnienia istoty sprawy, tj. ustalenia zasadności lub dopuszczalności realizacji inwestycji, z uwzględnieniem jej wpływu na pozostałe nieruchomości graniczące z terenem przedmiotowej nieruchomości,
2. - art. 35 ust. 1 pkt 1-2 P.b. poprzez wydanie pozwolenia na budowę inwestycji niespełniającej wymagań zgodności z ustaleniami m.p.z.p. i innymi aktami prawa miejscowego, a także zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z rozporządzeniem.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmowę wydania decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. lub uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

S. S. zarzucił decyzji I instancji z 22 maja 2020 r. naruszenie jego interesu prawnego oraz szeregu przepisów prawa, w tym art. 7 i art. 8 K.p.a.

Zdaniem skarżącego przebieg postępowania w niniejszej sprawie, a także zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, stanowią dowód naruszenia wskazanych wyżej podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

Skarżący zarzucił, że nie miał właściwego, opartego na obowiązujących przepisach prawa wpływu na treść decyzji, nie był w sposób należyty informowany o kierunkach rozstrzygnięcia i zamierzeniach organu, co powoduje, że naruszone zostały podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w wyniku czego decyzja winna zostać uchylona.

Zdaniem skarżącego proponowany sposób zagospodarowania działek objęty wnioskiem do sprawy znak: [...] uniemożliwia mu korzystanie ze swojej nieruchomości w sposób zgodny z prawem. Powtórzył w tym zakresie argumentację przedstawioną w piśmie złożonym w toku postępowania I instancji.

Wojewoda decyzją z 22 października 2020 r. znak: [...], na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 81 ust. 1 pkt. 2 P.b., utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), który brzmi: Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Na wstępie organ II instancji przywołał treść art. 4 i art. 5 P.b. wskazując m.in., że prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie spraw wyznaczonych przepisami prawa.

Następnie organ odwoławczy przywołał orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące wykładni pojęcia uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie budowlanym, wskazując m.in., że o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy, a nie chodzi o jakiekolwiek utrudnienia, jakie mogą przynieść planowane na sąsiednich nieruchomości przedsięwzięcia.

Ponadto ponownie wskazał na art. 35 P.b. ograniczający zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie natomiast zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki.

Zatem organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i jego rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, gdyż nie jest uprawniony do badania zgodności tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa, z wyjątkiem projektu zagospodarowania terenu oraz przepisów określających wymogi ochrony środowiska. Pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant posiadający uprawnienia budowlane uprawniające do jego wykonania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, o której mowa w art. 12 ust. 6 P.b. Również projektant decyduje, jakie rozwiązania projektowe są przyjęte w wykonanym przez niego projekcie. Zatem na projektancie spoczywa odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową jak również odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że udzielenie pozwolenia na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony - inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy ww. ustawy oraz innych aktów prawnych związanych z procesem inwestycyjnym. Zatem, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to ewentualne uciążliwości spowodowane realizacją inwestycji, nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Ochrona interesów prawnych w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy, decydują o dopuszczalności wybudowania określonej inwestycji.

W odniesieniu do wyżej przytoczonych zarzutów odwołania M. reprezentowanej przez radcę prawnego, organ II instancji wyjaśnił kolejno, co następuje.

Ad.

1. Działka nr [...], na której położony jest budynek nr [...] przy ul. [...], została włączona do obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zatem jej współwłaścicielom reprezentowanym przez Zarządcę Nieruchomości [...] przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Zatem skarżąca niezasadnie twierdzi, że nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu.

Ponadto organ wskazał, że status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wynika wprost z przepisu art. 28 ust. 2 P.b. Pojęcie strony, jakim posługuje się ten przepis, stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a. i precyzuje, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są obok inwestora: właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Określenie zatem obszaru oddziaływania obiektu ma wpływ na ustalenie stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Stosownie do definicji pojęcia zawartej w art. 3 pkt 20 P.b., gdzie przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę w art. 3 pkt 20 P.b. przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia w zakresie zagospodarowania.

Zatem ograniczenia w zabudowie tego terenu wynikające tylko z konkretnego przepisu prawa daje podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym. Organ wskazał, że skarżąca nie wykazała indywidualnego interesu prawnego, który został naruszony przez planowaną do realizacji inwestycję.

Ad.

2. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. zawęża w stosunku do art. 28 K.p.a. formułę strony pod względem podmiotowym. Tylko niektóre podmioty w zakresie niektórych spraw mogą korzystać z tej ochrony. Osoba trzecia chcąca brać udział w postępowaniu na prawach strony powinna wykazać pod względem podmiotowym i przedmiotowym, że ma do tego prawo. Tak więc podmiot winien udokumentować, że jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu i że inwestycja narusza jego uzasadnione interesy prawne, wskazując w jakim zakresie i z naruszeniem jakich przepisów. Ponadto tylko strona, która została pominięta w postępowaniu administracyjnym ma prawo podnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Ad. 3, 4, 5, 6. W kwestii dotyczącej naruszenia art. 6-8, art. 77 § 1, art. 10 oraz 11 K.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił zasady ogólne wyrażone w ww. przepisach K.p.a. W szczególności stwierdził, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a.

Naruszenie przez organ norm zawartych w ww. przepisach ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego. Jak wynika natomiast z akt sprawy, organ l instancji dokonał wszelkich czynności mających znaczenie w sprawie, na podstawie którego wydał powyższe rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, udzielające pozwolenia na budowę podejmują rozstrzygnięcie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, a nie wyłącznie na podstawie przepisów procesowych zawartych bezpośrednio w K.p.a., w związku z czym podejmują swoje działania w oparciu o złożoną dokumentację, tzn. projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu inwestycji, który podlega weryfikacji pod kątem prawidłowości przyjętych rozwiązań z przepisami, m.in.: rozporządzenia. Zatem wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zostały ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, na podstawie ww. dokumentacji.

Ad.

7. W odniesieniu do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił konieczność konstruowania uzasadnienia decyzji w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa wart. 11 K.p.a.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji przeprowadził postępowanie administracyjne, które zakończone zostało decyzją, z której uzasadnienia wynika wyraźnie, że projekt został poddany analizie pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. Zatem organ I instancji wskazał podstawę faktyczną rozstrzygnięcia poprzez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione oraz dowodów, na podstawie których wydał swoje rozstrzygnięcie.

Niezależnie od powyższego organ II instancji stwierdził, że odwołanie M. zawiera zarzuty określające istotę i zakres żądania bez wskazania istotnych dowodów uzasadniających to żądanie, opartych na konkretnych przepisach prawa materialnego.

W odniesieniu do wyżej przytoczonych zarzutów podniesionych w piśmie z 24 września 2020 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania M., organ odwoławczy wyjaśnił, co następuje.

Ad.

1) W kwestii naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 1 o udostępnianiu informacji, w zw. z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (winno być z dnia 9 września 2010 r. – dopisek Sądu), organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

Po pierwsze powyższe rozporządzenie zawiera w swojej treści jedynie 3 paragrafy. Po drugie, planowane są dwie kondygnacje garażu podziemnego, w których powierzchnia użytkowa kondygnacji -2 wynosi 860 m2, powierzchnia użytkowa kondygnacji -1 wynosi 890 m2, co daje łącznie powierzchnię 1750 m2. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się min. następujące rodzaje przedsięwzięć: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż:

1. a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5. 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
2. b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Przedmiotowa inwestycja położona jest w strefie otuliny [...] Parku Krajobrazowego. Ponieważ powierzchnia garaży wynosząca 1750 m2 nie przekracza wskazanego w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a parametru, tj. 0,2 ha, zatem przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

Ad.

2) Zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, - pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8°0-76°0, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7°°- 17°°. W mieszkaniach wielopokoiowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że równonoc przypada na dzień od 20 do 21 marca oraz września. Ww. dni to wartości zmienne ze względu na moment, w którym Słońce przechodzi przez jeden z dwóch punktów, w których ekliptyka przecina równik niebieski. Równonoc zdarza się dwa razy w roku: równonoc wiosenna i równonoc jesienna. Bez znaczenia jest, w którym to roku wykonane zostały badania. Analiza badania zacieniania dokonana została dla miesiąca marca i września. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że nie wie jakie znaczenie w przedmiotowej sprawie ma wiedza, dla którego dnia równonocy analiza ta została wykonana. Zamierzenie budowlane nie narusza wymagań określonych w § 60 rozporządzenia.

Ad.

