Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2024 r. w sprawie ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 527/17 oraz skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2019 r., VI SA/Wa 527/17, w sprawie ze skargi T. K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 listopada 2016 r., w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2019 r. oraz uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony Skarżącemu w dniu 9 lipca 2024 r.
Pismem z dnia 19 lipca 2024 r., Skarżący wniósł o uzupełnienie wyroków w sprawach o sygnaturze II GSK 908/20 oraz II GSK 27/20 o wnioski zawarte w treści skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pominięte przez pełnomocników w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
wniosek podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są zaś wyznaczane zgodnie z art. 176 § pkt 2 p.p.s.a., przez podstawy i wnioski określone w skardze kasacyjnej oraz przez jej uzasadnienie, które pełni istotną rolę doprecyzowującą postawione zarzuty. "Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega więc na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. To zatem autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone i w jaki sposób" (wyrok NSA z 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1459/23).
W konsekwencji, zgodnie z ugruntowanym poglądem w doktrynie, Naczelny Sąd Administracyjny nie może w żaden sposób konkretyzować, uściślać czy też korygować zarzutów skargi kasacyjnej (patrz: Wyrok NSA z 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 920/21).
Powołany na wstępie art. 183 § 1 p.p.s.a., zdanie drugie, stanowi co prawda, że strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Dotyczy to jednak wyłącznie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych uprzednio w skardze kasacyjnej. Po złożeniu skargi kasacyjnej, nie można powoływać już nowych podstaw kasacyjnych. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest więc terminem do wniesienia skargi (patrz: wyrok NSA z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2633/13).
Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (patrz m.in.: postanowienie NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I OZ 634/14; postanowienie NSA z 24 października 2013 r., sygn. akt II GZ 476/13; postanowienie NSA z 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11). Ponadto w myśl art. 157 § 1 p.p.s.a. można uzupełnić wyrok, a nie uzasadnienie (postanowienie NSA z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 676/11).
W konsekwencji, złożony przez Skarżącego wniosek o uzupełnienie wyroku jest bezpodstawny i niedopuszczalny wobec treści wniesionej w sprawie skargi kasacyjnej Jakakolwiek zmiana w zakresie pomieszczonych w jej petitum zarzutów, tym bardziej po wydaniu przez NSA wyroku, prowadziłaby do niedopuszczalnej zmiany ram w jakich Naczelny Sąd Administracyjny faktycznie prowadził kontrolę orzeczenia Sądu I instancji, co oznaczałoby naruszenie zasady określonej w art. 183 § 1 p.p.s.a..
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.