Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010r., Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania H. S., od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. i E. B. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego wykonania robót budowlanych polegających na wymianie dachu, podwyższeniu ściany zlokalizowanej bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. 20, o 50 cm oraz dobudowie werandy do budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że opisana wyżej decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009r. Nr [...], zapadła w związku z wnioskiem z dnia 31 lipca 2009r. Z. i E. B. Decyzja ta odpowiada przepisom prawa, spełnione zostały wymogi przewidziane w przepisie art. 32 ust. 1-4, art. 33 ust. 1 i 2, art.34 i 35 ustawy Prawo budowlane. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył projekt budowlany, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka objęta inwestycją, a oznaczona nr ew. [...] według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" i "[...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1998r., opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z 1998r., położona jest w obszarze oznaczonym symbolem [...] - teren zabudowy mieszkaniowej niskiej jednorodzinnej - adaptacja. Zatem, planowane przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami ww. planu.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, "że podwyższenie ściany budynku istniejącego od strony południowej pogorszy w znacznym stopniu możliwość korzystania z własnej działki, chociażby na uprawę warzyw", Wojewoda [...] stwierdził, że zarówno w ustawie Prawo budowlane, jak i w uregulowaniach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002r., poz.690 z późn. zm.) mowa jest jedynie o ochronie w zakresie naturalnego oświetlenia (nasłonecznienia) pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie zaś o ochronie, co do nasłonecznienia działki sąsiadującej z terenem inwestycji. Przepisy wyznaczające legalność procesu inwestycyjnego nie zawierają norm dotyczących nasłonecznienia samej działki sąsiadującej z terenem inwestycji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010r., Nr [...], złożyła H. S.wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisowych. Zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez ograniczenie jej prawa do zagospodarowania własnej nieruchomości i korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem. Wskazała, że budynek objęty inwestycją opisuje się, jako budynek mieszkalny, a jest to budynek gospodarczy, który tylko czasowo miał dopuszczone użytkowanie mieszkalne. Stwierdziła też, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisem § 12 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ wymiana dachu nie uzasadnia podwyższenia ściany sąsiadującej z jej działką.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rozpoznając niniejszą skargę, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Rzeczą tutejszego Sądu, było, zatem dokonanie oceny zaskarżonej decyzji, z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, oraz trafności ich wykładni.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem zasad procedury administracyjnej opisanych w przepisach art. 7, 77, 107 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie zaś dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję bez odniesienia do zarzutu, podnoszonego w odwołaniu i ponowionego w skardze, że przedmiotowe pozwolenie wydano, co do budynku mieszkalnego, podczas gdy jest to budynek gospodarczy.
Wskazać należy, że w aktach administracyjnych znajduje się decyzja z [...] lipca 1999r., znak [...] Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie zmiany użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na przedmiotowej nieruchomości – na okres 5 lat.
Rzeczą organu rozpoznającego sprawę ponownie będzie zatem dokonanie oceny dopuszczalności zatwierdzenia przedstawionego projektu robót i pozwolenia na nie, w odniesieniu do przymiotu budynku. Organ będzie zobowiązany ocenić, czy decyzja organu pierwszej instancji w formie, w jakiej zapadła nie "legalizuje" nieformalnego przekształcenia sposobu użytkowania przedmiotowego budynku.
Rozpoznając sprawę ponownie, organ odniesie się także do kwestii podwyższenia budynku w powiązaniu z jego usytuowaniem w ostrej granicy. Oceni, czy stanowi to konieczny element przebudowy dach budynku, czy też jest przesłanką rozbudowy i jeżeli tak, czy jest ona dopuszczalna w związku z usytuowaniem budynku.
Sąd podziela w pełni wywody organu drugiej instancji, co do tego, że przepisy, jakie stosuje się w odniesieniu do procesu inwestycyjnego nie znają ograniczeń w zakresie ochrony działki sąsiedniej przed zacienieniem. W tym zakresie zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.).