Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J.K., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r. nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorom – M. i S. małżonkom P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na narzędzia rolnicze, usytuowanego na działce nr ew. 362/1, w obrębie [...] W., gm. T. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach:
Decyzją z [...] r. Starosta [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn.zm. – dalej w skrócie "Pr. bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn.zm. – dalej w skrócie "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku M. i S.P., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na narzędzia rolnicze, usytuowanego na działce nr ew. 362/1, w obrębie [...] W., gmina T. W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. będący właścicielem działki nr ew. 945/1 graniczącej z nieruchomością inwestorów, wniósł o jej uchylenie w całości bądź o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania przez inwestora wydanej zgodnie z prawem decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem odwołującego organ I instancji orzekając w sprawie pozwolenia na budowę pominął fakt, że wniosek inwestorów jest niekompletny, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy została wydana w postępowaniu, w którym odwołujący został pominięty jako jego strona.
Wskazaną na wstępie decyzją z [...] r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu odwołania stwierdził, że zakres stron postępowania w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla danej inwestycji nie musi być tożsamy z zakresem stron w decyzji o pozwoleniu na budowę, gdzie katalog stron postępowania określa przepis szczególny, wobec ogólnie obowiązującej zasady wynikającej z art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 Pr. bud. Zgodnie natomiast z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy jeśli pozostaje w obrocie prawnym to wiąże organ administracji architektoniczno- budowlanej wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Zarzut odwołującego należy zatem uznać za bezzasadny.
W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że z projektu zagospodarowania działki będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, iż projektowany budynek usytuowano na nieruchomości inwestorów zachowując wszystkie wymagane przepisami odległości, w tym z działką skarżącego nr ew. 945/1. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby do tego uprawnione, które zgodnie z art. 20 ust. 4 Pr. bud. załączyły oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z przepisami. Ponadto zgodnie z art. 4 Pr. bud. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony na kopii mapy z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zaewidencjonowanej pod numerem [...]. Realizacja zamierzeń inwestora w każdej sytuacji powinna być zgodna z przepisami prawa materialnego, które w zależności od rodzaju inwestycji wskazują stosowny tryb postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwy organ, zgodnie z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Następnie organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 35 ust. 1 i 4, art. 32 ust. 4 Pr. bud. i wyjaśnił, że dla terenu objętego inwestycją, nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor złożył wraz z wnioskiem decyzję Wójta Gminy T. z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zmienionej decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...]. Po analizie przedłożonej dokumentacji organy obu instancji stwierdziły, iż planowane zamierzenie spełnia ustalenia ww. decyzji o warunkach zabudowy: zaprojektowano budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 240 m2 przy określonej ww. decyzjami o warunkach zabudowy do 250 m2;
szerokość elewacji frontowej 8,0 m przy określonej szerokości do 9,0 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej 6,90 m przy określonej wysokości do 7,5 m; dach czterospadowy o kącie nachylenia połaci 12°, przy określonym dachu dwuspadowym lub czterospadowym o nachyleniu od 12° do 45°; powierzchnia biologicznie czynna ok. 76%, przy wymaganej w decyzjach min. 60%, ponadto projekt przewiduje zgodnie z ww. decyzjami zaopatrzenie w media, w tym w energię elektryczną poprzez rozbudowę istniejącego przyłącza, odprowadzenie ścieków do istniejącego zbiornika bezodpływowego, zaopatrzenie w wodę poprzez rozbudowę istniejącego przyłącza, odprowadzenie wód opadowych na nieutwardzony teren działki oraz gromadzenie odpadów zgodnie z gospodarką odpadami przyjętą przez gminę. Organ odwoławczy przywołał również brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. i stwierdził, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, obejmuje w szczególności: pkt 1 - zapewnienie dostępu do drogi publicznej; pkt 2 - ochronę przed pozbawieniem: możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności; dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie; pkt 3 - ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby.
