Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 1559/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 730/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi A. Ł. uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Starosta Wadowicki działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę i rozbiórkę dla M. Z., K. S., J. W. prowadzących działalność gospodarczą S. S.C. A. obejmujące budowę budynku usługowo-handlowo-biurowego wraz z instalacjami o następujących parametrach technicznych: powierzchnia zabudowy – 315,73 m2, powierzchnia użytkowa 701,05 m2 w tym pow. handlowa 123,16 m2, kubatura 2200,00 m3, budowę miejsc postojowych oraz zjazdu publicznego z drogi gminnej, rozbiórkę istniejącego zjazdu na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości A..

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy na terenie miejscowości A. określone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wnioskowana inwestycja położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części Gminy A. w zakresie parceli położonych w miejscowości A., zatwierdzonym Uchwałą Nr XLIX/463/2006 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 28 września 2006 r. zmieniony Uchwałą Nr XLIV-356-09 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 29 grudnia 2009 r. oraz Uchwałą Nr X-76-l l Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 30 czerwca 2011 r. oraz Uchwałą Nr L-464-14 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 25 września 2014 r. oraz Uchwałą Nr XXIV-237-16 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 30 czerwca 2016 r. oraz Uchwałą Nr XXVI-261-16 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 20 października 2016 r. Przedmiotowa inwestycja znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem "A.9.7/4 UU - tereny handlu i usług" i "A9/4 KDd - droga dojazdowa" Inwestycja polega na budowie budynku usługowo-handlowo-biurowego o charakterze handlowo-usługowym i jest, zdaniem Starosty, zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przedmiotowy budynek zlokalizowany został w granicy z działkami nr: [...] i [...]. Ściana zlokalizowana w granicy działki zaprojektowana została, jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Przyjęte rozwiązania projektowe są zgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ § 271 rozporządzenia określa odległości między ścianami zewnętrznymi budynków, ale takich, które nie są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego projekt budowlany zawiera w opisie technicznym określenie warunków ochrony przeciwpożarowej oraz został on pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie lokalizacji budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną w §12 ust. 2 wskazuje, że sytuowanie budynku w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego, przy czym zgodnie z § 272 ust. 3 powinna to być ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Cytowany powyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 6 ust. 1 pkt. 3 dopuszcza sytuowanie budynków w granicy działki. Tak więc lokalizacja budynku objętego pozwoleniem na budowę jest zgodna z warunkami technicznymi w zakresie lokalizacji budynku bezpośrednio przy granicy działki. Zapisy § 6 ust. 1 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego regulują zasady obowiązujące przy projektowaniu elewacji frontowych i brzmią następująco: "Szerokość elewacji frontowych nowych budynków stanowiących kontynuację linii zabudowy w formie ciągłej pierzei, winna odpowiadać szerokością działce budowlanej, na której budynek jest planowany." Zapis ten dotyczy budynków stanowiących kontynuację zabudowy w formie pierzei - jednak plan jednoznacznie mówi o ciągłości tej pierzei, a nie o budynkach stanowiących jej zakończenie.

Zasada ta ma zastosowanie przy zabudowie uzupełniającej tzw. plombowej. Taką interpretację potwierdza również rysunek planu, na którym wprowadzono nieprzekraczalną - a nie obowiązującą - linię zabudowy, która obligowałaby Inwestora do zaprojektowania elewacji o szerokości przez nią wyznaczonej. Zasady parkowania regulują przepisy § 6 ust. 1 pkt.13 b miejscowego planu zagospodarowania, które dopuszczają możliwość bilansowania 80% potrzeb parkingowych na parkingach ogólnodostępnych. Warunek ten został spełniony. Projektant stwierdził, że przy projektowaniu nawiązał do cech lokalnego krajobrazu: forma, gabaryty detal i materiały wykończeniowe nawiązują do cech swoistych dla miejscowości A., nawiązuje do istniejącej pierzei ul. R. w zakresie skali, podstawowych podziałów architektonicznych, ilości i wysokości kondygnacji, wysokości kalenicy, kształtu dachu. Budynek posiada dwie kondygnacje i wysokość 14,76 m. Miejscowy plan zagospodarowania nakazuje w § 9 ust. 10 pkt. 1a nawiązanie nowej zabudowy do najbliższych budynków w pierzei m.in.. wysokości kalenicy, nie nakazuje jednak, aby była ona identyczna jak w budynku sąsiednim.

