Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] r., znak: [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: WINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 57 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu zażalenia "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w L. (dalej także: inwestor bądź Spółka) oraz E. J. i I. J., na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (dalej także: PINB) z [...] r., znak: [...] [...], wymierzające Spółce karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego – bez decyzji o pozwoleniu na użytkowanie – budynku użytkowanego jako usługowy tzw. "dom weselny" na działce nr [...] w [...] N., gm. S., w wysokości [...] złotych – uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie PINB w tym zakresie.
Rozstrzygnięcia te zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
[...] r. do PINB wpłynęło pismo M. W. (dalej: skarżący) – właściciela działki nr [...] w [...] N. z żądaniem przeprowadzenia kontroli budowy ww. budynku. [...] r. pracownicy organu przeprowadzili kontrolę, w trakcie której stwierdzono, że opisany budynek został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty L. (dalej: Starosta) z [...] r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę (zmienioną decyzją Starosty z [...] r., znak: [...], przenoszącą pozwolenie na budowę na rzecz inwestora). Stwierdzone odstępstwa obejmowały zmiany w zakresie:
- - zagospodarowaniu terenu – zmiany wielkości powierzchni utwardzonej, zmiany ukształtowania skarp, wykonanie dodatkowych schodów terenowych;
- - sposobu użytkowania – budynek został zaprojektowany jako mieszkalno-gospodarczy, zaś aktualny układ pomieszczeń, aranżacja wnętrz, wyposażenie i dodatkowe instalacje świadczą o zamiarze użytkowania obiektu jako budynku usługowego (domu weselnego).
Uznając, że w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 36a ust. 5 pkt 1 i 6 Prawa budowlanego, a inwestor nie okazał zamiennego pozwolenia na budowę, PINB postanowieniem z [...] r., znak: [...] [...], wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych, odbiegających w sposób istotny od warunków uzyskanego pozwolenia na budowę budynku i nakazał dostarczenie w zakreślonym terminie:
- - inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej piętra w skrzydle północno-wschodnim;
- - ekspertyzy w zakresie spełnienia przez obiekt przy zamierzonym sposobie użytkowania (dom weselny) wymogów obowiązujących dla tego typu działalności, w szczególności określonych w § 323 i § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 poz. 1065) oraz wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
- - inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej zabudowy, ukształtowania i utwardzenia terenu działki nr [...].
PINB stwierdził, że inwestor wywiązał się z nałożonego obowiązku, zaś przedłożone przez niego dokumenty potwierdzają, że uciążliwości akustyczne działalności usługowej przewidzianej do prowadzenia w opisanym budynku nie wykraczają poza granice działki ani nie przekraczają dopuszczalnych norm hałasu. W konsekwencji obiekt ten nie narusza ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a funkcja domu weselnego nie pozostaje w kolizji z funkcją mieszkalną terenu, na jakim został on zrealizowany.
Biorąc to pod uwagę, PINB decyzją z [...] r., znak: [...] [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), nakazał inwestorowi, sporządzenie i przedstawienie w terminie do 29 maja 2020 r. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego opisanego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, WINB decyzją z [...] r., znak: [...]- [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję PINB i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. WINB podkreślił, że z uwagi na uchybienie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w sprawie konieczne jest wnikliwe ustalenie stanu faktycznego, co pozwoli na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 340/20, oddalił sprzeciw od tej decyzji WINB wniesiony przez skarżącego.
[...] r. do PINB wpłynął wniosek skarżącego o wstrzymanie użytkowania domu weselnego wybudowanego przez Spółkę na działce nr [...] w [...] N., bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Podczas oględzin przeprowadzonych [...] w obecności P. J. - właściciela obiektu, stwierdzono, że nie odbywa się żadne przyjęcie z udziałem gości. Pomieszczenie sali bankietowej i zaplecza gastronomicznego nie były użytkowane. W dniu oględzin lodówki, zamrażarki i sprzęt kuchenny były zafoliowane. Nie było przedmiotów wyposażenia typu garnki czy naczynia. Podczas oględzin losowo otworzono jedną lodówkę, która była pusta. Dokumentacja fotograficzna wykonana w trakcie oględzin przedstawia wnętrza świadczące, iż nie jest to pomieszczenie gospodarcze - magazyn do składowania warzyw (drewniana podłoga, materiałowa dekoracja sufitu, ozdobne wielopunktowe żyrandole, dekoracje ścienne).