Po dokonaniu analizy przedłożonego projektu budowlanego organ odwoławczy doszedł do przekonania, iż projektowana budowa nie wpłynie ujemnie na korzystanie z nieruchomości sąsiednich. Planowana inwestycja nie pozbawi dostępu do drogi publicznej właścicieli sąsiednich nieruchomości. Inwestycja nie utrudni korzystania z mediów, nie spowoduje uciążliwości w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza i gleby. Planowana budowa nie spowoduje ograniczeń dotyczących nieruchomościach sąsiednich. Oznacza to, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym zachowano przepisy określone w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), w tym § 12 i § 13 dotyczące odległości w sytuowaniu budynków. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pr. bud. oraz które złożyły stosowne oświadczenie, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Jak wynika z zebranego materiału dowodowego wynik weryfikacji całej dokumentacji sprawy uzasadnia wydanie zaskarżonej decyzji, a wręcz obliguje organy do jej wydania. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 4 Pr. bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustawodawca wykluczył możliwość nakładania na inwestora przez organ administracji architektoniczno- budowlanej dodatkowych obowiązków, poza określonymi w tych przepisach a wobec ich spełnienia zobowiązuje do wydania decyzji i nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. K. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody w całości, wstrzymanie jej wykonania oraz zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej. W ocenie autora skargi projekt budowlany i pozwolenie na budowę są niezgodne z rzeczywistym przeznaczeniem projektowanej inwestycji. Wydana decyzja narusza prawo, ponieważ została podjęta w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na pominięcie skarżącego w postępowaniu przed Wójtem Gminy T. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Skarżący podkreślił, że inwestorzy faktycznie nie prowadzą działalności rolniczej lecz budowlaną. W ramach tej działalności korzystają z pracy cudzoziemców. Zatem, inwestorzy nie zamierzają wykorzystywać planowanej inwestycji na cele rolnicze lecz na cele mieszkaniowe.
Postanowieniem z 19 czerwca 2020 r. tutejszy Sąd oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 30 czerwca 2020 r. WSA w Łodzi oddalił wniosek o zawieszenie postępowania.
Postanowieniem z 30 września 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. K. na postanowienie z 19 czerwca 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 z późn.zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Łódź, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w związku § 3 tego rozporządzenia).
Reasumując powyższe, z dniem 17 października 2020 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odwołuje się rozprawy, kontynuując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, zaś sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie kieruje się do załatwienia na posiedzeniu niejawnym, co też uczyniono w niniejszej sprawie.
W następnej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2325 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. i S. małżonkom P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na narzędzia rolnicze na działce nr ew. 362/1 w obrębie [...] W., gm. T. stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn.zm.), w myśl których pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: pkt 1 - złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; pkt 1a (...); pkt 2 - złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4). Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: pkt 1 - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; pkt 2 – oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; pkt 3 - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2).
Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane (art. 34 ust. 1). Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnieniu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (art. 34 ust. 2). Projekt budowlany powinien zawierać: pkt 1- projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; pkt 2 - projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych; pkt 2 a i pkt 3 (...), pkt 4 - w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; pkt 5 - informację o obszarze oddziaływania obiektu (art. 34 ust. 3 Pr. bud.).
Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: pkt 1 - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; pkt 2 - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; pkt 3 - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; pkt 4 - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 Pr. bud.).
W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr. bud.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr. bud.).
Z przywołanych wyżej norm prawnych jasno wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 Pr. bud. expressis verbis wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Pr. bud.
Wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. stanowi o tym, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, niemniej jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (oraz zmiany tegoż pozwolenia) wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich".
A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1489/06 – Lex nr 425367, 24 września 2015 r. sygn. akt II OSK 182/14 – Lex nr 1987067, 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1433/08 – Lex nr 1166028 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Łodzi z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 568/15 – Lex nr 1945237, Rzeszowie z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 486/10 – Lex nr 754610 oraz Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Go 212/14 – Lex nr 1485712).
