Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2269/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2009 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB bądź organ odwoławczy) decyzją z "[...]" [winno być "[...]"] września 2009 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] 2009 r.), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2009 r. nr [...] [znak...] (dalej decyzja z [...] 2009 r.) wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę [dla inwestycji pod nazwą "[...] ul. [...] wraz z budową estakady i budową torów tramwajowych"].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że decyzją z [...] 2009 r., Wojewoda [...] (dalej Wojewoda) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Miejskiej [...] - Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...], pozwolenia na budowę inwestycji pn. "[...] ul. [...] wraz z budową estakady i budową torów tramwajowych".
Od powyższej decyzji z [...] 2009 r. [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Spółka z o.o. i J. O., złożyli odwołania.
Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań i przeanalizowaniu akt sprawy, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszym postępowaniu inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. [w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę] (Dz. U. nr 120, poz. 1127 ze zm.), czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy [z dnia 7 lipca 1994 r.] Prawo budowlane ([t.j. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.], dalej pb). Inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany (sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia) wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b pb, i zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 pb.
W ocenie organu projekt budowlany obiektu budowlanego jest zgodny z wymaganiami decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] 2006 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] 2006 r.), o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa skrzyżowania Trasy Centralnej z ul. [...] wraz z estakadą w ciągu ul. [...] oraz odcinkiem Trasy Centralnej od ul. [...] do ul. [...] w [...] wraz z budową linii tramwajowej i koniecznymi przekładkami istniejącej infrastruktury technicznej", utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] 2006 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] 2006 r.).
Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z warunkami ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] 2007 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] 2007 r.) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zmienioną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] 2009 r. znak [...] (dalej decyzja z [...] 2009 r.).
Wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 pb, na podstawie art. 35 ust. 4 pb, właściwy organ był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do zawartego w odwołaniach zarzutu dotyczącego likwidacji istniejącego lewoskrętu z ulicy [...] w ulicę [...], organ odwoławczy stwierdził, że decyzja z [...] 2009 r., jest zgodna z decyzją z [...] 2006 r. Tym samym zarzut jest bezzasadny i mógł być podnoszony przez strony w postępowaniu zakończonym decyzją lokalizacyjną z [...] 2006 r. Jak wskazał Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] w piśmie z 3 sierpnia 2009 r. znak [...], w przedmiotowym obszarze obowiązuje Uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] 2006 r. w sprawie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], zgodnie z którą obsługa komunikacyjna obszaru w narożniku ulic: [...], [...], możliwa jest wyłącznie przez realizację na prawe skręty z ul. [...] w ul. [...] oraz [z] ul. [...] w planowaną ulicę o kierunku prostopadłym do ul. [...].
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Spółka z o.o. [...] i J. O. [...].
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 7, 9 i 10 kpa.
W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że decyzja ogranicza ich w wykonywaniu prawa własności, a likwidacja lewoskrętu z ul. [...] w ul. [...] znacznie obniży wartość ich nieruchomości i będzie stanowiła bardzo poważne utrudnienia dla użytkowników ul. [...].
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zasadą ustanowioną przez Prawo budowlane jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez właściwy organ architektoniczno-budowlany. Art. 35 ust. 1 pb określa zakres obowiązków organów, zawartych w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego, w przedmiocie pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy szczegółowo i rzetelnie ocenił prowadzone postępowanie organu architektoniczno-budowlanego, rozważył zarzuty odwołujących się i słusznie uznał, że kontrolowana decyzja wydana w przedmiocie pozwolenia na budowę nie narusza prawa.
Sąd I instancji podzielił ustalenia organów orzekających w kontrolowanej sprawie, że inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, konieczne opinie i uzgodnienia. Także decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 25 sierpnia 2006 r. i ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Po sprawdzeniu zgodności projektu z przedstawionymi dokumentami uznając, że inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 pb, organ zobligowany był (art. 35 ust. 4 pb) do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę objętej wnioskiem decyzji.