3) Zdaniem organu odwoławczego planowane zamierzenie spełnia wymogi przepisu określonego w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Analiza autora projektu - mgr inż. arch. L. S. oraz sprawdzającego mgr inż. arch. L. J. została wykonana prawidłowo według zasad określonych literaturą fachową i powszechnie stosowanych w środowisku projektantów, tj. metodą komputerową. Załączone rysunki są czytelne, szczegółowe, wykonane z należytą, starannością i odnoszą się do wszystkich kwestii związanych z przesłanianiem i nasłonecznieniem zarówno budynków sąsiednich, jak i projektowanego.

Ad. 4 i 5) Wszystkie wymiary miejsc parkingowych, zarówno na kondygnacji -2, jak i -1 są prawidłowe i wynoszą 2,3 m x 5,0 m, a w przypadku miejsc postojowych dla niepełnosprawnych 3,6 m x 5,0 m. Szerokość i długość miejsc parkingowych została prawidłowo zwymiarowana. W konsekwencji organ odwoławczy uznał ten zarzut za bezzasadny.

Ad.

6) Przez wskaźnik intensywności zabudowy rozumie się parametr, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu albo zgłoszeniem (§ 6 pkt 12 m.p.z.p). Dla terenu o symbolu U/MW.7 parametr ten wyznaczono od 2,8 do 3,0. Ponieważ, jak wynika z ww. definicji, parametr ten jest liczony w przypadku całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej. Działka nr [...] jest działką zabudowaną jedynie garażem podziemnym (a więc nie jest zabudowana w powierzchni terenu tej działki, gdyż na stropie garażu urządzona została zieleń biologicznie czynna, liczona w 50%), zatem nie ma żadnych podstaw prawnych do wyliczania ww. parametru. Natomiast na str. 10 projektu budowlanego przedstawiony został bilans w zakresie jednostki planistycznej U/MW.7, w którym dokonano sprawdzenia zgodności z m.p.z.p. podstawowych parametrów, takich jak: powierzchnia biologicznie czynna, czy też max. wysokość zabudowy (nie dotyczy), zatem wymagania w zakresie wskazania intensywności zabudowy zostały zdaniem organu spełnione.

Ad.

7) W § 15 ust. 2 m.p.z.p. ustalono następujące zasady obsługi parkingowej: pkt 1 lit. c) hotele - 3 miejsca na 100 pokoi, w projekcie jest 25 apartamentów, wobec powyższego przyjęto 1 miejsce postojowe, lit. q) budynki handlu (usługi) -10 miejsc na 1000 m2 powierzchni sprzedaży, w projekcie powierzchnia sprzedaży wynosi 246,1 m2, zatem przyjęto 3 miejsca postojowe, lit. s) budynki biurowe - 5 miejsc na 1000 m2 powierzchni, w projekcie jest powierzchnia biurowa wynosi 681,1 m2, przyjęto 4 miejsca postojowe. Łączna ilość miejsc postojowych winna wynosić 8. Projekt budowlany przewiduje przygotowanie 24 miejsc postojowych, w tym 2 dla niepełnosprawnych, na poziomie -2 i poziomie -1. Zatem warunek ww. § 15 ust. 2 m.p.z.p. został zdaniem organu spełniony, i nie ma znaczenia fakt, że projektant omyłkowo wskazał, iż zaprojektowanych zostało 26 miejsc postojowych.

Ad.

1. 8) Odpowiedź jak pkt Ad. 2.

Ad.

9) Organy administracji architektoniczno-budowlanej mają obowiązek rozpatrywać wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a projektant projektować, w oparciu o przepisy P.b. i przepisy przejściowe do tej ustawy, a nie w oparciu o ustawę o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

Ad. 10 i 11) jak w pkt Ad. 3, 4, 5, 6.

Ad.

1. 12) jak pkt Ad. 7.

W kontekście ww. zarzutów organ odwoławczy nadmienił, że planowany do realizacji obiekt usytuowany usytuowany został od strony północnej w stosunku do budynku położonego na działce nr [...] w odległości 12,7 m, liczonej po przekątnej.

Kolejno, w odpowiedzi na zarzuty Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] w K., reprezentowanej przez radcę prawnego, organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. wyjaśniona została powyżej w związku z zarzutami M.. Organ II instancji podkreślił odnośnie zarzucanego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. w związku wydaniem pozwolenia na budowę inwestycji niespełniającej wymagań zgodności z ustaleniami m.p.z.p. i innymi aktami prawa miejscowego, a także zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu, że skarżąca nie wskazała jakie przepisy planu miejscowego zostały naruszone oraz dla jakich nieruchomości nie spełnione zostały warunki określone ww. rozporządzeniu. Ponadto organ odwoławczy w powyższej kwestii udzielił wyjaśnień na okoliczność zarzutów M., tj. przedstawił powyżej ocenę zgodności z m.p.z.p. i innymi przepisami.

Następnie w odpowiedzi na zarzuty S. S., reprezentowanego przez radcę prawnego, organ odwoławczy stwierdził, że przedstawiona przez odwołującego się argumentacja nie znajduje w stanie faktycznym i prawnym uzasadnienia.

Po pierwsze - nie zostały wskazane źródła i metoda przytoczonych obliczeń i wartości wynikowych (523 m2; 1992 m2; 2,52) przez co brak jest możliwości ich weryfikacji.

Po drugie - zgodnie z definicją zawartą w § 6 pkt. 12 m.p.z.p., wskaźnik intensywności zabudowy odnosi się każdorazowo do powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu albo zgłoszeniem, nie zaś do całości obszaru U.6 (podkreślenia organu).

Po trzecie - każda z działek w obszarze U.6 może zostać zabudowana w granicach zakreślonych ustaleniami m.p.z.p., w tym wartości wskaźnika intensywności zabudowy. W ten sposób m.p.z.p. zapewnia każdemu właścicielowi działki lub działek niezakłóconą ze strony innych inwestorów możliwość dysponowania swoją nieruchomością.

Po czwarte - zgodnie z przytoczoną w pkt. 2 definicją oraz pozostałymi ustaleniami m.p.z.p., działka nr [...] o powierzchni 790 m2 może zostać zabudowana budynkiem/budynkami o następujących parametrach:

1. - przy wskaźniku intensywności zabudowy od 3,1 do 3,3, powierzchnia całkowita (liczona dla wszystkich kondygnacji) budynku/budynków może wynieść: 2449,0 m2 - 2607,0 m2 przy maksymalnej wysokości 21 m,
2. - w przypadku 6 kondygnacji, powierzchnia zabudowy może wynieść: 408,17 m2 - 434,50 m2,
3. - w przypadku 7 kondygnacji, powierzchnia zabudowy może wynieść: 349,86 m2 - 372,43 m2, itd.

Tym samym zarzut o braku możliwości zabudowy działki nr [...] w wyniku realizacji inwestycji objętej skarżoną decyzją jest nieuzasadniony i nie zasługuje na uwzględnienie. Tym bardziej, że dla przedmiotowej inwestycji decyzji wskaźnik intensywności wynosi 3,22 i nie jest maksymalnym wskaźnikiem dopuszczonym planem zagospodarowania, który wynosi 3,3. Dodatkowo zaprojektowany budynek jest posadowiony od granicy działki [...] w odległości 4,5 do 6,0m - gdzie dopuszczalna odległość od granicy działki elewacji z okami wynosi 4,0 m.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych przez S. S. organ odwoławczy wskazał, że kwestie te zostały wyjaśnione jak wyżej.

Przechodząc do dalszej analizy akt sprawy pod względem zasadności argumentów zawartych w powyższych odwołaniach, organ II instancji stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia.

Przywołując treść art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. organ odwoławczy stwierdził, że dokonał analizy pod względem ewentualnego przesłaniania oraz ograniczenia związanego z nasłonecznieniem istniejących obiektów na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Wymóg zapewnienia naturalnego oświetlenia lokali mieszkalnych wynika z § 13 ust. 1 pkt 1a oraz z § 60 rozporządzenia. Projekt zagospodarowania terenu inwestycji zawiera dane pozwalające organowi stwierdzić spełnienie wymogu określonego w powyższych przepisach.

Jak wynika z analizy całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, do projektu budowlanego dołączona została szczegółowa analiza wskazująca spełnienie ww. wymagań w stosunku do otaczającej zabudowy (od str. 134 do str. 134A projektu budowlanego (analiza przesłaniania) i od str. 140 do str. 143B projektu budowlanego (analiza zacieniania).

