Uzasadnienie
Starosta [...]wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...]Nr [...]z dnia [...]kwietnia 2013r. znak [...] zatwierdzającą na wniosek [...]Sp. z o. o. z siedzibą w [...]projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (8 budynków dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej) wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz instalacji gazowej, na terenie działek nr ewid. [...],[...],[...]w miejscowości [...], gmina [...], będąc związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 14.04.2015 r. (VII SA/Wa 1759/14) w przedmiocie uznania interesu prawnego Skarżącego.
Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 t.j.) dalej k.p.a. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Starosty [...]Nr 461/13 z dnia [...]kwietnia 2013r. znak [...] i odmówił jej uchylenia z uwagi na okoliczność, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W ocenie organu inwestor spełnił wymagania określone przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projekt budowlany jest kompletny i posiadania wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, projekt wykonany przez osobę uprawnioną. Ponadto projekt zagospodarowania działki z jest zgodny z przepisami a inwestor złożył wymagane oświadczenia.
Mając na uwadze powyższe organ w wyniku wznowienia postępowania ustalił, że ponownie prowadząc postępowanie wydałby pozwolenie na budowę dla kwestionowanej inwestycji. Organ wskazał, że stosownie do uregulowania zawartego w art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Biorąc pod uwagą treść art. 151 § 2 k.p.a. organ stwierdził wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa i odmówił uchylenia pozwolenia na budowę.
Po rozpatrzeniu odwołania J. C., Wojewoda [...]zaskarżoną decyzją z dnia [...]września 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę po wznowieniu postępowania.
Zdaniem Wojewody organ I instancji, będąc związany wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny z 14.04.2015 r. (VII SA/Wa 1759/14) w przedmiocie uznania interesu prawnego Skarżącego prawidłowo wznowił postępowanie. Skarżący w niniejszej sprawie powołał jako przesłankę wznowienia postępowania fakt nie brania w nim udziału bez własnej winy, a więc art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.
Zdaniem Wojewody, organ I Instancji prawidłowo przeanalizował i stwierdził zgodność ww. inwestycji z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]z dnia [...]kwietnia 2004r. w sprawie "zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy [...]- część II uchwalonego uchwałą Nr [...]opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]/[...]/.
Rozpatrując zarzuty zawarte w odwołaniu, stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego nie zasługują na uwzględnienie. Z projektu zagospodarowania terenu omawianej inwestycji wynika, że budynki mieszkalne o wysokości 9,91m zaprojektowano, w odległości 16,50m od granicy działki ew. nr [...], której właścicielem jest Pan J. C. i 19,50m od budynku mieszkalnego usytuowanego na działce skarżącego. W związku z tym budynki mieszkalne tak zostały usytuowane, że w żaden sposób nie zostanie ograniczona prawidłowa zabudowa działek sąsiednich. Jednakże ze względu na zlokalizowanie drogi dojazdowej, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, w odległości lm od granicy działki skarżącego, spowodowało, że działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania ww. inwestycji, a tym samym wnioskujący jest stroną ww. postępowania. Z cała pewnością ww. decyzją został zatwierdzony m.in. projekt drogowy.
Skoro więc pozwolenie na budowę jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor spełnił wymogi określone w art. 32, 33, 34 Prawa budowlanego organ nie mógł odmówić pozwolenia na budowę /art. 35 ust.4 Prawa budowlanego/, oraz nie może uchylić decyzji w postępowaniu wznowieniowym, gdyż zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co wypełnia dyspozycję zawartą w art. 151 §2 k.p.a.
Ww. decyzję Wojewody [...]zaskarżył J. C.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak oznaczenia adresata decyzji, art. 35 ust 1 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, że dokumentacja złożona wraz z wnioskiem spełnia określone prawem wymagania do wydania pozwolenia na budowę, art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi, art. 146 § 2 w związku żart. 151 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Wskazując na naruszenie art. 35 ust 1 prawo budowlane Skarżący podniósł, że projekt budowlany obejmujący również drogę nie jest zgodny z przepisami prawa w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z jego § 122 drogi niepubliczne - wewnątrzosiedlowe dla nowo projektowanych działek nie mogą być węższe niż:
przy obsłudze do trzech dziatek - 5m, przy obsłudze do 8 działek -6m, przy obsłudze powyżej 8 działek - 8m,
Wskazał, że wybudowana droga dojazdowa i działka, na której ją wybudowano w najwęższym miejscu nie ma 5 metrów szerokości. Obowiązkiem organu w zakresie pozwolenia na budowę jest rozważenie kwestii dojazdu do nowoprojektowanych nieruchomości z uwzględnieniem ilości nieruchomości powstałych po zakończeniu inwestycji.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Sąd ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie, nie będąc przy tym związany granicami skargi (zawartymi w niej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną).
Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Wojewody [...]z dnia [...]września 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...]wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, po wznowieniu postępowania, zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie działek nr ewid. [...],[...],[...]w miejscowości [...], gmina [...].
