Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) w sprawach nieuregulowanych w ustawie, do wojewódzkich sądów administracyjnych oraz sędziów, asesorów, urzędników i pracowników tych sądów stosuje się odpowiednio przepisy o stroju sądów powszechnych z tym, że do wynagrodzeń sędziów stosuje się przepisy dotyczące sędziów sądów apelacyjnych a do wynagrodzeń asesorów sądowych – przepisy dotyczące wynagrodzeń sędziów sądu okręgowego.
W myśl art. 49 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. nr 98, poz. 1070 ze zm.) w razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie sąd może ukarać winnego karą porządkową grzywny w wysokości do 10000 zł lub karą pozbawienia wolności do czternastu dni.
Z wymienionych przepisów wynika, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają odpowiednio zastosowanie przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych jeżeli konkretna sprawa nie została uregulowana w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. W wymienionej ustawie nie została uregulowana kwestia środków, jakie należy podjąć w razie ubliżenia sądowi. W związku z czym w tym zakresie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Analiza pism skarżącego wskazuje, że zawierają one szereg wyjątkowo wulgarnych sformułowań ubliżających sądowi i sędziom. W piśmie, które wpłynęło faksem w dniu 19 lutego 2009 r. - np. (...) sędzia M. K. (...) oraz jakby czując się "niedoruchana"(...), w piśmie z dnia 13 kwietnia 2009 r., że "komuszkom" się "po........ło", "psu o kant d...y roztrząsnąć".
Z uwagi na to, że skarżący w sposób wyżej opisany ubliżył sądowi, na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Sąd wymierzył skarżącemu karę 5000 (pięć tysięcy) zł grzywny.
Na wysokość grzywny wpływ miał wyjątkowo wulgarny, obraźliwy język skarżącego, świadczący o braku szacunku nie tylko do sądu ale do drugiego człowieka oraz to, że skazanie go na grzywnę nie spowodowało zmiany jego stosunku do Sądu.
A. B.