Wszystkie te rozwiązania uzyskały pozwolenie Małopolskiego Konserwatora Zabytków, a zatem należy uznać, że nawiązują do istniejącej zabudowy i są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Załączone pozwolenie Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Małopolskiego Konserwatora Zabytków dotyczy projektu budowlanego autorstwa arch. M. P. objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Nie posiada natomiast - nie ma takiego obowiązku - wniosku do Konserwatora Zabytków, dołączone natomiast rysunki elewacji budynku opieczętowane są jego pieczęcią.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli A. Ł. oraz A. Ł. i M. Ł. zarzucając zatwierdzenie decyzją z [...] stycznia 2017 r. projektu budowlanego, który narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie usytuowania planowanego budynku na działce, ustalonej obowiązującej linii zabudowy i projektowanego kształtu dachu. Zdaniem skarżących, projekt budowlany narusza przepisy dotyczące zapewnienia nasłonecznienia okien pomieszczeń mieszkalnych istniejącej zabudowy oraz przepisy dotyczące zapewnienia ilości miejsc postojowych stosownie do funkcji planowanego obiektu.

Wojewoda Małopolski decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z załącznikiem graficznym do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki objęte planowaną inwestycją znajdują się w granicach jednostki strukturalnej planu o symbolu A.9.7/4 UU - tereny handlu i usług \A9/4 KDd - droga dojazdowa. Przedmiotem projektu budowlanego jest budowa budynku usługowo-handlowo-biurowego zatem funkcja planowanego budynku jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem terenu, ustalonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z załącznika graficznego do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na terenie działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] w A., objętych planowaną inwestycją ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy, którą uwzględniono w omawianym projekcie budowlanym. Projektowany budynek jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie bryły budynku oraz miejsc postojowych. Nie stwierdzono zatem naruszenia ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez planowaną inwestycję.

Omawiana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynek usługowo-handlowo-biurowy nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie o prawie do dysponowania działkami nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] w A. na cele budowlane (art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Projektant legitymujący się stosownymi uprawnieniami oraz wpisem do Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP, załączył oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z analizy akt sprawy wynika, że inwestor spełnił warunek wskazany w przy wołanym przepisie. Z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odniesieniu do zarzutów odwołania, ogniskujących się wokół niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy wyjaśnił, że w zakresie linii zabudowy zaznaczonej na obowiązującym załączniku do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (załącznik do Uchwały nr XXVI-261-16 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 20 października 2016 roku w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla części gminy A. w zakresie parcel położonych w A. - Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2016 r. poz. 6340) na działkach objętych inwestycją wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy dla pierzei zarówno ulicy R., jak i dla zabudowy przy R. W interpretacji graficznego zapisu załącznika do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren objęty planowaną inwestycją jest budowlaną działką narożną. Zarzucane przez skarżących nieprawidłowe usytuowanie planowanego budynku przy granicy z działkami nr [...] i [...] wynika bezpośrednio z dopuszczenia takiej lokalizacji, określonego w przepisach ogólnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 6 Uchwały Nr XLIV-356-09 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla części gminy A. w zakresie parcel położonych w A. - Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2010 r. Nr 3, poz. 5).

Parametry współczynnika powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej dla obszaru A9.7/4.UU, zostały ustalone w § 91 ust. 2 pkt l b Uchwały Nr XLIV-356-09: powierzchnia zabudowy dla terenów UU. nie może przekraczać 70% powierzchni działki budowlanej a współczynnik terenu biologicznie czynnego winien się kształtować od 10% wzwyż. Z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika że działka budowlana w obrębie obszaru A9.7/4.UU ma powierzchnię 716 m2. Powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji wynosi 315,73 m2 co stanowi 44% powierzchni działki budowlanej w obrębie wskazanej jednostki planu. Łączna powierzchnia działki budowlanej wynosi 816,00 m2.

Natomiast powierzchnia biologicznie czynna wynosi 190,27 m2, co stanowi 23,3% obszaru działki budowlanej. Zatem zarzut skarżących dotyczący nieprawidłowego ustalenia współczynników terenu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Z projektu budowlanego wynika (pomiar skalówką), że planowany budynek ma wysokość ok. 14,60 m (k. 89 i 90) oraz trzy kondygnacje, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących obszaru A.9.7/4 UU - tereny handlu i usług (§3 ust. 23 Uchwały nr XXVI-261-16). Kształt dachu jako nawiązujący do zabudowy sąsiedniej (wielospadowy, o kącie nachylenia 38°) jest zgodny z § 6 ust. 1 pkt 10-12 uchwały Nr XLIV-356-09. W zakresie zapewnienia miejsc postojowych projektant na terenie inwestycji zaplanował 4 miejsca postojowe dla pojazdów osobowych, w tym dla osoby niepełnosprawnej. Z § 6 ust. 1 pkt 13 Uchwały Nr XLIV-356-09 wynika, że dla nowej zabudowy na działkach oznaczonych A9.7 dopuszcza się możliwość bilansowania 80% potrzeb parkingowych w normatywnych liniach rozgraniczających dróg oraz parkingów ogólnodostępnych.