Dalej organ odwoławczy powtórzył wyniki ww. analizy dokonane przez organ I instancji, uściślając, że:

1. - dla okna B.1 wysokość przesłaniania wynosi 13,1 m, natomiast dla okna B.5 wynosi 9,7 m,
2. - odległość projektowanego budynku od budynku C wynosi 12,7 m (jak wynika z projektu zagospodarowania terenu), natomiast od części projektowanego obiektu o wysokości 16,52 m odległość ta wynosi 20,3 m, zatem w tym przypadku mamy do czynienia z dwoma wysokościami przesłaniania; badaniu podlegały najniżej położone okna, tj. okno C.1, C.2 oraz C.3; dla okna C.1 wysokość przesłaniania wynosi 9,2 m dla krawędzi przesłaniającej 13,4 m i 16,8 m dla krawędzi przesłaniającej 21,0 m; dla okna C.3 odpowiednio wysokość przesłaniania wynosi 9,2 m dla krawędzi przesłaniającej 13,4 m i 16,8 m dla krawędzi przesłaniającej 21,0 m,
3. - dla okna E.1 wysokość przesłaniania wynosi 17,2 m dla krawędzi przesłaniającej wynoszącej 17,42 m oraz 20,8 m dla krawędzi przesłaniającej 21,0 m.
4. - w odniesieniu do nieruchomości położonej na działce nr [...] obr. [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym odstąpiono od zbadania spełnienia warunku § 13 rozporządzenia, gdyż okno D.1 stanowi doświetlenie klatki schodowej.

Następnie organ II instancji wskazał, że przepisy § 60 ust. 1 rozporządzenia również zostały spełnione, co wykazane zostało na rys. od A-16 do A-21 (str. 140 - 143B projektu budowlanego). Na rys. od A-16 do A-19 przedstawiono graficzny wykaz cienia rzucany przez projektowany do realizacji obiekt (A) w godz. od 7.00 do godz. 17.00.

W przypadku nieruchomości położonej na działkach nr [...] i [...], zabudowanej budynkiem mieszkalno-usługowym nr [...] (oznaczonym jako budynek C) zdaniem organu odwoławczego analiza cienia rzucanego przez projektowany obiekt wykazała, że pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi (okno C.3) będą nasłonecznione od godz. 11.30 do godz. 14.50 co daje 3 godz. i 20 min. nasłonecznienia. Natomiast pomieszczenie przeznaczone na stały pobyt ludzi (okno C.1) będzie nasłonecznione w godz.: od 11.30 do godz. 14.30 oraz od godz. 15.50 do godz. 17.00 co daje 4 godz. i 10 min. nasłonecznienia. Dla pozostałych budynków znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu odstąpiono od analizy, gdyż warunek określony w § 60 ust. 1 rozporządzenia został spełniony ze względu na położenie projektowanego obiektu od strony północnej.

Kolejno organ odwoławczy dokonał również sprawdzenia zachowania innych wymagań wynikających z rozporządzenia, wskazując, że planowany budynek spełnia wymogi określone w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia - odległości od 4,00 m do 4,50 od granicy z działką nr [...] oraz od 8,90 m do 9,70 m od granicy z działką nr [...], od 4,50 do 6,00 od granicy z działką nr [...].

Wymogi § 23 ust. 1 oraz § 19 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia spełnione są ze względu na zaplanowane miejsce gromadzenia odpadów stałych wewnątrz budynku na kondygnacji -3 oraz zaprojektowanie garażu podziemnego i brak parkingu zewnętrznego, na terenie działek inwestycyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Organ II instancji zaaprobował również przyjęte w projekcie rozwiązania w aspekcie odprowadzania ścieków sanitarnych i opadowych do kanalizacji ogólnospławnej, braku zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości skarżących (§ 29 rozporządzenia) – odprowadzenie do istniejącego w ul. [...] kolektora ogólnospławnego, warunków ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n. rozporządzenia), dostępu do drogi publicznej oraz szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja).

Teren inwestycji objęty jest ustaleniami m.p.z.p.

Działki inwestycyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] położone są w obszarze o symbolu "U.6", którego podstawowym przeznaczeniem są usługi. Natomiast działka nr [...] położona jest w obszarze o symbolu "U/MW.7", o podstawowym przeznaczeniu: zabudowa usługowa oraz zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Dla terenu o symbolu "U.6" ustalono m.in. następujące warunki zabudowy (§ 20 ust. 1, 2, 3, MPZ):

1. 2. Przeznaczeniem podstawowym terenów U jest zabudowa usługowa.
2. 3. Jako przeznaczenie uzupełniające terenów U ustala się:
3. 1) obiekty małej architektury;
4. 2) zieleń urządzoną;
5. 3) niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy i dojścia;
6. 4) ciągi piesze, trasy rowerowe;
7. 5) naziemne miejsca postojowe;
8. 6) obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej;
9. 7) wielopoziomowe parkingi podziemne.

W ust. 4 ustalono następujące warunki zabudowy i zagospodarowania terenu cyt: "1) dla terenów U nie ustala się minimalnych powierzchni nowowydzielanych działek;

1. 2) wskaźnik terenu biologicznie czynnego nie może być niższy niż:
2. c) 25% w terenach U.2, U.4, U.5, U.7, U.10, U.6, U.13,
3. 3) minimalny wskaźnik intensywności zabudowy:
4. f) 3,1 w terenach U.2, U.5, U.7, U.6,
5. 4) maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy:
6. f) 3,3 w terenach U.2, U.5, U.7, U.6,
7. 5) wysokość zabudowy nie może przekraczać:
8. c) 21 m w terenach U.2, U.4, U.5, U.7, U.6,
9. 6) należy stosować dachy płaskie, z zastrzeżeniem §9 pkt 3 lit. g (nie dotyczy)".

Z projektu budowlanego wynika, że wysokość obiektu do górnej części stropodachu wynosi 21 m. Zastosowano dach płaski. Projektowany budynek, ze względu na warunki określone w § 60 rozporządzenia posiada zróżnicowaną wysokość. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 25,2%. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 3,22%. Pozostałe warunki dla terenu o symbolu "U.6", w tym dopuszczenia i zakazy, również zostały spełnione.

Odnośnie spełnienia warunków obszaru "U/MW.7" m.p.z.p. organ II instancji wyjaśnił, że warunki zostały spełnione, co wyjaśnione zostało w punkcie Ad.

1. 6) na okoliczność zarzutów M..

Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego (nr ew. [...] z 10 listopada 2018 r.). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, m.in. określonymi w ww. rozporządzeniu. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje przesłaniania oraz nie ogranicza nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości, nie powoduje zmiany stosunków wodnych na nieruchomościach sąsiednich, nie narusza norm przeciwpożarowych, jak również nie ogranicza użytkowania sąsiednich nieruchomości, w sposób dotychczasowy.

Ponadto, projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji.

Na powyższą decyzję Wojewody z 22 października 2020 r. znak: [...] odrębne skargi wnieśli S. S. oraz Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] w K..

S. S. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.;

1. 1) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., poprzez zaprojektowanie budynku, który oddziałuje na nieruchomość należącą do skarżącego w sposób wyłączający w praktyce możliwość jej zabudowy zgodnie z przeznaczeniem;
2. 2) art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji w zw. z § 3 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., a to poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo braku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w sytuacji istnienia takiego wymogu dla planowanej inwestycji, co stanowi rażące naruszenie prawa;
3. 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 60 rozporządzenia, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego bez rzetelnej weryfikacji wymogów minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach sąsiadujących z inwestycją w dniach równonocy, w szczególności poprzez sporządzenie analizy zacieniania wyłącznie w jednym dniu i nieokreślenia dla którego dnia równonocy analiza ta została sporządzona;
4. 4) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 13 rozporządzenia, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo wadliwie sporządzonej analizy przesłaniania, w której nie wskazano sposobu określenia wysokości przesłaniania oraz pomimo braku czytelności tej analizy, która uniemożliwia weryfikację jej wyników;
5. 5) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który narusza obowiązujące przepisy techniczno-budowlane w zakresie długości miejsca parkingowego na kondygnacji -2 (4,80 m zamiast wymaganych 5,00 m);
6. 6) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w zw. z 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, bez weryfikacji czy narusza on obowiązujące przepisy techniczno-budowlane w zakresie długości i szerokości miejsc parkingowych na kondygnacji -1, albowiem wielkości te nie zostały oznaczone na rzucie kondygnacji -1;
7. 7) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 19 ust. 4 lit. e oraz ust. 3 lit. d m.p.z.p., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym nie wykazano zgodności zamierzenia inwestycyjnego z dopuszczalnym wskaźnikiem intensywności zabudowy w części nieruchomości znajdującej się w obszarze U/MW.7 (działka [...]), dla której wskaźnik ten jest inny, iż w pozostałej części inwestycji znajdującej się w obszarze U6;
8. 8) § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego, który zawiera na rysunkach niespójne informacje na temat liczby miejsc parkingowych (inwestor w części opisowej projektu wskazał 24 miejsca, natomiast w piśmie z dnia 10 stycznia 2020 r. - 26 miejsc);
9. 9) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., poprzez zaprojektowanie budynku, który oddziałuje na sąsiednie nieruchomości w sposób wyłączający w praktyce możliwość ich zabudowy zgodnie z przeznaczeniem;
10. 10) art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, poprzez niewykazanie w projekcie budowlanym spełnienia wymogu zaprojektowania stanowisk postojowych w sposób zapewniający moc przyłączeniową pozwalającą wyposażyć stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW;
11. 11) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie;
12. 12) art. 6 w zw. z art. 8 § 1 K.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa;
13. 13) art. 11 K.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji;
14. 14) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i brak odniesienia się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez strony postępowania;
15. 15) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, podczas gdy decyzja ta podlegała uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji I Instancji. W uzasadnienie zarzutów skarżący powtórzył dotychczas podnoszoną w sprawie argumentację.

