Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 listopada 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, odrzucił skargę M. M. i J. M. na decyzję Z. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Powyższe postanowienie doręczono K. Ł. w dniu 5 marca 2018 r.
Pismem z dnia 12 marca 2018 r. K. Ł. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w uzasadnieniu wskazując, że sąd powinien ponownie wezwać J. M. do uiszczenia wpisu, ponieważ nie było go w miejscu zamieszkania przez ponad dwa miesiące i nie miał żadnej wiedzy o przesyłce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zażalenie należało odrzucić.
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie Sąd omyłkowo doręczył K. Ł. postanowienie z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14 odrzucające skargę M. M. i J. M. wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia.
Postanowienie to dotyczy odrzucenia skargi innych osób niż skarżący i w ich sprawie nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd nie ma więc obowiązku ustalać potencjalnych uczestników postępowania i doręczać im postanowienia o odrzuceniu skargi innych skarżących. W związku z powyższym K. Ł. nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu takiego postanowienia.
Sąd nadmienia, że K. Ł. niniejsze postępowanie (sygn. akt II SA/Sz 306/14) wszczął skargą złożoną w dniu 3 marca 2014 r. Od daty wszczęcia postępowania minęło już przeszło cztery lata, a skarżący skarży wszystkie doręczane mu postanowienia. Nadto przedłuża postępowanie przez niepodpisywanie składanych pism, co powoduje konieczność ich uzupełnienia na wezwanie Sądu. Działania procesowe K. Ł. w niniejszej sprawie prowadzą do wniosku, że skarżący składa zażalenia nie w celu ochrony swych realnych praw, lecz że składanie środków zaskarżenia jest dla niego celem samym w sobie, a nie celem sprawnego zakończenia sprawy rozstrzygnięciem merytorycznym.
W tej sytuacji uznać należy, że zażalenie K. Ł. na postanowienie z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14 odrzucające skargę M. M. i J. M. jest niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.