Oznacza to, że projektant przewidział konieczność zapewnienia 20 miejsc postojowych dla planowanej inwestycji, uwzględniając bilans wynikający z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowany budynek ma 701,05 m2 powierzchni użytkowej, co daje blisko 3 miejsca postojowe na każde 100 m2 powierzchni komercyjnej. Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do podważenia przyjętych przez projektanta parametrów w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zapewnienia nasłonecznienia okien pomieszczeń mieszkalnych istniejącej zabudowy, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8-16, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7 – 17. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

Z analizy zacieniania (k. 100 projektu budowlanego) sporządzonej przez uprawnionego projektanta, wynika, że okna pomieszczeń mieszkalnych budynku na działce nr [...] mają zapewniony czas nasłonecznienia między godziną 12.30, gdy ulega odsłonięciu elewacja budynku skierowana na ul. R., a 15.30, gdy stopniowo ta elewacja ulega przysłonięciu przez cień budynku przy ul. R. [...]. Skarżący nie przedłożyli analizy zacieniania sporządzonej przez uprawnionego projektanta potwierdzającej ich zarzut. Załączona do projektu budowlanego analiza zacieniania jest dowodem w sprawie, który potwierdza, że planowana inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami warunków technicznych. Przepis § 13 przywołanych warunków technicznych, dotyczący zapewnienia naświetlenia okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ żadne z okien budynku na działce nr [...] nie jest skierowanie w stronę planowanej inwestycji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. Ł. zarzucając naruszenie:

1. 1. art. 7 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania, to jest brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu od decyzji Starosty Wadowickiego, to jest braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego funkcji mieszkaniowej budynku oraz związanego z nim zacienienia, kontynuacji zabudowy w formie pierzei ciągłej w zakresie: skali, podstawowych podziałów architektonicznych, ilości i wysokości kondygnacji, wysokości kalenicy, kształtu dachu, ustalenia szerokości elewacji frontowej nowego budynku, a w skutek tego ponowne błędne przyjęcie, ze projekt będący podstawą wydania decyzji spełnia warunki i zasady kształtowania ładu przestrzennego oraz parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy na terenie A. określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w toku postępowania organy administracji publicznej powinny stać na straży praworządności z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;
2. 2. art. 7 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania, to jest brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie usytuowania planowanego budynku przy granicy z działkami [...] i [...] oraz przyjęcie, że wynika ono bezpośrednio z dopuszczenia takiej lokalizacji określonego w przepisach ogólnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jest z pominięciem ograniczeń, jakie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla zabudowy pierzei, podczas gdy w toku postępowania organy administracji publicznej powinny stać na straży praworządności z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;
3. 3. art. 15 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest dokonanie kontroli decyzji Starosty Wadowickiego podczas gdy zadaniem organu administracji wyższej instancji jest ponowne rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie na podstawie własnych ustaleń zarówno co do stanu faktycznego jak i stanu prawnego sprawy czego nie dokonano w zakresie dotyczącym funkcji mieszkaniowej budynku oraz związanego z nim zacienienia, kontynuacji zabudowy w formie pierzei ciągłej w zakresie: skali, podstawowych podziałów architektonicznych, ilości i wysokości kondygnacji, wysokości kalenicy, kształtu dachu, ustalenia szerokości elewacji frontowej nowego budynku;
4. 4. art. 77 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania, to jest brak zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego a w skutek tego niezasadne wydanie decyzji bowiem gdyby organ prawidłowo ustalił zasady zagospodarowania terenu obejmującego inwestycję do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. by nie doszło;
5. 5. art. 80 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania, to jest przyjęcie, że organ na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenił, że dana okoliczność została udowodniona, podczas gdy należyta ocena materiału dowodowego skutkowałaby brakiem możliwości wydania decyzji;
6. 6. art. 107 § 3 K.p.a. które miało istotny wpływ na wynik postępowania, to jest niezamieszczenie w decyzji faktów, które organ administracji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w tym w szczególności brak odniesienia się do wszystkich zastrzeżeń podniesionych w odwołaniu;
7. 7. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ odwoławczy w związku z art. 15 K.p.a. i po przeprowadzeniu postępowania dowodowego powinien ją uchylić i w tym zakresie umorzyć postępowanie w sprawie.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 730/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1. 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2. 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3. 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4. 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z kolei przepis art. 25 ust 3 ww. ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu, redakcja przytoczonych wyżej przepisów jest jasna i nie nasuwa kłopotów interpretacyjnych. Organ ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego o ile taki obowiązuje dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ ma także obowiązek dokonania sprawdzenia kompletności projektu budowlanego, wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.