W szczególności podniósł, że usytuowanie projektowanego budynku w znacznym zbliżeniu do granic nieruchomości skarżącego praktycznie wyłącza możliwość zagospodarowania tej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, ze wzglądu na brak możliwości spełnienia warunków dotyczących wskaźnika intensywności zabudowy na działce nr [...], co stanowi naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.

Wskazał, że w doktrynie prawa administracyjnego uznaje się, że własność oraz inne prawa majątkowe podlegają równej ochronie prawnej. Każdy właściciel ma prawo dokonać zabudowy w sposób nie utrudniający pozostałym właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym i wybranym przez nich czasie. Zakres dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być rozumiany w sposób, który może prowadzić do znacznych utrudnień lub wręcz może uniemożliwiać zabudowę działek sąsiednich.

Inwestor, który zabudowuje jako pierwszy swoją działkę nie może mieć większych uprawnień aniżeli ci inwestorzy, którzy uczynią to później na działkach sąsiednich. Taka okoliczność nie tylko może, ale wręcz musi być oceniana przez organy procedujące w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a z obowiązku tego nie zwalnia fakt, że w tym zakresie stanowi to element rozwiązań technicznych przewidzianych w przedłożonym projekcie budowlanym.

Zdaniem skarżącego analiza akt postępowania przed organem I i II instancji prowadzi do wniosku, że inwestor zaniechał dokonania analizy, czy planowana inwestycja nie wprowadza nadmiernych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich, w tym działki nr [...].

Motywując zarzut braku uzyskania decyzji środowiskowej przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy skarżący podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 57 i pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 2010 r., a także okolicznością, że teren inwestycji znajduje się w obszarze objętym formą ochrony przyrody - tj. otulinie [...] Parku Krajobrazowego, powyższe zamierzenie inwestycyjne należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco potencjalnie oddziaływać na środowisko, co oznacza, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę winno być poprzedzone, zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji, wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z opracowaniami dołączonymi do wniosku inwestora, planowany obiekt ma posiadać 3 kondygnacje podziemne o charakterze powtarzalnym, a wyliczona powierzchnia garaży wraz z powierzchnia przeznaczona na komunikacje wynosi łącznie nawet 2228,8 m2 (tak: k. 30 projektu budowlanego). Wartość ta podlega jeszcze powiększeniu o infrastrukturę towarzyszącą w postaci chodników, krawężników itp. (tak: k. 10 projektu budowlanego).

Sprzeczna z przepisami rozporządzenia jest interpretacja organu II instancji, zgodnie z którą oceniając, czy dane zamierzenie inwestycyjne należy zakwalifikować jako mogące oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 pkt 58 ww. rozporządzenia, pod uwagę należy wziąć jedynie powierzchnie garaży.

Zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, że rozporządzenie wprost nakazuje zsumowanie powierzchni garaży, parkingów, zespołów parkingowych oraz towarzyszącej im infrastruktury. W ocenie skarżącego rozbicie powierzchni garaży i towarzyszącej im infrastruktury w projekcie budowlanym zmierzało do uniknięcia obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co nie zostało dostrzeżone przez organ I instancji, a wadliwość tę powielił w swojej decyzji także organ odwoławczy. W świetle przywołanego wyżej przepisu § 3 ust. 1 pkt 58 ww. rozporządzenia, inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a więc wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę winno być poprzedzone uzyskaniem przez inwestora wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tego rodzaju uchybienie stanowi rażące naruszenie prawa w zakresie procedury ustalenia warunków zabudowy.

Wskazał także, że w orzecznictwie wskazuje się, że skoro zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem (m.in.) decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, to organ wydający takie decyzje ma obowiązek sprawdzić, czy przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, inwestor nie powinien uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w przypadku wątpliwości w tym zakresie wskazać na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii przez właściwy organ.

Uzasadniając zarzut wadliwej analizy nasłonecznienia i przesłaniania skarżący podniósł, że zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia, analiza nasłonecznienia winna obejmować oba dni równonocy. W przedmiotowej sprawie sporządzono wyłącznie jedną analizę, co więcej nie wskazując, dla którego dnia analiza ta została sporządzona.

Stwierdził, że w wyroku WSA w Krakowie z 29 czerwca 2017 r., sygn. II SA/Kr 267/17 wskazano, że weryfikacja faktycznego nasłonecznienia pomieszczenia, czego wymaga § 60 ust 1 rozporządzenia, nie może opierać się na zaprezentowaniu czasu nasłonecznienia dla dowolnego dnia równonocy.

Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować.

Z treści § 60 rozporządzenia, wynika wymaganie, by odpowiedni dla danego typu zabudowy czas nasłonecznienia był zapewniony w dniach równonocy (21 marca i 21 września), co należy zdaniem NSA rozumieć jako konieczność ustalenia, że w obu tych dniach tenże warunek podlega spełnieniu.

Kolejno skarżący zarzucił w zakresie przeprowadzonej analizy przesłaniania brak wskazania w niej obliczeń, na podstawie których w projekcie określono wysokości przesłaniania dla poszczególnych okien. Wobec powyższego zdaniem skarżącego brak jest możliwości weryfikacji prawidłowości projektu budowlanego w tym zakresie oraz ewentualnego oddziaływania zamierzenia budowlanego na sąsiednie nieruchomości.

Uzasadniając zarzut wadliwego określenia liczby miejsc postojowych i ich wymiarów skarżący podniósł, że liczba zaprojektowanych miejsc parkingowych w kilku miejscach projektu budowlanego różni się, co powoduje brak możliwości weryfikacji w zakresie liczy miejsc parkingowych rzeczywiście zaprojektowanych. Jednocześnie z rzutów poszczególnych kondygnacji nie wynika jednoznacznie, które powierzchnie w garażach stanowią miejsca postojowe. Ponadto na rzutach kondygnacji -2 nie zostały one zwymiarowane, co powoduje brak możliwości określenia zgodności wymiarów poszczególnych miejsc z warunkami technicznymi.

Skarżący zarzucił, że w uzasadnieniu decyzji II instancji dostrzeżono te nieścisłości, co jednak nie stanęło na przeszkodzie utrzymania w mocy decyzji, a co w konsekwencji pozwoli inwestorowi na dowolność w interpretacji projektu budowlanego w zakresie liczby miejsc postojowych.

Kolejno, motywując zarzut niespełnienie wymogu z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych skarżący podniósł, że art. 12 ust. 1 tej ustawy wprowadza dodatkowe obowiązki dla projektowanych inwestycji mieszkalnych wielorodzinnych oraz budynków użyteczności publicznej. Omawiany artykuł wprowadza wymaganie, aby budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wielorodzinne, usytuowane w gminach o liczbie mieszkańców większej niż 100 000, w których zostało zarejestrowanych co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych i na 1 000 mieszkańców przypada co najmniej 400 pojazdów samochodowych oraz związane z nimi wewnętrzne i zewnętrzne stanowiska postojowe, zostały zaprojektowane i zbudowane w taki sposób, aby zapewniona została moc przyłączeniowa pozwalająca wyposażyć te stanowiska postojowe w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW. Obowiązek ten dotyczy zamierzeń budowlanych, dla których złożono wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego po dniu 1 stycznia 2019 r.

