Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania L. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia P. W. pozwolenia na budowę przenośnego obiektu handlowo-usługowego branży gastronomicznej z utwardzonym placem i dwoma miejscami postojowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gazową i elektryczną, instalacją ziemną kanalizacji sanitarnej i zewnętrzną kablową instalacją elektryczną NN 0,4 kV zalicznikową na działce nr ew. [...], obręb [...] S. M., arkusz [...], położonej przy ul. [...] w L..
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
P. W. wnioskiem z dnia [...] r. wystąpił o pozwolenie na budowę przenośnego obiektu handlowo-usługowego branży gastronomicznej wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi na działce nr [...], obręb [...] S. M., ark. [...].
Organ I instancji pismami z dnia [...] r. I [...] r. wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku oraz zobowiązał inwestora do usunięcia braków i nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji budowlanej.
Inwestor uzupełnił wniosek w dniu [...] r. Następnie organ I instancji, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, decyzją nr [...] z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. W. pozwolenia na budowę obejmującego budowę przenośnego obiektu handlowo- usługowego branży gastronomicznej z utwardzonym placem i dwoma miejscami postojowymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gazową elektryczną, instalacją ziemną kanalizacji sanitarnej i zewnętrzną kablową instalacją elektryczną NN 0,4 kV zalicznikową na działce nr [...], obręb [...] S. M., arkusz 7 położonej przy ul. [...] w L..
W piśmie z dnia [...] r. L. K. nie zgodził się na włączenie do obszaru oddziaływania powyższej inwestycji działki nr ewid. [...], której jest współwłaścicielem. Organ I instancji wezwał L. K. do udzielenia informacji, czy jego pismo należy traktować jako odwołanie od ww. decyzji, wyjaśnił kwestię oddziaływania projektowanej zabudowy oraz jednocześnie nadmienił, że zatwierdzony projekt budowlany nie obejmuje robót budowlanych na działce nr ewid. [...]. L. K., za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwrócił się z prośbą o przekazanie planu zagospodarowania działki, aby mógł on definitywnie stwierdzić, czy wycofa odwołanie. Stwierdził również, iż zaplanowano miejsce do składowania odpadów stałych, co będzie uniemożliwiało swobodę zagospodarowania działki nr [...] tym samym straci ona na wartości. Prezydent Miasta L. przekazał odwołanie L. K. z dnia [...] r. wraz z aktami przedmiotowej sprawy. L. K. w odwołaniu ponownie nie zgodził się na włączenie do obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji działki nr ewid. [...], której jest współwłaścicielem, wskazywał, że projekt ograniczy swobodę ewentualnej zabudowy działki nr [...], a tym samym wartość działki nr [...], której jest współwłaścicielem ulegnie znacznemu obniżeniu, co w jego ocenie jest nie do przyjęcia wobec czego podtrzymał odwołanie od decyzji Prezydenta miasta L. z dnia [...] r.
Rozpatrując odwołanie Wojewoda nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że stanowisko organu I instancji jest zgodne z obowiązującymi przepisami, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i nie została wydana z naruszeniem prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Organ drugiej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten wymienia dwie przesłanki, od których wystąpienia zależny jest status jednostki jako strony postępowania w sprawie: - po pierwsze, tytuł prawny do nieruchomości; - po drugie, położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Wyznaczenie takiego obszaru zawsze winno być indywidualne - to znaczy musi brać pod uwagę konkretne cechy obiektu budowlanego jak jego funkcję, formę, konstrukcję, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Zawsze wyznaczenie takiego obszaru oddziaływania powinno nastąpić na potrzeby konkretnej sprawy. Ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności, gdyż ocena wpływu jakiejś inwestycji na otoczenie obejmuje całą gamę zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w jego otoczeniu. Dlatego właśnie stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy prawo budowlane.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że projekt zagospodarowania terenu (rys[...]) wskazuje miejsce do składowania odpadów stałych w odległości 3 m od granicy działki (działka objęta inwestycją ma szerokość poniżej 12 m). W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w § 23 ust. 1 określono, iż odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, powinna wynosić co najmniej:
- 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;
- 3 m - od granicy działki budowlanej.