W niniejszej sprawie kontrola, o której mowa wyżej, zdaniem Sądu, nie została przeprowadzona. Organy obu instancji nie dokonały sprawdzenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przeprowadzona zaś ocena zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest pobieżna i wadliwa.

Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dotyczył obiektu, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części Gminy A. w zakresie parceli położonych w mieście A., miał być realizowany w zasięgu strefy S.C. w której to strefie ustalono nakazy i zakazy, między innymi nakaz nawiązania nowej zabudowy, stanowiącej kontynuację linii zabudowy w formie ciągłej pierzei do najbliższych historycznych budynków w tej pierzei zakresie: skali, podstawowych podziałów architektonicznych, ilości i wysokości kondygnacji, wysokości kalenicy, kształtu dachu (§ 9 ust. 10 pkt 1a w/w planu). Akt ten – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części Gminy A. w zakresie parceli położonych w mieście A. w § 3 pkt 20 definiuje także pojęcie obiekty lub budynki historyczne wskazując, iż są to wyłącznie obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków oraz do gminnej ewidencji zabytków.

Organy obu instancji miały bezwzględny obowiązek przeprowadzenia kontroli projektu budowlanego pod kątem spełnienia przez planowaną inwestycję ww. wymogów. Tymczasem organ II instancji w zasadzie kontroli tej nie przeprowadził wcale a kontrola organu I instancji jest niepełna i wadliwa. Sprowadza się ona do stwierdzenia cyt "Projektant stwierdził, że przy projektowaniu nawiązał do cech lokalnego krajobrazu: forma, gabaryty detal i materiały wykończeniowe nawiązują do cech swoistych dla miejscowości A., nawiązuje do istniejącej pierzei ul. R. w zakresie skali, podstawowych podziałów architektonicznych, ilości i wysokości kondygnacji, wysokości kalenicy, kształtu dachu. Budynek posiada dwie kondygnacje i wysokość 14,76 m. Miejscowy plan zagospodarowania nakazuje w § 9 ust. 10 pkt. 1 a nawiązanie nowej zabudowy do najbliższych budynków w pierzei m.in. wysokości kalenicy, nie nakazuje jednak, aby była ona identyczna jak w budynku sąsiednim.

Wszystkie te rozwiązania uzyskały pozwolenie Małopolskiego Konserwatora Zabytków, należy więc uznać, że nawiązują do istniejącej zabudowy i są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Nie jest to w zasadzie żadna analiza projektu budowlanego w aspekcie jego zgodności z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie ustala jakie parametry architektoniczne (ilości i wysokości kondygnacji, wysokości kalenicy, kształtu dachu) ma najbliższy historyczny budynek w pierzei, w której według projektu budowlanego ma być realizowany przedmiotowy budynek. Dywagacje, że "miejscowy plan zagospodarowania nakazuje w § 9 ust. 10 pkt 1a nawiązanie nowej zabudowy do najbliższych budynków w pierzei m.in. wysokości kalenicy, nie nakazuje jednak, aby była ona identyczna jak w budynku sąsiednim", są kompletnie niezrozumiałe. Plan miejscowy w § 9 ust. 10 pkt. 1a nie nakazuje nawiązywać do zabudowy sąsiedniej, ale do zabudowy najbliższych historycznych budynków w tej pierzei.

Jeżeli sąsiedni budynek w stosunku do działki objętej postępowaniem o pozwolenie na budowę, nie jest budynkiem historycznym, obowiązkiem organu jest ustalić inny najbliższy, historyczny budynek w pierzei tj. budynek wpisany do rejestru zabytków lub gminnej ewidencji zabytków i projekt budowlany ocenić z zakresie obowiązku nawiązania formy architektonicznej projektowanego obiektu – ilości i wysokości kondygnacji, wysokości kalenicy i kształtu dachu do tego historycznego budynku.