W niniejszej sprawie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został złożony w dniu 15 kwietnia 2019 r, a zatem inwestor jest zobowiązany do spełnienia tego obowiązku. Fakt, iż projektowany budynek jest inwestycją realizowaną przez podmiot prywatny nie ma znaczenia z punktu widzenia obowiązku realizacji wymogów określonych art. 12 ust. 1 ww. ustawy.

W odniesieniu do twierdzenia organu II instancji, jakoby organy administracji architektoniczno-budowlanej miały obowiązek badać zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa budowlanego i w oparciu o przepisy przejściowe tej ustawy, a nie w oparciu o ustawę o elektromobilności i paliwach alternatywnych, skarżący podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. organ administracji budowlanej jest zobowiązany do zbadania zgodności projektu budowlanego także z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Przepisy ustawy o elektromobilności stanowią przepisy dotyczące ochrony środowiska. Co więcej wymogi określone tą ustawą, winny być ujęte w planie zagospodarowania terenu stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.

Argumentując zarzuty dotyczące naruszenie przepisów K.p.a. skarżący zarzucił przede wszystkim nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji zdaniem skarżącego wynika bowiem, że organ II instancji całkowicie pominął trafne zarzuty wskazane w odwołaniach i zbagatelizował ich znaczenie w uzasadnieniu decyzji.

W szczególności podniósł, że treść uzasadnień faktycznych i prawnych decyzji obu instancji, wbrew art. 107 § 3 K.p.a., nie zawiera wszystkich wymaganych przywołanym przepisem elementów. Organy administracji ograniczyły się do powielenia uwag składanych przez strony w toku postępowania i powielenia odpowiedzi inwestora na tak formułowane zarzuty. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla uznania wyjaśnień inwestora za trafne i pozwalające na pominięcie przywołanych przed organami obu instancji zarzutów oraz na zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

Wspólnota Mieszkaniowa przy ul[...] w K. w swojej skardze zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy):

1. a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. ustalenia zasadności lub dopuszczalności realizacji inwestycji, z uwzględnieniem jej wpływu na pozostałe nieruchomości graniczące z terenem przedmiotowej nieruchomości oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a.,
2. b) art. 6 i art. 8 K.p.a., poprzez działanie organu II instancji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i praworządności, także poprzez działanie w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej, tj. udzielenie pozwolenia budowlanego bez przeprowadzenia stosownej analizy projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi,
3. c) art. 11 K.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji,
4. d) art. 35 ust. 1 pkt. 1-2 P.b. poprzez wydanie pozwolenia na budowę inwestycji niespełniającej wymagań zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z rozporządzeniem,
5. e) art. 5 ust. 1 pkt. 9 P.b., poprzez wydanie decyzji pozwolenia na budowę z naruszeniem interesów skarżącej, z uwagi na dopuszczenie do realizacji inwestycji, która w istotny sposób oddziałuje na jej nieruchomość, jak również na inne nieruchomości sąsiednie.

W uzasadnieniu zarzutów skarżąca powtórzyła argumentację podnoszoną w postępowaniu I instancji i odwołaniu. Nadto zarzuciła, że organ I instancji zignorował jej zarzuty i nie przeprowadził jakiejkolwiek wymaganej analizy prawno-technicznej w tym zakresie.

Powołując się na treść zastosowanych przepisów i bogate orzecznictwo skarżąca skonstatowała, że organ II instancji błędnie stwierdził, że nie jest władny dokonywać oceny prawidłowości rozwiązań technicznych zawartych w projekcie budowlanym, czym naruszył także przepis art. 7 K.p.a.

Zgodnie z wyrokiem NSA z 17 lipca 2020 r. w sprawie o sygn. II OSK 398/20 organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.) ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia.

Projektowana zabudowa winna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu, a następnie organu odwoławczego jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualnie twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować.

Skarżąca zarzuciła, że organ nie spełnił obowiązku, który wynika z przepisów prawa, a którym, jest – co podkreślał NSA - dokonanie samemu stosownych obliczeń, które ewentualnie twierdzenia inwestora pozwalają aprobować bądź merytorycznie zakwestionować.

Nieprzeprowadzenie w ogóle dowodów z opinii technicznych, które zalegały w aktach sprawy, doprowadziło w istocie do wydania zaskarżonej decyzji bez rozpatrzenia wszystkich dostępnych organowi dowodów w sprawie, a więc sprzecznie z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.

Naruszenie zarzuconych przez skarżącą zasad godzi w istotne wartości prawne i społeczne, nie może być zatem ignorowane ani przez organy, ani przez inwestorów. Proponowany w projekcie sposób zagospodarowania działek objętych wnioskiem uniemożliwia bowiem właścicielom działek sąsiednich korzystanie z ich nieruchomości oraz znacznie obniży ich wartość w związku z zasłonięciem panoramy Zamku [...].

Powstanie inwestycji doprowadzi do zbytniego zagęszczenia zabudowy, które będzie skutkowało brakiem spełnienia norm w zakresie oświetlenia i nasłonecznienia, w szczególności jeżeli chodzi o wymagany czas nasłonecznienia światłem naturalnym, a także brakiem właściwego przepływu powietrza.

Jeśli w toku postępowania pojawią się uzasadnione wątpliwości co do zgodności projektu budowlanego z innymi przepisami techniczno-budowlanymi, to organ administracji wątpliwości te powinien przed udzieleniem pozwolenia na budowę wyjaśnić. Na istnienie takich wątpliwości może też wskazywać strona postępowania. Zdaniem skarżącej organy nie wyjaśniły ww. wątpliwości.

Wojewoda w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności Wojewoda po raz kolejny powtórzył, powołując się na art. 35 P.b., że organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem.

W piśmie procesowym z 22 marca 2021 r. inwestor przedstawił swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skarg, odnosząc się do podniesionych w skargach zarzutów.

Postanowieniem z 30 marca 2021 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie połączył sprawy wszczęte odrębnie wniesionymi skargami na zasadzie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", w tym sprawę o sygn. II SA/Kr 17/21, do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 16/21, bowiem dotyczyły tej samej zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).

Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na dzień 30 marca 2021 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, nie wymaga zgody stron postępowania, a dokonywane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego Wydziału. Nadto zgodnie z § 1 pkt 1 zarządzenia nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r., z dniem 17 października 2020 r., w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołane zostały rozprawy przy jednoczesnym utrzymaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Zarządzenie dostępne jest na stronie internetowej WSA w Krakowie.

Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji - stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, a zarzuty skarg nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Sąd stwierdził również, że mające istotny wpływ na wynik sprawy ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i Sąd przyjmuje je za własne.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego z częścią hotelową, garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami (...).

Organ odwoławczy zebrał i rozpatrzył wyczerpujący materiał dowodowy i podjął wszelkie potrzebne kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W efekcie dokonał trafnego rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo uzasadnił swoją decyzję.

Bezsporne w sprawie jest, że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dla obszaru [...] Działki inwestycyjne położone są w obszarach oznaczonych w planie jako U.6 - tereny zabudowy usługowej - działka nr [...], oraz U/MW.7- tereny zabudowy usługowej z zabudową mieszkaniową wielorodzinną - działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Niesporne jest również, że teren inwestycji leży w strefie otuliny [...] Parku Krajobrazowego.

Sporna była natomiast zgodność zamierzenia z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., to jest spełnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zarzut naruszenia powyższego przepisu był powtórzony wielokrotnie, w rozmaitych sformułowaniach i konfiguracjach.

Kwestionowane były przy tym wykładnia i zastosowanie art. 35 P.b. co do zakresu obowiązków i kompetencji kontroli projektu budowlanego, w związku z sugerowanymi zawartymi w nim błędami i nieścisłościami.

W związku z ww. przepisami materialnymi skarżący podnieśli szereg zarzutów procesowych. Dodatkowo skarżący S. S. zarzucił naruszenie przepisów środowiskowych (zagadnienie postulowanej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia), naruszenie § 19 ust. 4 lit. e oraz ust. 3 lit. d m.p.z.p. i ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów dotyczących przesłaniania i zacieniania, Sąd wskazuje, że okazały się one bezpodstawne, ponieważ planowana inwestycja nie narusza zapisów § 13 i § 60 rozporządzenia, zapewniając zgodnie z tymi przepisami nasłonecznienie i brak przesłaniania istniejącej na działkach sąsiednich zabudowy. Jak słusznie wskazał organ I instancji przedłożony projekt budowlany sporządzony dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego zawiera w swej treści analizę przesłaniania oraz nasłonecznienia, przedstawioną zarówno w formie graficznej (str. 139-143b – w decyzjach błędnie opisano jako 134-143b), jak i opisowej (str. 20-21), obrazując spełnienie wymogów § 13 i § 60 rozporządzenia.