Mając jednak na uwadze opisaną aranżację wnętrz (drewniana podłoga, materiałowa dekoracja sufitu, ozdobne wielopunktowe żyrandole, dekoracje ścienne) oraz dołączone do akt sprawy wydruki ze stron internetowych zdjęć z przyjęć odbywających się w tym obiekcie oraz utrwaloną na płycie cd dokumentację filmową, PINB stwierdził, że inwestor przystąpił do użytkowania przedmiotowego budynku, bez dopełnienia obowiązku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W związku z tym PINB opisanym na wstępie postanowieniem wymierzył Spółce karę w wysokości 150 000 złotych, z tytułu nielegalnego użytkowania ww. obiektu budowlanego.
W wyniku rozpatrzenia zażaleń WINB uchylił zaskarżone postanowienie oraz orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego przez PINB. WINB podkreślił, że w sytuacji, gdy inwestor przystępuje do użytkowania obiektu zrealizowanego z istotnymi odstępstwami, pierwszeństwo ma tryb legalizacyjny określony w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, gdyż inwestor realizujący przedsięwzięcie samowolnie albo z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego nie mógłby uzyskać pozwolenia na użytkowanie.
Skoro zatem PINB uznał, że Spółka przystąpił do samowolnego użytkowania obiektu, zrealizowanego z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zamiennego, to nie mógł zastosować art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego (obowiązującego przed wejściem w życie w/w nowelizacji), gdyż realizacja obiektu z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę, wyłącza możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie, zarówno w oparciu o art. 54, jak i art. 55 Prawa budowlanego.
Wobec tego postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie w trybie uregulowanym art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, jest bezprzedmiotowe, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia PINB w całości i umorzenie postępowanie PINB w tym zakresie.
Skargę na postanowienie WINB wniósł M. W., zarzucając naruszenie:
- - art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 i 55 Prawa budowlanego w zw. z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020, poz. 471; dalej: ustawa nowelizująca) w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 83 Konstytucji RP - wskutek przyjęcia, że art. 57 ust. 7 Pr. budowlanego ma zastosowanie tylko do inwestycji prowadzonych legalnie, podczas gdy należało uznać, że skoro niezgodne z prawem jest samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego, który został zrealizowany zgodnie z projektem budowlanym, to tym bardziej niezgodne z prawem jest samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego zrealizowanego niezgodnie z projektem budowlanym, zaś wykładnia przepisów przyjęta przez WINB powoduje korzystniejsze traktowanie tych inwestorów, którzy dwukrotnie naruszyli bezwzględnie obowiązujące przepisy Prawa budowlanego, gdyż nie tylko samowolnie przystąpili do użytkowania obiektu budowlanego, ale i dokonali samowoli budowlanej, niż tych, którzy naruszyli wyłącznie przepisy dotyczące przystąpienia do użytkowania;
- - art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 i 55 Prawa budowlanego w zw. z art. 25 ustawy nowelizującej wskutek przyjęcia, że tryb określony w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego i tryb legalizacji robót budowlanych są trybami wyłączającymi się wzajemnie, co prowadzi do braku możliwości ukarania inwestora za samowolnie przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego przed zakończeniem postępowania legalizacyjnego bądź postępowania naprawczego do czasu zakończenia tego postępowania;
- - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. przez bezpodstawne uchylenie postanowienia PINB i umorzenie postępowania w tym zakresie.
Uzasadniając wniesioną skargę skarżący podkreślił, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądów administracyjnych, "naruszenie jednych przepisów Prawa budowlanego nie może stanowić premii w postaci braku możliwości egzekwowania przez organy innych przepisów tej ustawy, w tym przypadku przepisów o przystąpieniu do legalnego użytkowania obiektu budowlanego". Stanowisko WINB prowadzi zatem do naruszenia art. 32 ust. 1 i art. 83 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego traktowania oraz obowiązku przestrzegania obowiązującego prawa. WINB nie wziął pod uwagę, że inwestor nie byłby w stanie dopełnić czynności warunkujących legalne użytkowanie obiektu w sposób, w jaki go użytkował – to jest jako domu weselnego. Inwestor posiada bowiem jedynie pozwolenie na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego, którego część gospodarcza według projektu budowlanego jest przeznaczona do magazynowania i segregacji warzyw.