Użyte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w § 9 ust. 10 pkt 1a pojęcie "nawiązywała" jest mało precyzyjne. W ocenie Sądu, pojęcie to należy wykładać w ten sposób, by parametry nowej zabudowy, w zakresie o którym mowa w § 9 ust. 10 pkt 1a tj. wysokości i ilości kondygnacji, wysokości kalenicy i kształtu dachu miały zbliżone wartości do wartości tych parametrów, jakie ma najbliższy budynek historyczny w pierzei. Oczywiście nie muszą być to wartości identyczne ale też znacząco nie mogą od nich odbiegać. By dokonać tej oceny konieczne są pełne, rzetelne ustalenia i rozważania organu, które obejmować winny projekt budowlany oraz najbliższy historyczny budynek w zakresie parametrów o których mowa w § 9 ust. 10 pkt 1a. Ustalenia te w postępowaniu kontrolowanym przez Sąd nie zostały przez organy obu instancji dokonane.

Sąd stwierdził, że uzyskanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, wydane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków (art. 39 ust 1 ustawy) nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej od dokonania pełnej kontroli projektu budowlanego, o której mowa w art. 35 ust 1 ustawy. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 lipca 2017 r. prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Mamy więc do czynienia z dwoma, autonomicznymi postępowaniami, których kolejne zakończenie jest warunkiem legalnego prowadzenia robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Autonomia tych postępowań oznacza, że nie tylko odrębnie określony jest zakres ich ustaleń, ale również odrębnie dochodzi do określenia stron tych postępowań.

Konserwator zabytków dokonuje kontroli projektu budowlanego w zakresie sprawdzenia, czy realizacja obiektu będącego przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę w obszarze wpisanym do rejestru zabytków nie naruszy zabytkowego charakteru tego obszaru. Konserwator nie sprawdza natomiast projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z zapisami planu miejscowego czy też jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Pozwolenie na prowadzenie tych robót, wydane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków jest jednym z pozwoleń, o których mowa w art. 35 ust 1 pkt 3 ustawy. Organ ma obowiązek sprawdzić czy inwestor pozwolenie to uzyskał, nie może jednak opierać na nim ustaleń (jak uczynił to organ I instancji) w zakresie zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wadliwy jest pogląd organu I instancji (organ II instancji okoliczność tą zupełnie pominął), że zapis § 6 ust 1 pkt 8 planu wprowadzający wymóg by szerokość elewacji frontowej nowych budynków stanowiących kontynuację linii zabudowy w formie ciągłej pierzei odpowiadała szerokością działki budowlanej, na której budynek ten jest planowany, odnosi się tylko do tzw. zabudowy plombowej a nie do skrajnych działek (zabudowy) pierzei. Każda pierzeja składa się z budynków tworzących linię zabudowy od pierwszego do ostatniego budynku. Sąd stwierdził, że niezrozumiałe jest, na jakich zasadach organ oceniał, iż zapis odnoszący się do budynków stanowiących kontynuację pierzei nie należy odnosić do zabudowań zamykających pierzeję. W ocenie Sądu jest to interpretacja całkowicie nieuprawniona. Przepis § 6 ust 1 pkt 8 miejscowego planu podstaw do takiej wykładni nie daje.

Wbrew wymogom określonym w art. 35 ust 3 organy obu instancji nie dokonały kontroli kompletności projektu budowlanego a organ II instancji także kontroli posiadania przez inwestora wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń. Organ I instancji w tym zakresie (kontroli posiadania przez inwestora wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń) wskazał jedynie na uzgodnienie projektu budowlanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, stwierdzoną przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych zgodność projektu budowlanego z przepisami przeciwpożarowymi oraz wskazał, że projekt został zaopiniowany bez zastrzeżeń (nie wskazując organu opiniującego) pod względem przepisów b.h.p. i wymaganiami ergonomii. Organ I instancji pośrednio także wskazał (o czym mowa wyżej) na uzyskane pozwolenie na prowadzenie tych robót, wydane przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Sąd zauważył, że organ oparł o to pozwolenie swoje ustalenia co do zgodności projektu budowlanego z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, odnośnie spełnienia warunków określonych § 9 ust. 10 pkt 1a. Nie stwierdził natomiast czy jest to komplet uzgodnień opinii i pozwoleń.