W ww. analizie prawidłowo przeanalizowano odległości projektowanego budynku przesłaniającego (budynek projektowany), od budynków przesłanianych [B] [C] [D] [E] (budynki istniejące), w relacji do jego wysokości, o które to wartości słusznie uzupełnił uzasadnienie decyzji organ odwoławczy. Do analizy w projekcie trafnie przyjęto najbardziej niekorzystne położenie okien położonych najniżej pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Z ww. analizy wynika jednoznacznie, że w przesłanianych budynkach spełnione są normy wyznaczone § 13 rozporządzenia, a pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi w tych budynkach mają spełnione warunki naturalnego oświetlenia (rysunki A-15 i A-15a - str. 139-139a):

1. - okna B.1 i B.5 w budynku mieszkalno-usługowym nr [...] na działce nr [...],
2. - okna C.1 i C.3 w budynku mieszkalno-usługowym nr [...] na działkach nr [...], [...],
3. - okno E.1 w budynku mieszkalno-usługowym nr [...] na działce nr [...],

Powyżej wskazane rysunki A-15 i A-15a określają również graficznie wymogi spełnienia ww. warunku, wyznaczając minimalne odległości w odniesieniu do budynków sąsiednich.

Dokonaną przez organ I instancji ocenę ww. analizy organ odwoławczy trafnie uzupełnił, wskazując prawidłowo, że:

1. - dla okna B.1 wysokość przesłaniania wynosi 13,1 m, natomiast dla okna B.5 wynosi 9,7 m,
2. - odległość projektowanego budynku od budynku C wynosi 12,7 m (jak wynika z projektu zagospodarowania terenu), natomiast od części projektowanego obiektu o wysokości 16,52 m odległość ta wynosi 20,3 m,
3. - dla okna C.1 wysokość przesłaniania wynosi 9,2 m dla krawędzi przesłaniającej 13,4 m i 16,8 m dla krawędzi przesłaniającej 21,0 m;
4. - dla okna C.3 odpowiednio wysokość przesłaniania wynosi 9,2 m dla krawędzi przesłaniającej 13,4 m i 16,8 m dla krawędzi przesłaniającej 21,0 m,
5. - dla okna E.1 wysokość przesłaniania wynosi 17,2 m dla krawędzi przesłaniającej wynoszącej 17,42 m oraz 20,8 m dla krawędzi przesłaniającej 21,0 m,
6. - w odniesieniu do nieruchomości położonej na działce nr [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym zasadnie odstąpiono od zbadania spełnienia warunku § 13 rozporządzenia, ponieważ okno D.1 stanowi doświetlenie klatki schodowej.

Przechodząc do oceny nasłonecznienia w rozumieniu § 60 ust. 1 rozporządzenia, należy zauważyć, że organ I instancji zasadnie wskazał, iż w analizie załączonej do dokumentacji projektowej przedstawiono graficzny wykres cienia rzucanego przez budynek projektowany w godzinach od 7:00-17:00 (rysunki [...] - str. 140-143b).

Ze sporządzonej analizy i opisu na str. 20 projektu, skorygowanego przez projektanta 21 października 2020 r. wynika wystarczająco jednoznacznie, że:

1. - okna budynku na działce nr [...] w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi są nasłonecznione od godziny 7.00 w sposób ciągły i nieprzerwany,
2. - pomieszczenie przeznaczone na stały pobyt ludzi oświetlone oknem C.1 jest nasłonecznione od godz. 11:30 do godz. 14:30 oraz od godz. 15:50 do 17:00, czyli nasłonecznienie trwa 4 godz. 10 min.,
3. - pomieszczenie przeznaczone na stały pobyt ludzi oświetlone oknem C.3 jest nasłonecznione od godz. 11:30 do godz. 14:50, czyli nasłonecznienie trwa 3 godz. 20 min.,
4. - budynek nr [...] na działce nr [...] nie znajduje się w położeniu cienia rzucanego przez budynek projektowany.

Należy tu zaznaczyć, że rozbieżności odnośnie opisu okresów nasłonecznienia pomieszczeń z oknami C.1 i C.3 pomiędzy decyzjami I i II instancji, wynikają z omyłki w pierwotnej wersji projektu, niedostrzeżonej przez organ I instancji i skorygowanej przez projektanta 21 października 2020 r. Uchybienie to zostało prawidłowo sanowane w toku postepowania odwoławczego.

Odnosząc się do zarzutu braku rzetelnej weryfikacji wymogów minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach sąsiadujących z inwestycją w dniach równonocy, w szczególności poprzez sporządzenie analizy zacieniania wyłącznie w jednym dniu i nieokreślenia, dla którego dnia równonocy analiza ta została dokonana, Sąd wskazuje, że co do zasady podziela stanowisko zawarte w przywołanych przez skarżącego orzeczeniach.

Niewątpliwie bowiem z brzmienia § 60 ust. 1 rozporządzenia wynika, wbrew stanowisku organu odwoławczego, że weryfikacja faktycznego nasłonecznienia pomieszczeń powinna opierać się na zaprezentowaniu czasu nasłonecznienia dla obu dni równonocy.

Znając bowiem elementarne uwarunkowania przebiegu słońca w ciągu roku oczywiste jest, że wyniki analizy dla równonocy wiosennej i jesiennej mogą się różnić, i zwykle różnią się o kilka procent czasu nasłonecznienia.

W przypadku, gdy wykazany okres nasłonecznienia byłby zbliżony do granicznej wartości 3 godzin określonej w ww. przepisie, przedstawienie jednej analizy nie mogłoby być uznane za wystarczające.

Jednak w niniejszej sprawie najmniejsza wartość nasłonecznienia to 3 godz. 20 min. dla okna C.3. Zatem można przyjąć, że okres nasłonecznienia dla drugiej z równonocy, nawet gdyby był krótszy, nadal będzie wynosił przynajmniej nieco ponad 3 godz.

Dlatego też mimo uchybienia dokumentacji projektowej i błędnego poglądu przedstawionego przez organ II instancji, jakoby nie miała znaczenia wiedza, dla którego dnia równonocy analiza ta została wykonana, w realiach niniejszej sprawy stwierdzona przez Sąd wadliwość nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy.

Na marginesie warto wskazać, że rację ma organ II instancji twierdząc, że bez znaczenia jest, w którym roku wykonane zostały badania. Choć bowiem wyniki takiej analizy różnią się także pomiędzy poszczególnymi latami (w stopniu bardzo nieznacznym), to takie zróżnicowanie nie ma oparcia w przepisach, w przeciwieństwie do wyraźnego nakazu badania obu równonocy jednoznacznie wynikającego z § 60 ust. 1 rozporządzenia.

Z kolei twierdzenie organu odwoławczego, że analiza badania zacieniania dokonana została dla miesiąca marca i września, nie znajduje żadnego oparcia zarówno w części opisowej jak i części graficznej przedmiotowej analizy zawartej w projekcie.

Kolejny z zarzutów, dotyczący postulowanej wadliwości sporządzonej analizy przesłaniania przez brak wskazania sposobu określenia wysokości przesłaniania oraz braku czytelności tej analizy, która uniemożliwia weryfikację jej wyników, Sąd uznaje za bezzasadny i gołosłowny.

Twierdzenia skarżącego kwestionujące ww. ustalenia nie zostały poparte jakimikolwiek wyliczeniami, czy też kontranalizami, mogącymi uprawdopodobnić ustalenia odmienne, niż poczynił to uprawniony projektant w projekcie budowlanym.

Co więcej należy dostrzec, że projektowany budynek zaplanowano uwzględniając oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości, co manifestuje się m.in. w formie zabudowy tarasowej z uskokami na elewacji (rysunki [...], str. 136-138), a także odsunięciem zabudowy na odległość 4,5-6 m od granicy działki.

Z kolei odnośnie argumentacji podnoszonej przez Wspólnotę trzeba zauważyć, że wbrew jej zarzutom proponowany w projekcie sposób zagospodarowania działek objętych wnioskiem nie uniemożliwia właścicielom działek sąsiednich korzystania z ich nieruchomości.

Niewątpliwie zrealizowanie inwestycji doprowadzi do zagęszczenia zabudowy, jednak w stopniu dopuszczonym przepisami m.p.z.p., P.b. i rozporządzenia.