Inwestor dokonał samowoli budowlanej realizując bez pozwolenia na budowę dom weselny i od czerwca [...] r. bez posiadanego pozwolenia na użytkowanie przystąpił do jego użytkowania, jako domu weselnego, a nie budynku mieszkalno-gospodarczego. Inwestor nie wystąpił o wydanie pozwolenia na użytkowanie domu weselnego, gdyż nie byłby w stanie go uzyskać ze względu na obowiązującą uchwałę Rady Gminy S. z [...] r., nr [...] [...], w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. Rozdział I i II (dalej m.p.z.p.,), zakazującą realizacji na terenie jej obowiązywania obiektów budowlanych, których obszar oddziaływania wykracza poza granice działki.
W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i połączenie do łącznego rozpoznania niniejszej sprawy wraz ze sprawą ze skargi M. W. na decyzję [...] z [...] r., znak: [...], w przedmiocie nałożenia na Spółkę obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych wykonanych na działce nr [...] w [...] N..
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.), gdyż rozpoznanie sprawy było konieczne, z uwagi na istniejącą sytuację epidemiczną przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie było możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Skargi nie można uznać za zasadną, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.
Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że WINB dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r., to jest przed nowelizacją dokonaną ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471; dalej: ustawa nowelizująca). Zgodnie bowiem z art. 25 ustawy nowelizującej, do spraw uregulowanych ustawą Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, to jest takich, jak rozpoznawana sprawa, stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu dotychczasowym.
Zgodnie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.
W myśl art. 54 Prawa budowlanego, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego budowę wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie, można przystąpić po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten nie zgłosi sprzeciwu, w drodze decyzji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego zawiadomienia.
Z art. 55 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że w odniesieniu do wymienionych w nim kategorii obiektów budowlanych należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na ich użytkowanie. Przy czym, w świetle art. 55 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, decyzję o pozwoleniu na użytkowanie należy uzyskać jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4.
Przepis art. 49 Prawa budowlanego dotyczy legalizacji obiektu budowlanego realizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wynika z niego, że w razie zaistnienia przesłanek pozwalających na legalizację obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych bądź, jeżeli budowa została zakończona, o zatwierdzeniu projektu budowlanego. W opisanej decyzji nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (art. 49 ust. 4 i ust. 5).
Analogiczne rozwiązanie ustawodawca przewidział w odniesieniu do postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Stosownie bowiem do art. 51 ust. 4 powołanej ustawy, w decyzji kończącej pozytywnie to postępowanie, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest nałożyć na właściwy podmiot, którym zwykle jest właściciel bądź inwestor robót budowlanych (zob. art. 52 ustawy), obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
Mając na uwadze argumentację skargi, w tym licznie powołane na jej poparcie orzeczenia sądów administracyjnych, podkreślić należy, że sporną w niniejszej sprawie kwestię prawną rozważał skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2641/17 (ONSAiWSA 2021, z. 2, poz. 21). W uzasadnieniu tego wyroku NSA zawarł następujący wywód:
"W stosunku do obiektów budowlanych wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę zastosowanie ma wyłącznie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W takim przypadku nie ma prawnej możliwości zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, co oznacza, że art. 54 Prawa budowlanego nie ma zastosowania w stosunku do obiektów budowlanych wzniesionych bez pozwolenia na budowę. Do takich obiektów zastosowanie ma art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Oznacza to, że o przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem przepisu art. 55 można mówić dopiero wówczas kiedy inwestor przystąpił do użytkowania obiektu budowlanego, w stosunku do którego wydana została decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych bądź, jeżeli budowa została zakończona, o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zawierająca jednocześnie obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