Skarżący zarzucili organowi zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego likwidację istniejącego obecnie lewoskrętu z ulicy [...] w ulicę [...], na której to ulicy posiadają działki i prowadzą działalność gospodarczą, a więc naruszającego ich uzasadnione interesy. Wbrew twierdzeniom skargi, w ocenie Sądu I instancji zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany nie narusza interesów skarżących. Likwidacja istniejącego "lewoskrętu" z ul. [...] w ul. [...] może w rzeczywistości naruszać jedynie interes ekonomiczny skarżących, który jednak nie mieści się w kategorii "uzasadnionego interesu prawnego" chronionego przepisami Prawa budowlanego. O tym czy interes prawny strony zostaje naruszony nie decyduje sama wola czy przekonanie danego podmiotu, ale to czy istnieje przepis prawa materialnego, pozwalający zakwalifikować interes tego podmiotu jako interes prawny. Poza kontrolą Sądu I instancji, a także organów pozostaje, czy strona skarżąca zostanie narażona na straty spowodowane ograniczeniem liczby potencjalnych klientów, gdyż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ani Prawa budowlanego nie chronią interesów faktycznych.
Niezasadnym jest zarzut naruszenia prawa własności skarżących, przez ograniczenie korzystania z nieruchomości stanowiących ich własność zgodnie z ich przeznaczeniem, bowiem rozwiązania projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją takich ograniczeń nie zawierają, a kwestia związana z ewentualnym zmniejszeniem uzyskiwanych dochodów nie leży w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych.
Zatwierdzona w projekcie likwidacja lewoskrętu w ul. [...] jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z 28 czerwca 2006 r., (dalej Plan - co wynika z pisma Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] z 3 sierpnia 2009 r.).
Zgodnie z przepisami Planu, obsługa komunikacyjna obszaru położonego w narożniku ulic [...] (symbol C13,P) możliwa jest wyłącznie przez realizację na prawe skręty z ul. [...] w ul. [...]. Ustalenia planu miejscowego wiążą organ orzekający w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wywiodła spółka [...] sp. z o.o. z/s w [...] (dalej skarżąca kasacyjnie), reprezentowana przez radcę prawnego Z. B., zarzucając naruszenie:
- 1. prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie:
- - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z "2003 r., nr 207, poz. 2016" ze zm.) przez przyjęcie, że interes jaki posiada skarżąca kasacyjnie w przedmiotowej sprawie nie jest interesem prawnym, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 pb i sprowadza się wyłącznie do interesu ekonomicznego, jako kategorii interesu faktycznego;
- 2. naruszenie przepisów postępowania w zakresie, w którym mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 ppsa przez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzutów podniesionych przez skarżącą kasacyjnie, a to zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 pb, art. 7 zw. z art. 15 i 138, art. 107 § 3 i art. 77 kpa, a w konsekwencji uniemożliwienie dokonania kontroli instancyjnej prawidłowości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznania sprawy w zakresie węższym niż wynika z art. 134 § 1 ppsa.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca kasacyjnie wniosła o:
- - uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia;
- - zasadzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie od GINB kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie w szczególności wskazała, że Sąd I instancji przy ocenie charakteru jej interesu skupił się wyłącznie na ewentualnych finansowych konsekwencjach likwidacji niniejszego lewoskrętu, a w całości pominął fakt, że skarżąca kasacyjnie posiada na terenie bezpośrednio sąsiadującym z realizowaną inwestycją zbiornik z substancją szkodliwą w postaci kilku ton amoniaku, wykorzystywanego do prowadzenia chłodni. Skarżąca kasacyjnie zaznaczyła, że w związku z posiadaną substancją i wymogami bezpieczeństwa ustanowiono drogę o specjalnym przeznaczeniu dla oddziałów ratunkowych na wypadek awarii. Likwidacja przedmiotowego lewoskrętu i ustawienie wzdłuż drogi betonowych murków spowodowało, że oddziały ratunkowe, w tym Państwowa Straż Pożarna, nie mogą korzystać w niniejszej drogi w sposób zgodny z przeznaczeniem.