Z kolei takie wartości jak atrakcyjny widok, nie są chronione i reglamentowane przepisami prawa budowlanego. Również pewien wpływ na ograniczenie przepływu powietrza nie narusza prawnie chronionych interesów osób trzecich.

Należy też wskazać, że działka i budynek Wspólnoty położone są od południowo wschodniej strony inwestycji, budynek w pewnym oddaleniu, co dodatkowo wskazuje na brak negatywnego oddziaływania na interesy Wspólnoty naruszającego przepisy techniczno-budowlane.

Podsumowując, w toku postępowania nie pojawiły się uzasadnione wątpliwości co do zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, które organ administracji powinien był dodatkowo wyjaśnić przed udzieleniem pozwolenia na budowę.

Zarzuty koncentrujące się na próbie wykazania naruszenia przepisów w zakresie zacienienia i przesłaniania nie mogły być uznane za zasadne, bowiem dopuszczalne przez prawo ograniczone zacienienie nie może skutkować stwierdzeniem wadliwości przyjętych w projekcie rozwiązań. Za poprawność sporządzonych analiz odpowiada projektant pełniący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 P.b.).

Nie ma zatem podstaw, aby nie uznać zawartych w projekcie analiz za dowody w przedmiotowej sprawie lub podważać wnioski projektantów w nich zawarte. Organy po zapoznaniu się z tym opracowaniem prawidłowo stwierdziły brak podstaw do zakwestionowania poprawności jego wykonania. Skarżący, podważając kompetencje projektanta, nie przedstawili alternatywnej analizy ani żadnego innego wiarygodnego dowodu w tym przedmiocie (art. 75 K.p.a.), który mógłby wskazywać na przesłanki do zakwestionowania zgromadzonego przez organy materiału dowodowego.

Również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 19 ust. 4 lit. e oraz ust. 3 lit. d m.p.z.p., nie mógł być uznany za zasadny, bowiem w zatwierdzonym projekcie budowlanym wykazano zgodność zamierzenia inwestycyjnego z dopuszczalnym wskaźnikiem intensywności zabudowy w obu częściach nieruchomości, zarówno znajdującej się w obszarze U/MW.7 (działka [...]), jak i w pozostałej części inwestycji znajdującej się w obszarze U6.

Zarzucany brak wykazania powyższej zgodności dla działki nr [...] jest oczywiście bezpodstawny, bowiem na działce tej zaplanowano garaż podziemny, a na poziomie terenu powierzchnię biologicznie czynną (100% powierzchni). Zatem nie naruszono ani przewidzianego w m.p.z.p. ograniczenia wielkości zabudowy, ani nakazanego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej.

Przedmiotowy projekt jest zgodny z postanowieniami m.p.z.p. zarówno dotyczącymi całego obszaru planu (rozdział II), jak i ustaleń szczegółowych (rozdział III - § 20).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez zaplanowanie inwestycji w sposób wyłączający w praktyce możliwość zabudowy działki skarżącego zgodnie z przeznaczeniem należy wskazać, że w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Wobec tego o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok NSA z 24 września 2015 r. sygn. II OSK 182/14). Podkreśla się jednocześnie, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości.

Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (por. wyrok NSA z 11 marca 2011 r. sygn. II OSK 451/10).

Należy przy tym przyznać rację skarżącemu, że każdy właściciel ma prawo dokonać zabudowy w sposób nie utrudniający pozostałym właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym i wybranym przez nich czasie. Własność oraz inne prawa majątkowe podlegają równej ochronie prawnej. Zakres dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może być rozumiany w sposób, który może prowadzić do znacznych utrudnień lub wręcz może uniemożliwiać zabudowę działek sąsiednich (por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego, A. Plucińskiej-Filipowicz, Warszawa 2014).

W szczególności inwestor, który zabudowuje jako pierwszy swoją działkę, nie może mieć większych uprawnień aniżeli ci inwestorzy, którzy uczynią to później na działkach sąsiednich.

Naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. stanowić będzie takie zaprojektowanie obiektu budowlanego, które pozbawi inne podmioty możliwości zabudowy swoich nieruchomości (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2019 r., sygn. II OSK 3377/18). Zagadnienie to nie tylko może, ale wręcz musi być oceniane przez organy procedujące w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a z obowiązku tego nie zwalnia fakt, że w tym zakresie stanowi to element rozwiązań technicznych przewidzianych w przedłożonym projekcie budowlanym.

Z drugiej jednak strony, respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 24 lutego 2015 r., sygn. II OSK 1772/13)

Ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora nie mogą wynikać z okoliczności deklarowania przez właściciela sąsiedniej nieruchomości ewentualnych - zresztą bliżej niesprecyzowanych - przyszłych zamierzeń inwestycyjnych.

Organ odwoławczy dobitnie przy tym wykazał, że zabudowa działki skarżącego będzie możliwa zgodnie z m.p.z.p., opisując przykładowo możliwy do zaprojektowania na jego działce budynek o 6 kondygnacjach, powierzchni zabudowy: 408,17 m2 - 434,50 m2, co daje całkowitą powierzchnię 2449,0 m2 - 2607,0 m2, oczywiście z uwzględnieniem maksymalnej wysokości 21 m.

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, przedstawione przez skarżącego wartości 523 m2 zabudowy i powierzchni całkowitej 1992 m2 co jego zdaniem dawałoby wskaźnik intensywności zabudowy 2,52, przy wymaganym w m.p.z.p. 3,1-3,3, nie zostały poparte jakimikolwiek wyliczeniami czy dokumentacją.

Zatem zarzut naruszenia § 6 pkt 12 m.p.z.p. nie mógł, jako bezzasadny, przynieść zamierzonego skutku.

Przechodząc do następnego zarzutu naruszenia art. 71 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji w zw. z § 3 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., Sąd stwierdza, że przedmiotowa inwestycja, jako leżąca w strefie otuliny [...] Parku Krajobrazowego, mogłaby wymagać zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a ww. rozporządzenia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyby zaprojektowane w niej: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, miały powierzchnię użytkową nie mniejszą niż 0,2 ha.

Należy tu wskazać, że rację ma skarżący, iż z projektu budowlanego wynika, iż planowany obiekt ma posiadać 3 kondygnacje podziemne. Jednak z zestawienia powierzchni użytkowej (str. 26-27) i opisu inwestycji (str.

1. 10) jednoznacznie wynika, że na kondygnacji -3 nie zaplanowano parkingu, a głównie pomieszczenia magazynowe, techniczne i zbiorniki wody.

Rację ma skarżący, że rozporządzenie wprost nakazuje zsumowanie powierzchni garaży, parkingów, zespołów parkingowych oraz towarzyszącej im infrastruktury. W realiach niniejszej sprawy, oznacza to jednak zsumowanie powierzchni ww. dwóch kondygnacji. Zatem garaże zaplanowano jedynie na kondygnacjach -2 i -1 (odpowiednio 750,7 m2 i 764,0 m2, razem 1514,7 m2).

Z kolei organ II instancji przyjął, że powierzchnia użytkowa, liczona zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia – jako suma powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu poziomego obiektu budowlanego, dla kondygnacji -2 wynosi 860 m2, a dla kondygnacji -1 wynosi 890 m2, co daje łącznie powierzchnię 1750 m2 i zawiera wskazywaną przez skarżącego infrastrukturę towarzyszącą w postaci chodników, krawężników itp.

Wartość ta jest niewątpliwie mniejsza niż 0,2 ha, o której mowa w przepisie rozporządzenia. Zatem projektant i organy słusznie przyjęły w sprawie, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

Natomiast wskazywana przez skarżącego wartość wraz z powierzchnią przeznaczonej na komunikację (702,7 m2) (str. 30 projektu budowlanego) nie podlega doliczeniu w całości do powierzchni garaży, bowiem ewidentnie dotyczy całego budynku, a nie tylko dwóch kondygnacji garażowych.

Na marginesie trzeba wskazać, że ww. rozporządzenie ma nie 3, jak wskazywał organ II instancji, a 5 jednostek redakcyjnych - paragrafów.

Przechodząc do dalszych zarzutów dotyczących prawidłowości projektu budowlanego należy wskazać odnośnie długości miejsca parkingowego na kondygnacji -2, że miejsca parkingowe zostały prawidłowo zwymiarowane na rysunku A1 (str. 125). Natomiast podnoszony w skardze wymiar 4,80 m naniesiony przy stanowisku parkingowym na rysunku A-2 (str. 126) obrazuje odległość między słupami konstrukcyjnymi, a nie długość miejsca parkingowego.