W ocenie Sądu I instancji, organy nie wskazały także czy projekt budowlany jest kompletny – spełnia wymogi określone w art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. (Dz. U. poz. 462 z późn. zm.). Było to konieczne, gdyż zgodnie z § 6 ust 1 ww. rozporządzenia projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej oraz oprawić w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Przepis ten na celu uniemożliwienie np. podmienienia dokumentacji z projektu, który wcześniej organ zatwierdził. Zdaniem Sądu, oceniany przez Sąd projekt budowlany to luźno spięte w segregatorze dokumenty dotyczące projektu, w żaden sposób nie zabezpieczone przed ich dekompletacją.

Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ po wezwaniu inwestora o przedłożenie projektu budowlanego sporządzonego zgodnie z wymogiem określonym w § 6 ust 1 ww. rozporządzenia dokona pełnej kontroli tego projektu w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust 1 ustawy.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wnieśli M. Z., K. S. i J. W. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. 1. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) w zw. z § 6 ust. 1 pkt 8 lit. a) uchwały Nr XLIX/463/2006 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 28 września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Andrychów w zakresie parcel położonych w mieście Andrychów (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 23 grudnia 2006 r. Nr 810 poz. 4838 z późniejszymi zmianami - tekst jednolity Dz. Urz. Woj, Małopolskiego z dnia 4 sierpnia 2017 r. poz. 5130, zwanego dalej "m.p.z.p,") oraz § 3 pkt 2, pkt 5, pkt 18, pkt 22 tego planu i załącznikiem nr 1 do ww. uchwały Rady Miejskiej w Andrychowie (Rysunek planu), a także art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm., - zwaną dalej u.p.z.p.), art. 4 ustawy Prawo budowlane, art, 21 ust. 1, 64 ust. 1, ust, 2 i ust. 3 Konstytucji RP - poprzez błędną wykładnię, na skutek przyjęcia, że "wadliwy jest pogląd (....), że zapis § 6 ust. 1 pkt 8 planu wprowadzający wymóg by szerokość elewacji frontowej nowych budynków stanowiących kontynuację linii zabudowy w formie ciągłej pierzei odpowiadała szerokością działki budowlanej, na której budynek ten jest planowany odnosi się tylko do tzw. zabudowy plombowej, a nie do skrajnych działek (zabudowy) pierzei", chociaż ww. zapis § 6 ust. 1 pkt 8 lit. a m.p.z.p. odnosi się jedynie do budynków stanowiących kontynuację linii zabudowy w formie pierzei ciągłej, a zatem nie ma zastosowania do budynków stanowiących zakończenie tej pierzei, w przypadku, gdy m.p.z.p. w szczegółowych rozwiązaniach przyjętych dla danego obszaru w części graficznej planu (Rysunku planu) – jak w niniejszym wypadku – wyznacza tę linię zabudowy (w formie nieprzekraczalnej linii zabudowy) przed granicą działki budowlanej, uniemożliwiając jej zabudowę na całej szerokości;
2. 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 6 ust. 1 pkt 8 lit. a), § 3 pkt 2, pkt 5, pkt 18, pkt 22 m.p.z.p. i załącznikiem nr 1 do tego planu (Rysunek planu) oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art. 4 ustawy Prawo budowlane i art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP - poprzez niewłaściwe zastosowanie, na skutek przyjęcia, że organy przed wydaniem zaskarżonej decyzji dokonały wadliwej kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem nie uwzględniły, że jest on niezgodny z zapisami § 6 ust 1 pkt 8 m.p.z.p, gdyż szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku stanowiącego kontynuację linii zabudowy w formie ciągłej pierzei nie odpowiada szerokością działce budowlanej, na której budynek ten jest planowany, chociaż zastosowanie tego zapisu w niniejszym przypadku wyłącza szczególne unormowanie zawarte w załączniku nr 1 do m.p.z.p (Rysunek planu), wyznaczające w sposób graficzny nieprzekraczalną linię zabudowy, kończącą się przed granicą działki budowlanej;