Przenosząc poczynione dotychczas uwagi natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo zresztą zweryfikowanego przez organy obu instancji wynika, że w toku kontrolowanego postępowania wyjaśniającego inwestorzy przedłożyli wymaganą przepisami prawa dokumentację budowlaną, o której mowa w przepisach art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1-3 Pr. bud. Organy orzekające w sprawie z należytą starannością rozważyły zgodność projektu budowlanego z postanowieniami ostatecznej decyzji Wójta Gminy T. z [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, zmienionej ostateczną decyzją tego organu z [...] r. Z poczynionych przezeń w tym zakresie ustaleń wynika, że inwestorzy zaprojektowali budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy - 240m2 (według decyzji o warunkach zabudowy powierzchnia zabudowy – do 250 m2); szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku ma wynosić 8,0m (dopuszczalna szerokość określona w decyzji o warunkach zabudowy – do 9,0m); wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 6,90m (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dopuszczalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku – do 7,5m), zaprojektowano dach czterospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych do 12o (decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza dach dwuspadowy lub czterospadowy o nachyleniu od 12o do 45o); powierzchnia biologicznie czynna ok. 76 % (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy – min. 60 %).
Wobec powyższego warunek zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy uznać za spełniony. W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy spełniony jest również kolejny warunek, a mianowicie projekt zagospodarowania terenu lub działki jest zgodny z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 z późn.zm.). Spełnione bowiem zostały wymogi, o których mowa w § 12 i 13 rozporządzenia dotyczące odległości sytuowania budynków względem granic nieruchomości sąsiednich. Lektura zebranego materiału aktowego dowodzi również, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny. Został on sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pr. bud., które złożyły oświadczenia, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
W kontrolowanej sprawie nie dojdzie również do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, ponieważ projektowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na korzystanie z nieruchomości sąsiednich, nie pozbawi właścicieli sąsiednich nieruchomości ani nie ograniczy dostępu do drogi publicznej. Nie wpłynie również na możliwość korzystania przez właścicieli sąsiednich nieruchomości z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności. Nie spowoduje nadto uciążliwości w zakresie hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza i gleby. Nie wpłynie również w jakimkolwiek stopniu na ograniczenie względnie pozbawienie właścicieli sąsiednich nieruchomości dostępu do drogi publicznej. W tym stanie rzeczy bezspornym jest, że organ architektoniczno-budowlany nie mógł odmówić inwestorom wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Nie stanowi również prawnej przeszkody do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę przekonanie skarżącego o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, albowiem - jak twierdzi skarżący – został on pominięty jako strona w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja o warunkach zabudowy. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.
Decyzja ostateczna korzysta bowiem z domniemania legalności, czy też mówiąc inaczej domniemania jej zgodności z prawem. Oznacza to, że dopóki ostateczna decyzja o warunkach zabudowy pozostaje w obrocie prawnym dopóty wiąże organ architektoniczno-budowlany przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodać w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie wynikające z powyższych przepisów oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.), co w rozpatrywanej sprawie organy uczyniły, lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że organ architektoniczno-budowlany w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej warunki zabudowy i nie wolno mu postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji (vide: wyrok NSA z 20 października 2017 r. sygn. akt II OSK 267/16 – Lex nr 2465918). Trzeba mieć na względzie, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest postępowaniem odrębnym od postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ta odrębność wyraża się między innymi w tym, że o ile w toku postępowania o pozwolenie na budowę organ jest związany ustaleniami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy, to nie jest uprawniony ani tym bardziej zobowiązany, do weryfikowania jej zgodności z przepisami obowiązującego prawa. Także Sąd administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji nie mógł zweryfikować zarzutów skarżącego kierowanych pod adresem decyzji o warunkach zabudowy i poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi, jakoby inwestor zamierzał użytkować budynek w innym celu aniżeli jako budynek gospodarczy na narzędzia rolnicze. Obawy skarżącego co do przyszłej i niepewnej zmiany sposobu jego użytkowania nie mogą stanowić podstaw ani do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, ani też przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Warto w tym miejscu zaznaczyć, że zgodnie z art. 4 Pr. bud. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Podsumowując skoro decyzje organów obu instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego, a żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie, Sąd zobligowany był oddalić skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a. dc