Z kolei odpowiadając na zarzuty braku oznaczeń wymiarów miejsc parkingowych na kondygnacjach garażowych trzeba zauważyć, że naniesione na rysunkach w projekcie wymiary pozwalają na wystarczającą weryfikację spełnienia obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w zakresie długości i szerokości miejsc parkingowych. Przykładowo, jeżeli pomiędzy słupami konstrukcyjnymi w miejscu zaplanowanym na dwa stanowiska wykazano odległość 5,20 m, to oczywiste jest, że każde z tych stanowisk spełnia wymaganą minimalną szerokość 2,50 m w rozumieniu rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r.

Dalej, odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, warto dostrzec, że pewne nieścisłości co do informacji na temat liczby miejsc parkingowych (24 w projekcie, czy też 26 miejsc w piśmie inwestora), nie mają istotnego znaczenia, bowiem po pierwsze, z zatwierdzonej dokumentacji (str. 30, str. 125) jednoznacznie wynika zaprojektowanie 24 miejsc, po drugie, liczba tych miejsc i tak znacznie przekracza wymaganą minimalną liczbę miejsc (zgodnie z § 15 m.p.z.p.).

Jako niezasadny należy także ocenić zarzut niespełnienia wymogu z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, którym wprowadzono dodatkowe obowiązki dla projektowanych inwestycji mieszkalnych wielorodzinnych oraz budynków użyteczności publicznej, choć wbrew stanowisku inwestora przepis ten ma zastosowanie także do inwestorów prywatnych, nie będących inwestorami publicznymi.

Należy przy tym zgodzić się ze skarżącym, że literalna wykładnia art. 12 ust. 1 ww. ustawy wraz z przepisem przejściowym i jego nowelizacjami (art. 75), prowadzi do konkluzji, że powinien on mieć zastosowanie również w przedmiotowym wypadku.

W świetle art. 75 ust. 1 tej ustawy, stanowiącego przepis przejściowy, przepisu art. 12 ust. 1 nie stosuje się do zamierzeń budowlanych, dla których przed dniem 1 stycznia 2019 r. złożono wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę albo odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z kolei w myśl art. 75 ust. 2 ustawy po nowelizacji, przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 12 ust. 2 nie stosuje się do zamierzeń budowlanych, dla których wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę albo odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego złożono przed dniem wejścia w życie tych przepisów wykonawczych. Z powyższego wynika zatem, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 12 ust. 1 ustawy, ale już nie jej art. 12 ust. 2.

Niemniej jednak przepisy wykonawcze, które powinny być wydane na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy, a które mają określić sposób ustalania minimalnej mocy przyłączeniowej, o której mowa w ust. 1, nie zostały do tej pory wydane. W tym stanie rzeczy nie istnieją określone kryteria co do tego, jak spełnić wymagania ww. przepisu dotyczące zapewnienia mocy przyłączeniowej pozwalającej wyposażyć stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW. Dlatego w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, do chwili wydania ww. przepisów wykonawczych, spełnienie warunku dotyczącego odpowiedniej mocy przyłączeniowej należy ocenić, w kontekście zapewnienia przez podmiot dostarczający energię elektryczną. Jeśli podmiot taki wyda zapewnienie o dostarczeniu energii elektrycznej wymaganej dla planowanego obiektu (co miało miejsce w niniejszej sprawie), to w aktualnym stanie prawnym warunek z art. 12 ust. 1 ww. ustawy należy uznać za spełniony (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 stycznia 2021 r., sygn. II SA/Kr 1134/20).

Podsumowując, zrozumiałe jest stanowisko skarżących, że inwestycja o takim zakresie może wzbudzać kontrowersje i dyskomfort u właścicieli i użytkowników sąsiednich nieruchomości. Jednak organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, w tym ustaleniami m.p.z.p.

W tym zakresie organ zasadnie nie stwierdził uchybień.

Dopuszczona na przedmiotowych działkach w m.p.z.p. stosunkowo wysoka zabudowa oznacza istotnie, że wznoszone budynki, z racji na dość bliskie położenie względem siebie oraz gabaryty, z pewnością muszą w jakimś stopniu oddziaływać na siebie wzajemnie poprzez zacienianie, wpływ na ruch powietrza i widok. Wpływ ten jednak, jako mieszczący się w przepisach rozporządzenia, należy uznać za zgodny z przepisami i nie uniemożliwiający zagospodarowania działki skarżącego.

Brak zatem było podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. bowiem nie naruszono i nie narażono na szkodę pozostających w obszarze jej oddziaływania chronionych prawem budowlanym interesów skarżących.

Sąd podziela w zasadzie w całości stanowisko organu II instancji dotyczące istotnych dla wyniku niniejszej sprawy kwestii przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przywołane intencjonalnie obszernie w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, bowiem zarzuty odwołań w przeważającej części pokrywają się z zarzutami skarg, a organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do podniesionych domniemanych naruszeń.

W szczególności, zatwierdzony projekt budowlany zawiera prawidłową analizę spełnienia przez projektowany obiekt budowlany wymogów § 13 oraz § 60 rozporządzenia, a skarżący nie przedłożyli żadnego wiarygodnego kontrdowodu w tym zakresie.

Rzetelna analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organ odwoławczy wykazała, że charakter spornej inwestycji nie wskazuje na to, aby mogła ona powodować uciążliwości, czy zagrożenia dla nieruchomości sąsiednich lub ograniczenia w ich zagospodarowaniu i użytkowaniu, sprzeczne z przepisami prawa. Wszelkie potencjalne, ewentualne przyszłe zdarzenia wynikające z użytkowania nieruchomości inwestycyjnej, nie mogły być przedmiotem kontrolowanego postępowania, ponieważ nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organy również zasadnie stwierdziły, że z akt sprawy, w tym dokumentacji projektowej nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja należała do inwestycji mogących wpływać szkodliwie na środowisko.

Podsumowując, analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organy obu instancji wykazała, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b., do wniosku zostały dołączone oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania działkami, na których realizowana ma być inwestycja, na cele budowlane. Na kartach projektu budowlanego zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b., podpisane przez projektantów. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na właściwej kopii mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, a jego zawartość jest kompletna, w rozumieniu art. 35 ust. 1 P.b. Ponadto inwestycja została zaprojektowana zgodnie z art. 5 ust. 1 P.b., w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Obszar oddziaływania został wyznaczony prawidłowo. Nie ma zatem mowy o naruszeniu art. art. 5 ust. 1 pkt 9 ani art. 35 P.b.

Przy prowadzeniu analizowanej sprawy organy obu instancji nie naruszyły też zasad postępowania administracyjnego określonych w K.p.a., ponieważ stanowisko zawarte w decyzjach uwzględnia zaistniały stan faktyczny i prawny mający wpływ na prawa i obowiązki nie tylko wnioskodawcy, ale i pozostałych stron oraz interes publiczny. Organy obu instancji wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W związku z tym Sąd nie dopatrzył się uchybień w toku prowadzonego postępowania. Nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani procesowego. Wszystkie etapy postępowania zostały przeprowadzone prawidłowo. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zapewniły wszystkim stronom możliwość wypowiedzenia się w sprawie oraz odpowiedziały w decyzji na zastrzeżenia stron. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem składniki wymienione w art. 107 K.p.a. Organ odwoławczy nie pominął żadnego z aspektów sprawy, zarzutów podnoszonych przez skarżących, jak i uzasadnił motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu skarżonej decyzji.

Należy też dodatkowo wskazać, że okoliczność zbieżności w niektórych kwestiach argumentacji organu z wyjaśnieniami inwestora nie może być sama z siebie uznana za uchybienie, jeżeli wyjaśnienia te zasadnie organ uzna za zgodne z logiką, doświadczeniem życiowym, a przede wszystkim z dokumentacja projektową i przepisami prawa.

Końcowo Sąd wskazuje, że strony postępowania miały zapewniony przez organy właściwy, oparty na obowiązujących przepisach prawa wpływ na treść decyzji i były w sposób należyty informowane o kierunkach rozstrzygnięcia i zamierzeniach organu, zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem pewnych ostrożnościowych modyfikacji w sposobie dostępu do akt sprawy motywowanych ogłoszonym w Polsce stanem pandemii.

Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego z podnoszonych w skargach przepisów K.p.a., P.b., rozporządzenia i m.p.z.p. Organ odwoławczy należycie, zgodnie z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., rzetelnie, wręcz drobiazgowo odniósł się także do wszystkich zarzutów odwołań, zatem zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 K.p.a. okazały się bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargi, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.