Skarżący kasacyjnie zaznaczył, że jako podmiot przechowujący niniejszą substancję ma obowiązek zapewnienia "drogi awaryjnej". Przywołał art. 243 i nast. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm., dalej poś), art. 5 ust. 1 i art. 11 Dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz. Urz. UE.L 1997 nr 10, s. 13), z których wynika, że obowiązkiem podmiotu takiego jak skarżąca kasacyjnie, jest zapewnienie należytej ochrony środowiska i ludności przed wystąpieniem awarii, i podejmowanie działań mających na celu minimalizowanie ewentualnych jej skutków. W przypadku braku należytego zapewnienia bezpieczeństwa, to skarżąca kasacyjnie ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 322 poś. Z art. 248 i nast. poś wynika obowiązek podejmowania działań zabezpieczających, w tym opracowanie planów operacyjno–ratowniczych. Elementem niniejszego planu była droga wytyczona zgodnie z obowiązującymi wymogami, która w skutek zamknięcia lewoskrętu i ustawienia betonowych barier, nie spełnia swej podstawowej funkcji.
W powyższym skarżąca kasacyjnie upatruje swój interes prawny, a jej zadaniem Sąd I instancji w sposób nierzetelny dokonał oceny istnienia interesu skarżącej kasacyjnie, sprowadzając się wyłącznie do aspektu ekonomicznego.
Skarżąca kasacyjnie wskazała, że brak odniesienia do wszystkich zarzutów rodzi wątpliwość czy Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim wyłącza możliwość dokonania kontroli instancyjnej, ponieważ z uzasadnienia nie jest wiadome w jaki sposób Sąd I instancji zapatruje się na podniesione zarzuty i ich charakter.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zm. 1101 i 1529, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).
W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z "2003 r., nr 207, poz. 2016" ze zm.), okazał się być nieusprawiedliwiony. Powołanie przez autora skargi kasacyjnej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu jednolitego tekstu (Dz. U. z "2003 r., nr 207, poz. 2016" ze zm.), który to tekst jednolity przestał obowiązywać dnia 31 sierpnia 2006 r. (bowiem z dniem 1 września 2006 r. zaczął obowiązywać j.t. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118) i nie mógł znaleźć zastosowania w kontrolowanej sprawie, bowiem z istoty kontroli sądowej wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 343-344, uw. 1), nie było zasadne. Nawet jednak przyjęcie jako wzorca kontroli art. 5 ust. 1 pkt 9 pb w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (j.t.
Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm. – jak prawidłowo przywołały to organy obu instancji w kontrolowanych decyzjach), nie prowadzi do odmiennej oceny prawidłowości wykładni powołanego przepisu dla uznania, że skarżącej kasacyjnie nie przysługiwał interes prawny, a jedynie faktyczny w kontrolowanej sprawie.
Zaskarżona decyzja nie pozbawia skarżącej w szczególności dostępu do drogi publicznej. Trafnie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja, w zakresie przyjętego rozwiązania komunikacyjnego, kwestionowanego przez skarżącą, zgodna jest z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] 2006 r. nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa skrzyżowania Trasy Centralnej z ul. Powstańców Wielkopolskich i ul. Nowohucką wraz z estakadą w ciągu ul. [...] oraz odcinkiem Trasy Centralnej od ul. [...] do ul. [...] w [...] wraz z budową linii tramwajowej i koniecznymi przekładkami istniejącej infrastruktury technicznej", utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] 2006 r. znak [...]. Jeżeli skarżąca uznawała, że jej interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z [...] 2006 r. w sprawie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], na skutek likwidacji istniejącego lewoskrętu z ul. [...] w ul. [...], mogła - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć tę uchwałę do sądu administracyjnego, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (w ówcześnie obowiązującym brzmieniu j.t.
Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), czego nie uczyniła. Skarżąca nie doprowadziła także do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z [...] 2006 r. Trafnie Wojewódzki Sąd uznał, że organy obu instancji związane były w tej materii ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 pb).
Nietrafnie autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie art. 5 ust. 1 i art. 11 Dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz. Urz. UE.L 1997 nr 10, s. 13 [i L. 345 z 31.12.2003 r., s. 97]). Postanowienia owej dyrektywy zostały prawidłowo wdrożone w zakresie swej regulacji ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu pierwotnym), a po zmianie dyrektywy Rady 96/82/WE, z dniem 29 czerwca 2006 r., po wejściu w życie ustawy z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (art. 1 pkt 17-24 w zw. z art. 13 tej nowelizacji; Dz. U. nr 50, poz. 360), zatem powoływanie się przez skarżącą na art. 5 ust. 1 i art. 11 Dyrektywy Rady 96/82/WE, nie mogło być skuteczne. Autor skargi kasacyjnej omyłkowo przywołuje ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu pierwotnym (Dz. U. "nr 62, poz. 627 ze zm."), mimo że w dacie orzekania przez organu obu instancji, ustawa ta obowiązywała w brzmieniu jednolitego tekstu Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm. Zaskarżony wyrok nie narusza także art. 243 i nast. poś w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Zagadnienie ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej (art. 322 poś), nie należy do zagadnień istotnych w kontrolowanym postępowaniu. Jest rzeczą oczywistą, że z uwagi na zasady odpowiedzialności odszkodowawczej (M. Bar w: M. Górski i in., Prawo ochrony środowiska. Komentarz, C.H. Beck 2011, s. 1110-1113, nb 8-17; K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wolters Kluwer 2011, s. 624-627, uw. 1-4), zarówno przy odpowiedzialności na zasadzie ryzyka, jak i na zasadzie winy, zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który w porozumieniu z właściwymi organami, w tym Państwowej Straży Pożarnej, wytyczył na swej nieruchomości drogę dojazdową dla służb ratowniczych, nie może odpowiadać za działalność organów administracji publicznej, które winny zapewnić prawidłowy dojazd tych służb do tej nieruchomości. Prawidłowej realizacji tych zadań służą – we właściwych postępowaniach odrębnych - w szczególności normy wywiedzione z art. 11 pkt 6 lit. l, art. 17 pkt 6 lit. a tiret 6, art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku ze wskazanymi jako normy dopełnienia art. 7 zw. z art. 15 i 138, art. 107 § 3 i art. 77 kpa, okazał się być nieusprawiedliwiony. W istocie stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy okazał się być prawidłowy, a sposób jego przedstawienia w uzasadnieniach decyzji obu instancji był wystarczający.
Trafnym okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. art. 134 § 1 ppsa przez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzutów podniesionych przez skarżącą, a to zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 pb, jednak uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
Organy obu instancji i Sąd I instancji, mimo szeregu informacji (w szczególności w postaci odpisów aktów notarialnych, adnotacji listonoszy), wskazujących na śmierć osób, błędnie postrzeganych jako strony (z uwagi na śmierć tych osób przed wszczęciem postępowania administracyjnego, bądź w toku postępowania administracyjnego I czy II instancji, bądź w postępowaniu przed Sądem I instancji), nie podjęły koniecznych działań dla ustalenia osób, będących stronami postępowań – odpowiednio – administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Jednak żaden z podmiotów uprawnionych nie podniósł zarzutu z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł wziąć tego zarzutu z urzędu pod rozwagę. Na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 kpa może powoływać się wyłącznie strona, która nie brała udziału w postępowaniu - art. 147 kpa (wyroki NSA z: 11.9.2011 r., II OSK 913/11; 7.4.2009 r., II OSK 451/08, cbosa).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.