Uzasadnienie
W dniu 9 maja 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga M. G. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w związku z brakiem unieważnienia mapy ewidencji gruntów dla obrębów 12/216 i 24/150 w mieście Ł. Skarżący wyjaśnił, iż w jego ocenie "bezczynność polega na tym, że z rozporządzenia nie wynika żeby nie można było stwierdzić nieważności mapy ewidencji gruntów", która jego zdaniem jest sfałszowana (pismo skarżącego, k – 24 oraz skarga – k. 4-5).
Zarządzeniem z dnia 15 maja 2008 r. skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie wyczerpania przed wniesieniem skargi trybu z art. 37 § 1 k.p.a., tj. złożenia do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy terminie. Zarządzenie doręczone zostało w dniu 23 maja 2008 r. (k. 32).
W dniu 26 maja 2008 r. skarżący M. G. złożył pismo stanowiące odpowiedź na przedmiotowe wezwanie, do którego załączył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, kierowane do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w W., datowane na dzień 25 maja 2008 r.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie wskazując, że mapa ewidencji gruntów i budynków nie jest aktem administracyjnym z uwagi na to, że nie posiada podstawowych cech aktu administracyjnego. Nie ma też konkretnie wskazanego adresata, lecz jest skierowana do nieograniczonej ilości podmiotów, podobnie jak nie dotyczy indywidualnie określonej sprawy, gdyż może służyć do wielu celów. Zdaniem organu, mapa ewidencji gruntów i budynków jest jedynie graficznym odzwierciedleniem stanu prawnego na gruncie. Dalej organ podniósł, ze przepisy prawa nie przewidują instytucji stwierdzenia nieważności mapy. Wskazał także na niedopuszczalność skargi w związku z niezachowaniem przez skarżącego terminu określonego w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił przedmiotową skargę M. G. z uwagi na jej niedopuszczalność.
W dniu 8 grudnia 2008 roku skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odrzucającego skargę w sprawie o sygn. akt III SAB/Łd 13/08.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Powyższa zasada nie obowiązuje tylko sędziów, prokuratorów, notariuszy, profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych, występujących w charakterze stron postępowania albo ich przedstawicieli lub pełnomocników oraz podmiotów funkcjonalnych tj. prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 cyt. ustawy).
Stosownie do treści art. 178 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, których braków formalnych strona nie uzupełniła w terminie.
W niniejszej sprawie skarżący M. G. nie będąc podmiotem wymienionym w dyspozycji art. 175 § 2 p.p.s.a., zobligowany był do przedstawienia skargi kasacyjnej sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżący wniósł natomiast w dniu 8 grudnia 2008 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sporządzoną osobiście skargę kasacyjną z dnia 4 grudnia 2008 r. Tym samym, wymóg zachowania przymusu adwokackiego, o którym pouczono skarżącego przy doręczeniu postanowienia odrzucającego skargę (k. 134), nie został spełniony. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 175 § 1 w związku z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.