3. 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 36 ust. 1 pkt 1 i art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162 poz. 1568 ze zm.), a także § 9 ust. 5 pkt 2 lit. cl), § 9 ust. 10 pkt I lit. a), § 3 pkt 20 m.p.z.p. oraz załącznikiem nr 1 (Rysunek planu) i poz. 158 załącznika nr 4 (Wykaz budynków OE - wpisanych do gminnej ewidencji zabytków i objętych ochroną na mocy planu) do tego planu oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., art. 4 ustawy Prawo budowlane i art. 21 ust. 1, 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP - poprzez niewłaściwe zastosowanie, na skutek przyjęcia, że Organy przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie przeprowadziły kontroli projektu budowlanego pod kątem spełniania przez planowaną inwestycję wymogów, określonych § 9 ust. 10 pkt 1 lit. a) m.p.z.p., chociaż z ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji i akt sprawy jednoznacznie wynika, że planowany budynek (stanowiący kontynuację linii zabudowy w formie ciągłej pierzei) nawiązuje - w zakresie: skali, podstawowych podziałów architektonicznych, ilości i wysokości kondygnacji, wysokości kalenicy, kształtu dachu - do najbliższego historycznego budynku w tej pierzei, tj. sąsiedniego budynku zlokalizowanego w A. przy ul. R. [...], co też znalazło potwierdzenie w pozwoleniu Nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] września 2016 r., którego zgoda – zgodnie z § 9 ust. 5 pkt 2 lit. cl) m.p.z.p. – stanowiła warunek dopuszczenia do realizacji spornego budynku z zachowaniem gabarytów i proporcji tradycyjnej zabudowy miejscowej, dostosowaniem w zakresie skali, bryły, podziałów architektonicznych, zewnętrznych materiałów budowlanych, ilości i wysokości kondygnacji, wysokości kalenicy;
4. 4. art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, art. 34 ust. 1-6 ustawy Prawo budowlane i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) - poprzez niewłaściwe zastosowanie, na skutek przyjęcia, że organy obu instancji nie sprawdziły kompletności projektu budowlanego, a organ II instancji także kontroli posiadania przez inwestora wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, chociaż z treści uchylonych decyzji wyraźnie wynika, że organy dokonały kontroli w powyższym zakresie, co Wojewoda Małopolski skonstatował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzeniem, że "Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. I ustawy Prawo budowlane),
5. 5. art. 141 § 4 P.p.s.a. na skutek pominięcia przy przedstawieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnieniu pełnej treści m.p.z.p, łącznie z jego częścią graficzną i poprzestanie na analizie poszczególnych postanowień zawartych w jego części tekstowej w oderwaniu od pozostałych zapisów tego planu, w szczególności załącznika nr 1 (Rysunek planu), a także niewyjaśnienia przyczyn, dla których Sąd I instancji przyjął, że " Organy obu instancji nie dokonały sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi" przy czym uchybienia te niewątpliwie miały wpływ na wynik sprawy, albowiem poddanie analizie pełnej treści ww. aktu prawa miejscowego zapewne doprowadziłoby Sąd I instancji do odmiennej oceny co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji i odmiennej oceny co do zgodności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z przepisami prawa, w szczególności z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane; a ponadto uchybienia te w istocie uniemożliwiają kontrolę zaskarżonego orzeczenia, w tym kontrolę instancyjną;
6. 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Organu I instancji w oparciu o ww. przepis, chociaż WSA w Krakowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie powołał żadnego przepisu postępowania, którego naruszenia dopuścić by się miały organy administracyjne i uchybienie to niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do bezpodstawnego uchylenia zaskarżonych decyzji;
7. 7. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. a także art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwą kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji oraz uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w szczególności na skutek przyjęcia, że przeprowadzona przez organy ocena projektu budowlanego została dokonana wadliwie i niezgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane chociaż – w świetle akt sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa, w tym prawa miejscowego, w szczególności zapisów m.p.z.p. – stanowisko to nie znajduje uzasadnienia i uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, albowiem właściwie przeprowadzona przez WSA kontrola działalności administracji publicznej, z uwzględnieniem prawidłowo zastosowanych i wykładanych przepisów prawa oraz wnikliwej analizy akt sprawy, nie doprowadziłyby Sądu I instancji do stwierdzenia, że decyzje organów obu instancji naruszają prawo materialne lub przepisy postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające potwierdzać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. Z., K. S. i J. W. ma usprawiedliwione podstawy.