Należy wobec tego stwierdzić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 54 lub art. 55 Prawa budowlanego nie może służyć do legalizacji nielegalnie wykonanych robót budowlanych. W takiej sytuacji zasadnym jest natomiast uruchomienie postępowania naprawczego lub legalizacyjnego. Natomiast brak jest podstawy prawnej do wymierzania kary, która ma na celu wymuszenie dopełnienia niezbędnych czynności warunkujących legalne użytkowanie obiektu, gdyż jest to niemożliwe przed doprowadzeniem obiektu do stanu zgodnego z prawem lub jego legalizacją. Zatem, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 19 września 2020 r., prowadzenie postępowania w trybie art. 48 i 49 lub art. 51 Prawa budowlanego wyłącza możliwość równoległego zastosowania art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego (taki pogląd został zeprezentowany m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2010 r., II OSK 989/09, publ. w ONSAiWSA 2012/1/10; z dnia 27 sierpnia 2013 r., II OSK 823/12; z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 230/11; z dnia 4 stycznia 2011 r., II OSK 2000/09; z dnia 20 listopada 2009 r., II OSK 1049/09; z dnia 15 lipca 2009 r., II OSK 1061/08; z dnia 22 marca 2011 r., II OSK 411/10; z dnia 18 czerwca 2013 r., II OSK 433/12; z dnia 15 listopada 2017 r., II OSK 463/16; z dnia 19 listopada 2009 r., II OSK 1184/09; z dnia 8 czerwca 2018 r., II OSK 1697/16; z dnia 18 listopada 2010 r., II OSK 1756/09; z dnia 5 lutego 2013 r., II OSK 1847/11; z dnia 21 stycznia 2014 r., II OSK 1920/12; z dnia 12 czerwca 2019 r., II OSK 1972/17; z dnia 23 lutego 2012 r., II OSK 2361/10; z dnia 16 października 2013 r., II OSK 1155/12 - publ. w CBOSA)".
Skład orzekający w pełni podziela powyższy pogląd NSA.
Prawidłowe było zatem stanowisko WINB, iż realizacja wymagań wynikających z art. 54 i art. 55 Prawo budowlane, jest skuteczna tylko w odniesieniu do obiektów, które zostały zrealizowane legalnie tj. zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i decyzją o pozwoleniu na budowę, a takim obiektem, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego niewątpliwie nie jest przedmiotowy obiekt budowlany. W niniejszej sprawie bowiem decyzją PINB z [...] r., znak: [...], nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia – w terminie do [...] r. – czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalno-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w [...] N. – realizowanego z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego, zatwierdzonego wydaną przez Starostę L. decyzją z [...] r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-gospodarczego (zmienioną decyzją z [...] r., znak: [...] [...], przenoszącą warunki tej decyzji na rzecz Spółki). Celem tej decyzji PINB, wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jest doprowadzenie opisanego obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Mając zatem powyższe na uwadze, PINB nie mógł zastosować art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r.), gdyż realizacja obiektu z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę, wyłączała możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie, zarówno w trybie art. 54, jak i art. 55 Prawa budowlanego.
Prawidłowo więc również stwierdził WINB, że brak było podstaw dalszego prowadzenia postępowania w oparciu o art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, a przeprowadzone przez PINB postępowanie w tym trybie było bezprzedmiotowe. Dlatego też, zasadnie organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie PINB w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie.
Uznać należało zatem, że żaden z zarzutów skargi nie był uzasadniony. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował przywołane w zaskarżonym rozstrzygnięciu przepisy prawa materialnego i procesowego. W tej sytuacji, nie można było zatem zarzucić temu organowi skutecznie naruszenia zasady równego traktowania oraz obowiązku przestrzegania obowiązującego prawa (art. 32 ust. 1 i art. 83 Konstytucji RP).
W tych okolicznościach nieuzasadniony był także wniosek procesowy skarżącego o połączenie do łącznego rozpoznania niniejszej sprawy wraz ze sprawą ze skargi skarżącego na decyzję WINB z [...] r., znak: [...], utrzymującą w mocy opisaną decyzję PINB z [...] r., znak: [...]
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.)., skargę oddalił.