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi dot. naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, że zarzuty podnoszone przez skarżącą, w szczególności dotyczące naruszenia art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak oznaczenia adresata decyzji nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy. Skarżący wskazując przepis dot. składników jakie powinno zawierać postanowienie oczywiście wskazał zaskarżoną decyzję, która zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. zawiera składniki wskazane w tym przepisie w tym również oznaczenie stron postępowania. Zaskarżona decyzja określa strony postępowania w tym osobę odwołującą się i inwestora. W tym stanie rzeczy należy uznać powyższy zarzut za nietrafny.
Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia innych przepisów postępowania w tym art. 7 i 77 k.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawowym zadaniem organu architektoniczno-budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę po otrzymaniu wniosku inwestora było m. innymi ustalenie kręgu stron. Jak wynika z wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14.04.2015 r. temu zdaniu organ I instancji nie sprostał. Stąd zaistniała konieczność wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę.
Następnym zdaniem organu jest zbadanie zamierzenia inwestycyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami Prawa budowlanego(art. 32 oraz 35 Prawa budowlanego) oraz przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm).
W tym zakresie nie budzą żadnych zastrzeżeń Sądu ustalenia organów z których wynika, że projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...]kwietnia 2004 r.
Przedstawiony do akceptacji organowi architektoniczno-budowlanemu projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiada niezbędne opinie i uzgodnienia, spełnia wymogi określone w art. 34 Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Nadto inwestorzy złożyli wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Należy także zauważyć, iż po zmianie ustawy Prawo budowlane z 27 marca 2003r. (Dz.U z 2003r. Nr 80, poz. 718) w świetle art. 35 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany przed udzieleniem pozwolenia na budowę ma obowiązek jedynie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przy czym projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).
W tym zakresie organy obu instancji dokonały prawidłowej analizy zgodności projektu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.) stwierdzając, iż odpowiada on prawu.
Rozporządzenie, o którym mowa reguluje warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i w tym kontekście należy odczytywać sformułowany w ustępie 1. § 14 warunek zapewnienia odpowiedniego dojścia i dojazdu do drogi publicznej. Warunek ten odnosi się do działek budowlanych, budynków i urządzeń z nim związanych. Istotą tego przepisu jest przede wszystkim sformułowanie wymagania adresowanego do inwestora zamierzającego wznieść budynek. Kwestią wtórną zaś jest określenie minimalnych parametrów technicznych precyzujących to wymaganie. Zawsze więc obowiązkiem organu badającego przedłożony projekt zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1c) będzie sprawdzenie czy projektowany budynek ma (czy też będzie miał) zapewnione odpowiednie dojście i dojazd do drogi publicznej bez względu na to, czy zamiar inwestora obejmuje, czy nie obejmuje budowę drogi, chodnika czy też ciągu pieszo-jezdnego.
Jest oczywiste, że w razie stwierdzenia, iż takie, odpowiednie w świetle § 14 (i innych ew. przepisów) dojście i dojazd już istnieją, wniosek inwestora i projekt pod tym względem nie będą wymagały uzupełnień.
W rozpoznawanej sprawie droga wewnętrzna ma minimum 4,5 m co spełnia wymogi rozporządzenia wykonawczego.. Założyć przy tym należy, że użyte w ust. 1 § 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. pojęcie "jezdni" odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, a w konsekwencji - że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m. Inna wykładnia wymienionego przepisu nie jest możliwa. W szczególności nie do przyjęcia jest pogląd, wg. którego owo pojęcie "jezdni" w każdym przypadku miałoby oznaczać część drogi, o jakiej mowa w przepisach o ruchu drogowym. Nic bowiem nie uprawnia do utożsamiania "dojścia i dojazdu" z drogą, której w dodatku tylko część miałaby stanowić jezdnia.
Zatwierdzona Inwestycja posiada więc dostęp do drogi publicznej.
Zarzut Skarżącego wskazujący na naruszenie [...]uchwały Nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...]kwietnia 2004 r. zatwierdzającej plan zagospodarowania przestrzennego jest chybiony bowiem ten przepis i rozdział 8 "Ogólne zasady i warunki podziału terenu na działki" dotyczy podziału terenu na nowo projektowane działki. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie nie jest decyzja o podziale nieruchomości, a decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na realizację inwestycji.
Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdza również, że projekt budowlany w żaden sposób nie wpływa negatywnie na możliwość zagospodarowania działki Skarżącego, zaś utrudnienia związane z realizacją inwestycji są normalnym acz krótkotrwałym następstwem procesu inwestycyjnego i nie mogą być rozpatrywane w kategorii naruszenia art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego, uniemożliwiając inwestorowi korzystanie z przysługującego mu konstytucyjnego prawa własności nieruchomości.
Strona skarżącą winna mieć na względzie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika z treści art. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę to Starosta [...]nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorowi. W ramach określonych w art. 35 ust. 1 ustawy obowiązków Wojewoda [...]ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych.
Stwierdzić należy, iż w zasadzie każda inwestycja w zabudowie miejskiej powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem.
Kończąc powyższe rozważania Sąd zauważa, że planowana inwestycja może spowodować szereg utrudnień dla otoczenia. W zasadzie każda inwestycja realizowana w bliskim sąsiedztwie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem.
Z tych wszystkich względów zarzuty skargi należało uznać za chybione bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.