Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 lutego 2010r. wydaną przez Starostę O. - po rozpoznaniu wniosku złożonego przez M.P. - zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z obsługą samochodami o masie poniżej 3,5 tony (usługi nieuciążliwe) z miejscami postojowymi, parkingiem, słupem reklamowym, przyłączy: wodociągowego do sieci istniejącej, kanalizacyjnego do sieci istniejącej, kanalizacji deszczowej do sieci istniejącej, oświetlenia terenu, instalacji odgromowej, dróg wewnętrznych bez możliwości wyjazdu na ulicę M., przebudowę istniejącego zjazdu z drogi krajowej w "[...]" na działkach o nr geod.: "[...]".
W uzasadnieniu wskazano, iż sprawa wydawania tego zezwolenia trwa od 23 marca 2007 r., kiedy to do Starostwa wpłynął pierwszy wniosek inwestora. Odwołania stron od wydawanych decyzji były rozpoznawane wielokrotnie przez Wojewodę a także Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny. Z ostatniej decyzji Wojewody z dnia 12 stycznia 2010 r. wynika, że wszystkie zarzuty wnoszone przez odwołujących się zostały w dotychczasowych postępowaniach rozstrzygnięte, lecz wydane pozwolenie obejmuje działkę nr x, której nie obejmuje oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ stwierdził, że działkę tę wymieniono w pozwoleniu przez pomyłkę bowiem nie figurowała ona w złożonych przez inwestora wnioskach a projektowana inwestycja jej nie obejmuje.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył K.D. Podniósł on zarzut naruszenia art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 39 ust. 3 i 4 ustawy - Prawo budowlane ze względu na niezapewnienie udziału odwołującym w postępowaniu w zakresie uzgodnienia warunków zabudowy z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w O., a także naruszenie § 14 ust. 2 pkt 7, uchwały Rady Miejskiej "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. przez zlokalizowanie projektowanego obiektu na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkalne wielorodzinne w sąsiedztwie obiektów wpisanych do rejestru zabytków i niedostosowanie go do historycznej kompozycji przestrzennej, niewłaściwe zastosowanie § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez usytuowanie parkingu w odległości mniejszej niż wynika z tego przepisu.
Skarżący podtrzymał też wcześniej wskazywane nieprawidłowości w zakresie opiniowania projektu i wnosił o dokonanie ponownego uzgodnienia projektu technicznego planowanej inwestycji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w O., gdyż na etapie uzgodnienia jakie dokonał Starosta O. w przedmiotowym postępowaniu odwołujący nie byli stroną postępowania. Jednocześnie wskazano, że po dokonaniu odpowiednich uzgodnień inwestor wprowadził zmiany do projektu budowlanego oraz planu zagospodarowania terenu, które powinny być ponownie uzgodnione z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w O. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2010r. Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Takiego uzgodnienia organ pierwszej instancji dokonał i nie ma podstaw, aby ponownie występował do organu ochrony zabytków.
Odnośnie zarzutu dotyczącego § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w kwestii odległości miejsc postojowych, organ podkreślił, że działka nr y stanowi własność inwestora.
W opinii organu, inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł K.D., żądając uchylenia decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Skarżący podniósł zarzut naruszenia § 45 pkt 5a i pkt 6a, § 46 ust. 4 uchwały "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów uchwały w sprawie oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż stanowisko organu II instancji jest błędne w zakresie ustalenia liczby miejsc parkingowych a organ I instancji nie wyjaśnił wielkości wskaźników zabudowy powierzchni terenu przyjętych przez projektanta w projekcie technicznym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 maja 2010r. (II SA/Ol 172/10) uchylono decyzję Wojewody W. z dnia 12 stycznia 2010 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.
Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż podniesione w skardze.
Przede wszystkim podnieść należy, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania w tut. Sądzie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. (II SA/Ol 172/10) uchylono decyzję Wojewody W. z dnia 12 stycznia 2010 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Ponieważ powyższą decyzją Wojewody uchylono decyzję organu pierwszej instancji (decyzję Starosty O. z dnia 10 listopada 2009 r., Nr z), a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił tylko decyzję organu drugiej instancji, to w obrocie prawnym pozostała decyzja Starosty O. z dnia 10 listopada 2009 r. W związku z tym zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy drugą decyzję pierwszoinstancyjną wydaną w tej samej sprawie.
Przypomnieć należy, że organy administracji rozpoznając sprawę w postępowaniu administracyjnym winny stosować zasady wynikające z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm.) dalej zwanej K.p.a. a te stanowią że sprawą, o której mowa w art. 1 pkt 1 K.p.a., jest sprawa indywidualna, rozstrzygana decyzją administracyjną, czyli sprawa dotycząca imiennie oznaczonego podmiotu i konkretnych jego praw lub obowiązków. Art. 61 § 1 K.p.a. przewiduje, że organ administracji publicznej może kształtować stosunki prawne z urzędu lub na wniosek uprawnionego podmiotu. Zaznaczyć należy, że o sposobie inicjowania postępowania administracyjnego decydują przepisy prawa materialnego. Niedopuszczalne jest zatem wszczęcie postępowania z urzędu, gdy przepisy przewidują wyłącznie możliwość wszczęcia postępowania na wniosek legitymowane osoby.
Zgodnie z przepisami Działu II K.p.a. rozdział 7-"Decyzje", wszczęte postępowanie administracyjne co do zasady kończy się wydaniem decyzji, o ile przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowią inaczej. W doktrynie przyjmuje się, ze decyzją administracyjną jest jednostronna czynność organu administracji publicznej, posiadająca odpowiednią formę prawną i określająca konsekwencje stosowanej normy prawnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. Treścią decyzji jest więc załatwienie sprawy, czyli orzeczenie co do tych interesów prawnych lub obowiązków, które legitymowały określone osoby do udziału w postępowaniu jako strony.
Treść powołanych wyżej przepisów wskazuje wprost, że postępowanie wszczęte wnioskiem określonego podmiotu, musi zostać zakończone jedną decyzja administracyjną. Z powyższego wynika ponadto, że niedopuszczalne jest wszczęcie i prowadzenie jednocześnie dwóch postępowań administracyjnych w tej samej sprawie.
Wszczęcie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę następuje w trybie skargowym. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 1a oraz art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), organ administracji architektoniczno – budowlanej udziela pozwolenia na budowę po złożeniu przez stronę wniosku wraz z wymaganymi dokumentami. Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w art. 35 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy, organ wydaje decyzję stosownie do art. 35 ust. 4 lub ust. 5 Prawa budowlanego.
W przedmiotowej sprawie należało więc wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji, gdyż w obrocie prawnym funkcjonowały dwie decyzje organu pierwszej instancji, przy czym wcześniejsza nie była ostateczna ze względu na złożone przez H. i K.D. nierozpoznane odwołanie z dnia 30 listopada 2009 r. Konieczne zatem było rozpoznanie tego odwołania.
Należy również stwierdzić, że organ administracji nie przeprowadził postępowania administracyjnego uwzględniającego wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. (decyzje w obu instancjach wydane zostały wcześniej niż wyrok WSA) natomiast – zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
W związku z powyższym organ odwoławczy powinien ponownie rozpoznać odwołanie skarżących, mając na względzie powyższe uwagi oraz uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zawarte w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. (II SA/Ol 172/10) i podjąć stosowne rozstrzygnięcie oraz sporządzić uzasadnienie swojej decyzji, odpowiadające przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego.
Reasumując, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 152 powołanej ustawy. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.