Jak stwierdził organ w ocenie L. K. (będącego współwłaścicielem działki nr ewid. [...]) projekt ogranicza swobodę ewentualnej zabudowy działki nr [...], z czym należy się zgodzić, gdyż potencjalna zabudowa działki będącej jego współwłasnością w przypadku lokalizowania okien i drzwi budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi zostaje jedynie ograniczona. Nie uniemożliwia to jednak jej zabudowy. Dlatego też L. K. będący stroną tego postępowania może skutecznie kwestionować poczynania inwestora ale tylko w takim zakresie w jakim zamierzenie koliduje z jej uzasadnionym interesem o jakim mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Tym samym oceniając zarzut potencjalnego obniżenia wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji wskazać należy, że okoliczność ta nie może stanowić przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Jeżeli lokalizacja inwestycji nie wykazuje sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy prawa, to spowodowane nią ewentualne dolegliwości dla otoczenia czy naruszenie interesów ekonomicznych właściciela działki sąsiedniej nie mogą być uznane za uzasadniające odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Żaden przepis prawny nie daje gwarancji niezmienności wartości takich gruntów, a ich cena zależy od wielu innych czynników.
Wojewoda podkreślił także, że organ architektoniczno-budowlany, od [...] r., nie ma uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego i zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi - uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów należy do obowiązków projektanta.
Organ wskazał także, że zgodnie art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Organ administracji wydając decyzję udzielającą pozwolenia na budowę, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy ustawy Prawo budowlane oraz innych aktów prawnych wydanych na tej podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska przyrodniczego. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami, a sferą ich indywidualnych wyobrażeń co do warunków normalnej egzystencji, wypoczynku, korzystania z dóbr przyrody itp. Te oczekiwania, życzenia i postulaty powinny być brane pod uwagę przy udzielaniu pozwolenia na budowę i w odpowiednim stopniu uwzględniane, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie słuszny interes samego inwestora oraz względy gospodarcze i społeczne, w ocenie których terenowe organy są w pełni suwerenne. Ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane (poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich) nie ma charakteru absolutnego. Nie do pogodzenia z prawem do zabudowy własnej działki, wynikającym z art. 4 ustawy Prawo budowlane, byłaby sytuacja, w której prawo inwestora byłoby ograniczone z uwagi na konieczność uwzględnienia interesu właściciela działki sąsiedniej, niezabudowanej, którego plany inwestycyjne nie są jeszcze skonkretyzowane. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymogami prawa budowlanego, rozporządzenia z 2002 r. czy przepisami planistycznymi, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić jednak do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego.
Końcowo Wojewoda podkreślił, że jeżeli inwestor spełnia wymogi konieczne do udzielenia mu pozwolenia na budowę, to organy, stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, są zobowiązane do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż odmowa naruszałaby prawo inwestora do zabudowy swojej działki. Zatem w sytuacji spełnienia wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie dysponując "luzem decyzyjnym", obligowany jest do udzielenia pozwolenia na budowę, w razie spełnienia przesłanek ustawowych.
W ocenie organu odwoławczego, analiza akt administracyjnych sprawy pod kątem przywołanych uregulowań wykazała, iż wymagania formalne, określone w przepisach - jako niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione i brak jest przesłanek do wydania decyzji odmownej. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania, zgodnie z treścią złożonego wniosku, decyzji o pozwoleniu na budowę na nadbudowę i rozbudowę budynku gospodarczego, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja Prezydenta miasta L. jest prawidłowa i nie narusza prawa, w związku z czym należało ją utrzymać w mocy.
Decyzja organu drugiej instancji została zaskarżona przez L. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze, zatytułowanej jako "Odwołanie", L. K. wskazał, że nie zgadza się na włączenie do obszaru oddziaływania powyższej inwestycji działki nr [...], której jest współwłaścicielem.
Podniósł, że oddziaływanie to jest spowodowane lokalizacją śmietników i obejmuje teren szerokości siedmiu metrów licząc od granicy w głąb działki [...]. Tym samym uniemożliwia swobodny wybór miejsca i rodzaju ewentualnej inwestycji budowlanej, a nawet może ją uniemożliwić. Co za tym idzie, działka znacznie straci na wartości.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego.
Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.
Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).
Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te odnoszące się do nieruchomości, której współwłaścicielem pozostaje skarżący.
Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.
Podkreślić należy również, że także sam skarżący nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 6 k.p.a.
Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.
W sprawie organy działały na podstawie przepisów obowiązującego prawa.
Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego.
Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b."), w tym w szczególności art. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 i art. 36 tej ustawy.
Kwestionowaną przez skarżącego decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę przenośnego obiektu handlowo-usługowego branży gastronomicznej wraz z instalacjami na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w L..
Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić jej wydania. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów.
Organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 tej ustawy.
W przedmiotowej sprawie, co trafnie ustaliły organy obu instancji, przedłożony projekt budowlany nie naruszał przepisów prawa. Był on kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestor wykazał także prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W takiej sytuacji obowiązkiem organu pozostawało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem obligowały go do tego przywoływane wyżej przepisy prawa budowlanego.
