Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r. (sygn. akt I GSK 941/12) Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 1. sentencji oddalił skargę kasacyjną M. D., wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 lutego 2012 r. (sygn. akt I SA/Gd 734/11) w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. (nr [...]), zaś w punkcie 2. sentencji zasądził od M. D. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w [...] 1800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W piśmie z dnia 20 października 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] (reprezentowany przez radcę prawnego) wniósł o sprostowanie na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej "p.p.s.a.") wspomnianego wyroku NSA "w punkcie 2 w zakresie zasądzonego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poprzez zmianę kwoty zasądzonego zwrotu kosztów na kwotę 2.700 zł".
W uzasadnieniu wniosku organ stwierdził w szczególności, że przedmiotem sporu była należność pieniężna powyżej 50 000 zł, a zatem koszty postępowania kasacyjnego (tj. w niniejszej sprawie koszty wynagrodzenia radcy prawnego) winny być obliczone zgodnie z przepisami § 6 pkt 6 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490) jako stosowny procent stawki minimalnej w wysokości 3600 zł z uwagi na to, że pełnomocnik organu sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie. Obliczenie zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 1800 zł stanowi zatem oczywisty błąd rachunkowy, bowiem kwota wynikająca z wyliczenia 75% od stawki minimalnej 3600 zł winna wynieść 2700 zł, skoro Sąd nie zastosował art. 207 § 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wskazany jako podstawa prawna wniosku art. 156 § 1 p.p.s.a. (który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) przewiduje możliwość rektyfikacji wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć, jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy, to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.
Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2007 r. o sygn. akt II FSK 501/06; z dnia 28 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 346/10; z dnia 17 maja 2011 r. o sygn. akt I GSK 1008/09; z dnia 12 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II FSK 987/11, z dnia 10 stycznia 2013 r. o sygn. akt II GSK 1289/11, z dnia 17 lipca 2014 r. o sygn. akt I GSK 610/11; z dnia 22 października 2014 r. o sygn. akt I GSK 704/12 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszym postępowaniu wpadkowym, wnioskowane przez stronę sprostowanie nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie nie podziela odmiennego stanowiska w zakresie dopuszczalności sprostowania zawartego w wyroku rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, zaprezentowanego w orzeczeniach przywołanych we wniosku Dyrektora Izby Celnej.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.