Uzasadnienie
Decyzją [...], z dnia [...] lutego 2005r. Wojewoda [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.
- – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.), art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U,. z 2003r. Nr 80, poz. 721) oraz na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora Gminy [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, rozbudowę (modernizację) odcinka drogi krajowej Nr [...] obejmującego Al. R. w S., przez:
- 1. rozbudowę drogi do dwóch jezdni po dwa pasy ruchu każda (wraz z rozbudową skrzyżowań),
- 2. budowę ścieżek pieszo rowerowych,
- 3. budowę drogi dojazdowej do terenów położonych po zachodniej stronie
Al. R.,
- 4. budowę chodników i dojść dla pieszych,
- 5. rozbudowę i budowę kanalizacji deszczowej,
- 6. budowę oświetlenia,
- 7. likwidację kolizji z urządzeniami obcymi zgodnie z warunkami wydanymi przez ich gestorów / przebudowę: ciepłociągu Dz 139, 7/225 i Dn 400 z podporami, sieci telekomunikacyjnej, sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia, wodociągów i przepustów,
- 8. budowę ekranów akustycznych w granicach pasa drogowego drogi krajowej
Nr [...], kategoria obiektu budowlanego XXV, XXVI.
Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] wnieśli E. i B. L. oraz B. i J. N. Skarżący domagali się wprowadzenia do projektu budowlanego zmian polegających na wyeliminowaniu ekranów akustycznych o wysokości 4 m zaprojektowanych wzdłuż Al. R. na odcinku od ul. M. do ul. B. oraz zmiany układu drogi zbiorczej na odcinku działek nr [...].
Decyzją z dnia [...] marca 2005r. (znak[...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył:
- • ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej,
- • decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2005r. uzgadniająca projekt budowlany rozbudowy Alei R. w S. w ciągu drogi krajowej Nr [...] Ł. – S. – Huta Z. z zastrzeżeniem przeprowadzenia po wykonaniu inwestycji analizy określającej rzeczywisty zasięg uciążliwości drogi, a także pozwolenie wodnoprawne wydane przez Prezydenta Miasta S., z dnia [...] grudnia 2004r.
W sprawie dokonano oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także zapewniono udział społeczeństwa w toczącym się postępowaniu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2007r. Prawo Ochrony Środowiska.
Tym samym inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane.
Skoro, więc zostały dopełnione wszystkie formalności prawem przewidziane, określone w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).
Odnosząc się do podniesionych zarzutów Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał je za bezzasadne wyjaśniając, iż zjazdy z projektowanej drogi dojazdowej, jak również sama droga dojazdowa znajdują się w pasie drogowym drogi Nr [...] i nie naruszają własności skarżących. Wzdłuż ul. R. pomiędzy ul. R., a ul. S. przy której znajduje się posesja skarżących B. i J. N. projektuje się jedynie chodniki i ścieżki pieszo-rowerowe wraz z trawnikami. Natomiast konieczność zaprojektowania ekranów akustycznych wynika z opracowanego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ekrany chronią przed nadmiernym hałasem tereny zabudowane wzdłuż modernizowanej Al. R., co zostało potwierdzone w decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego w Ł. Nadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż nie jest uprawniony do weryfikacji i oceny projektu budowlanego, w tym rozwiązań projektowych, oraz sprawdzania projektu architektoniczno – budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, gdyż obowiązek ten nałożony jest, zgodnie z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, na projektanta.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005r., wnieśli E. i B. L. W skardze podnieśli, iż część zjazdów na działkę [...] znajduje się poza pasem drogi nr [...] na działce [...], stanowiącej własność skarżących. Zgodnie z projektem wewnętrzne promienie zjazdów naniesione na działce [...], odcinają jej narożniki. Skarżący wskazali, że wprawdzie część działki [...] nie jest objęta decyzją Wojewody [...] ale zjazd stanowi całość techniczno – użytkową z drogą dojazdową nr [...] i przebudowanym skrzyżowaniem, wobec czego bezzasadnym pozostaje rozpatrywanie prawidłowości rozwiązań objętych pozwoleniem z pominięciem ich wpływu na zagospodarowanie nieruchomości poza granicami opracowania zważywszy, że wymuszają one wprowadzenie rozwiązań albo naruszających prywatną własność (narzucających służebność) albo przepisy techniczno – budowlane.
Zdaniem skarżących położenie drogi dojazdowej nr 2 tak blisko działek [...] i [...] (będących ich własnością), przy szerokości drogi 5,5 m wyklucza możliwość podłączenia działki [...] przy zastosowaniu wymaganego przepisami promienia
R = 11m.