Odnośnie do wskazanego przez Sąd I instancji naruszenia przez organy administracji art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz § 6 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. (Dz. U. poz. 462 z późn. zm.) stwierdzić należy, że naruszenie tych przepisów nie mogło skutkować uwzględnieniem skargi przez Sąd I instancji. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego daje podstawę do uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny i uchylenia decyzji, gdy miało ono wpływ na wynik sprawy. Wskazując na naruszenie art. 34 ustawy Prawo budowlane Sąd I instancji nie określił w czym to naruszenie się wyraża, jakich wymogów zawartych w tym przepisie projekt budowlany nie spełnia.

Z kolei wskazując na naruszenie wymogu wynikającego z § 6 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego Sąd I instancji stwierdził, że projekt budowlany to luźno spięte kartki w segregatorze w żaden sposób niezabezpieczone przed dekompletacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazał jednak jaki wpływ na wynik sprawy miało naruszenie wymogu sporządzenia projektu budowlanego jakim jest wymóg oprawienia w okładkę przystosowaną do formatu A4 i w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach niniejszej sprawy uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie stwierdzono, by jakiś element projektu został usunięty lub wymieniony.

Nadto stwierdzić należy, że jeden egzemplarz projektu budowlanego zawsze pozostaje w dyspozycji organu wydającego pozwolenie na budowę a zatem istnieje możliwość porównania projektu, którym posługuje się inwestor, z projektem, który posiada organ administracji, gdyby projekt budowlany będący w posiadaniu inwestora budził wątpliwości co do kompletności lub oryginalności.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu I instancji, że błędny jest pogląd organów administracji, iż wymóg aby szerokość elewacji frontowej nowych budynków stanowiących kontynuację linii zabudowy w formie ciągłej pierzei odpowiadała szerokości działki budowlanej, na której budynek jest planowany nie dotyczy skrajnych działek pierzei. Zasadnie skarżący kasacyjnie wskazali, że z załącznika graficznego do miejscowego planu wynika, iż nieprzekraczalna linia zabudowy na działce gdzie ma być realizowana inwestycja nie pokrywa się z granicą tej działki. Linia ta znajduje się przed granicą tej działki. Racjonalna wykładnia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawała organom administracji uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że w takim przypadku wyłączony jest wymóg aby szerokość elewacji frontowej budynku odpowiadała całej szerokości działki przeznaczonej pod inwestycję.

Niezasadnie Sąd I instancji uznał, że zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z tego powodu, że organ administracji nie stwierdził, czy inwestor posiada komplet opinii i pozwoleń. Okoliczność, iż w uzasadnieniu decyzji organ administracji nie zawarł wprost stwierdzenia, że inwestor posiada komplet opinii i uzgodnień sama w sobie nie może być uznana za uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. Analiza akt sprawy pozwala bowiem stwierdzić, że inwestor dysponował niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami i nie zachodziła konieczność uzupełnienia projektu budowlanego w tym zakresie. Uchylanie decyzji tylko po to by organ administracji wprost stwierdził, iż inwestor posiada komplet opinii i uzgodnień byłoby w tej sytuacji nieracjonalne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie było też podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z powodu niedokonania oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod kątem spełnienia wymogu nawiązania przez planowany do realizacji budynek do najbliższych historycznych budynków (§ 9 ust. 10 pkt 1 lit a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Uzasadnienie decyzji w tej kwestii jest rzeczywiście niewystarczające. Posiadanie przez inwestora zgody Konserwatora Zabytków na realizację inwestycji nie oznacza, że Konserwator dokonał kontroli zgodności inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Także użyte w uzasadnieniu decyzji sformułowanie, że projektant stwierdził, iż projektowany budynek nawiązuje do najbliższych historycznych budynków może sprawiać wrażenie, że organ administracji nie wyraża własnego stanowiska w tej kwestii.

Mimo tych mankamentów uzasadnienia decyzji w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym możliwe jest stwierdzenie, że wymóg wynikający z § 9 ust. 10 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został spełniony. Z części tekstowej i rysunkowej projektu budowlanego wynika, że najbliższym historycznym budynkiem jest budynek przy ul. R. [...] w A. oraz, że projektowany budynek nawiązuje do tego budynku pod kątem takich parametrów jak skala, podstawowe podziały architektoniczne, ilości i wysokości kondygnacji wysokości kalenicy i kształtu dachu. Uchybienia organów administracji w zakresie należytego uzasadnienia decyzji w kwestii zgodności planowanego budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze wskazane wyżej argumenty za zasadne uznać należało podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1, 3 ustawy Prawo budowlane, § 6 ust 1 pkt 8 lit. a, § 9 ust. 10 pkt 1 lit. a uchwały Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 28 września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Zarzuty te same w sobie były wystarczające do uwzględnienia skargi kasacyjnej i w tej sytuacji dokonywanie oceny zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stało się zbędne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy, pozwala stwierdzić, że wyjaśnione zostały wszystkie kwestie istotne dla wydania pozwolenia na budowę, w tym także kwestia zapewnienia dopływu światła słonczego do pomieszczeń znajdujących się w sąsiednich budynkach. W konsekwencji uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu I instancji, oddalił skargę na decyzję wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., art. 206 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.