Wbrew odmiennym zarzutom skargi stwierdzić należy, że przedłożony projekt budowlany nie naruszał prawa także w części dotyczącej usytuowania miejsca do składowania odpadów stałych.
Jak trafnie ustalił to organ projekt zagospodarowania terenu wskazuje miejsce do składowania odpadów stałych w odległości 3 m od granicy działki, stanowiącej współwłasność skarżącego.
Rozwiązanie takie nie narusza przepisów prawa albowiem w § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) określono, że odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych powinna wynosić co najmniej 3 m od granicy działki budowlanej.
W przypadku przedmiotowego projektu budowlanego warunek ten został spełniony.
Wprawdzie w przepisie tym statuowane są także dalsze wymogi dotyczące usytuowania miejsc do gromadzenia odpadów stałych w odniesieniu do okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi to jednak nie mają one zastosowania w sprawie z uwagi na to, że nieruchomość sąsiednia nie jest zabudowana. Wydając decyzję w sprawie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą uzależniać rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych, do których to zdarzeń należy zaliczyć ewentualną przyszłą i bliżej nie skonkretyzowaną zabudowę nieruchomości sąsiedniej.
Z przedłożonego projektu budowlanego, którego część stanowi projekt zagospodarowania terenu, wynika, że zachowana została także odległość samego obiektu budowlanego od granicy z sąsiednią działką budowlaną, która w przypadku obiektu zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy musi być nie mniejsza niż 3 m (§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).
W tej sytuacji, gdy organ ocenił przedłożony projekt jako zgodny z prawem, nie można była odmówić wydania pozwolenia na budowę.
W tym kontekście przywołać należy także treść art. 4 prawa budowlanego, który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
W przedmiotowej sprawie inwestor spełnił te warunki.
Oczywiście w procesie takim chronione są także interesy osób trzecich, w tym również interesy właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.
Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może jednakże wyłączać prawa inwestora wynikającego z art. 4 prawa budowlanego. Prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (decyzji o warunkach zabudowy) - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę.
W przedmiotowej sprawie organ dokonał oceny sprawy z uwzględnieniem kwestii poszanowania interesów skarżącego, będącego współwłaścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., trafnie konkludując, że w przedmiotowej sprawie planowana inwestycja co najwyżej jedynie ogranicza swobodę ewentualnej zabudowy działki nr [...]. Jak stwierdził organ inwestycja ta nie uniemożliwia natomiast zabudowy działki nr [...].
Ze stwierdzeniem takim należy się zgodzić.
Fakt usytuowania projektowanego obiektu budowlanego na działce nr [...] nie wyłącza możliwości zabudowy sąsiedniej działki nr [...].
Okoliczność taka nie wynika w żaden sposób z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Istnienia tego rodzaju okoliczności nie wykazał w żaden sposób także sam skarżący.
Również fakt usytuowania na działce nr [...] miejsca do składowania odpadów stałych nie uniemożliwia zabudowy działki nr [...].
Wskazać należy, że w zasadzie każda inwestycja realizowana w bliskim sąsiedztwie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 p.b., który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Trafnie także organ odwoławczy ocenił zarzuty odwołania dotyczące potencjalnego obniżenia wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji.
W ślad za organem należy więc stwierdzić, że tego rodzaju zarzut nie mógł stanowić przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Jeżeli bowiem lokalizacja inwestycji nie wykazuje sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy prawa to spowodowane nią ewentualne dolegliwości dla otoczenia czy naruszenie interesów ekonomicznych właściciela działki sąsiedniej nie mogą być uznane za uzasadniające odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Za pozostające bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostają także, zawarte tak w odwołaniu, jak i w skardze, wywody skarżącego dotyczącego tego, że nie zgadza się on na włączenie do obszaru oddziaływania inwestycji działki nr [...], której jest współwłaścicielem.
To czy działka sąsiednia znajduje się obszarze oddziaływania inwestycji wynika z określonych okoliczności o charakterze obiektywnym i nie jest zależne od woli, czy też zgody, którejkolwiek ze stron procesu inwestycyjnego. Obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu (art. 3 pkt 20 p.b.). Wyznaczenie takiego terenu nie zależy od subiektywnej woli czy też odczuć osób trzecich, lecz od istnienia tego rodzaju uwarunkowań faktycznych i prawnych, które skutkują wprowadzeniem ograniczeń w zagospodarowaniu danej nieruchomości. Z uwagi na powyższe brak zgody skarżącego na "włączenie" do obszaru oddziaływania inwestycji działki nr [...] nie miał żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.