Podłączenie działki [...]przez zaprojektowane zjazdy do drogi publicznej pozostanie w sprzeczności z projektem zagospodarowania działek [...] i [...] zatwierdzonym w decyzji pozwolenie na budowę.
Nadto wskazali, iż zaprojektowano skrzyżowanie drogi dojazdowej pod kątem ostrym, podczas gdy kąt ten winien być zbliżony do kąta prostego (Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie – Dz. U. nr 43, poz. 430). Promienie łuku przy skręcie w prawo drogi dojazdowej nr 2 mają wartość R=5m. Jest to niezgodne z § 71 przywołanego wyżej rozporządzenia. Właściwą wielkością jest, zdaniem skarżących, promień łuku R = 10m.
Podnieśli też, że miało miejsce korygowanie projektu budowlanego po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, co potwierdza ich stanowisko, że inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (działki nr [...] i [...]).
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 marca 2006r., sygn. akt VIISA/Wa 645/05 skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli E. i B. L. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2007r., sygn. akt
II OSK 1184/06 uwzględniając skargę kasacyjną, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną złożoną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2006r. uznał, iż jest ona częściowo uzasadniona.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z art. 20 ust. 2 i art. 35 Prawa budowlanego, nie może być wątpliwości, "... że zatwierdzenie projektu budowlanego i wydawanie pozwolenia na budowę leży w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. Zgodnie zaś z treścią art. 35 Prawa budowlanego wszystkie obowiązki przewidziane tym przepisem spoczywają na organie architektoniczno-budowlanym przed wydaniem decyzji, o których mowa w tym przepisie.
Artykuł 20 ust. 1, 2 i 4 Prawa budowlanego, w sposób szczegółowy określa obowiązki projektanta i wymogi prawidłowego wykonania projektu budowlanego. Stawia wymóg sprawdzenia projektu pod względem zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego.
Projektant oraz sprawdzający do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Tak sporządzony projekt budowlany złożony organowi architektoniczno-budowlanemu do zatwierdzenia i wydania pozwolenia na budowę podlega kontroli przez ten organ w zakresie wskazanym przez art. 35 Prawa budowlanego. Ostatni etap kontroli to sprawdzenie czy został wykonany obowiązek przewidziany art. 20 ust. 2 i 4 Prawa budowlanego dotyczący sprawdzenia projektu przez inną osobę z wymaganymi uprawnieniami.
Te zaś czynności powinny być przedmiotem rzetelnego sprawdzenia przez organ, który w przypadku niekompletności projektu, co do wymaganej dokumentacji nakłada na inwestora obowiązek uzupełnienia stwierdzonych braków w zakreślonym terminie.
Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych projektant odpowiada za przyjęte rozwiązania techniczne, ale obowiązki projektanta podlegają kontroli organu administracji architektoniczno – budowlanej, gdyż ten organ zatwierdza projekt budowlany po jego sprawdzeniu na podstawie art. 35 Prawa budowlanego (porównaj wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004r. sygn. akt IVSA 4151/02 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2004r. sygn. akt IV SA 2914/04 – niepubl. (....) Jeżeli skarżący jako strony niniejszego postępowania zgłaszali zarzuty do projektu budowlanego i jego rozwiązań kwestionując ich prawidłowości oraz zgodność z wymogami techniczno-budowlanymi rzeczą organu odwoławczego było rozpoznawanie zarzutów i merytoryczne ich rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy zgodnie z art. 138 k.p.a. jest organem nie tylko kontrolującym decyzję pierwszoinstancyjną, ale także organem rozpoznającym sprawę co do istoty.
Skoro zaś organ odwoławczy z naruszeniem art. 35 Prawa budowlanego, a także art. 138 § 1 k.p.a. uchylił się do rozpoznania zarzutów odwołania – nie mógł tego zaakceptować Sąd rozpoznający wniesioną skargę".
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela ocenę dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Organ odwoławczy z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art. 138 § 1 kpa) nie rozpoznał ponownie sprawy w jej całokształcie ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów stawianych decyzji I instancji
Nadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego całkowicie błędnie przyjął, iż nałożenie na projektanta obowiązku zapewnienia sprawdzenia projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi (art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego) zwalnia organ architektoniczno – budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę od dokonania czynności, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrując odwołanie wniesione przez E. i B. L. oraz B. i J. N. zobowiązany będzie do rozpatrzenia zarzutów podnoszonych w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego i merytorycznego odniesienia się do nich.
Uchylenie się przez organ odwoławczy od rozpoznania odwołania oznacza, iż decyzja tegoż organu wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.