Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r. sygn. II SA/Bd 897/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi M. D., uchylił decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z [...] lipca 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy nr [...] z [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2013 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z 7 czerwca 2013 r., na mocy której organ ten, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej: ustawa lub ustawa – Prawo budowlane) i art. 104 k.p.a., zatwierdził dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej także jako inwestor) projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę drogi dojazdowej oznaczonej symbolem 197KD, remont i przybudowę ul. [...] oraz budowę trzech zjazdów na teren projektowanej inwestycji z ul. [...], ul. [...], i drogi 197 KD w Bydgoszczy (działka o nr ew. [...] w obrębie [...] oraz działka o nr ew. [...]).
W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach wniesionych przez M. D., M. A., D. O., K. R. oraz A. i M. O. dotyczących niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja, której dotyczy postępowanie, jest zgodna z uchwałą Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 2003 r. nr XVIII/431/03 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Wyzwolenia z fragmentem terenu Powiśla w jednostce Fordon w Bydgoszczy. Wojewoda wskazał, że zatwierdzony projekt posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Inwestor załączył do wniosku oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tych okolicznościach, zgodnie z art. 35 ust. 4 i 32 ust. 4 ustawy -- Prawo budowlane, organ nie miał podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
W skardze wniesionej na decyzję z 29 lipca 2013 r. przez M. D. skarżąca, zarzucając naruszenie art. 33 ust. 1 i 35 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 6 i 8 k.p.a., podniosła, że po projektowanej przebudowie ulica [...] zmieni parametry techniczne; dotychczasowa ulica ma szerokość pasa ruchu ok. 2,25 m, a więc jej parametry techniczno-użytkowe odpowiadają drodze klasy D - dojazdowej, zgodnie z obwiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. W wyniku przebudowy pas ruchu będzie miał 3,0 m, zatem parametry drogi odpowiadać będą drodze klasy L – lokalnej, co oznacza zmianę klasy drogi w stosunku do ustaleń planu.
Uwzględniając wniesioną skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniu wyroku z 5 marca 2014 r. przypomniał, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego, m.in., z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Sąd stwierdził, że ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w Bydgoszczy z [...] kwietnia 2012 r., Nr [...] - wydanej na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 29 ust. 1,3 i 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19 poz. 115 z późn. zm.) w związku z § 55 ust. 1 pkt 3 oraz § 77 i 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 430 ze zm., dalej jako: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie lub rozporządzenie) wynika, że inwestorowi udzielono na jej mocy zezwolenia na lokalizację zjazdów o parametrach zjazdów publicznych m.in. z ulicy [...] na ściśle określonych warunkach. W decyzji przyjęto, że projektowane drogi powinny spełniać następujące warunki: w zakresie klasyfikacji funkcjonalno-technicznej powinny stanowić drogi dojazdowe, przy czym szerokość projektowanej jezdni ul. [...] należy dostosować do fragmentu istniejącej.
W odniesieniu do tego ustalenia Sąd zauważył, że zatwierdzony projekt budowlany przewiduje poszerzenie szerokości ulicy [...] do 6 m, co w świetle przepisów rozporządzenia doprowadzi do zmiany statusu tej drogi z dojazdowej na lokalną. Sąd I instancji uznał, iż byłoby to sprzeczne z uchwałą Rady Miasta z dnia 17 grudnia 2003 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z decyzją Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w Bydgoszczy z [...] kwietnia 2012 r.
Skargę kasacyjną od wyroku z 5 marca 2014 r. złożył uczestnik postępowania - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. - wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą od pełnomocnictwa.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła:
- 1) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez uznanie, że budowa drogi o wymiarze przekraczającym wymiary podane w rozporządzeniu stanowi takie naruszenie prawa, które – bez względu na stan faktyczny i inne przepisy prawa – powoduje zmianę statusu drogi (z dojazdowej na lokalną) i tym samym skutkuje naruszeniem właściwego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2012 r.;
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj. niezastosowanie § 43 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, który pozwala, aby w strefie zamieszkania ulica drogi dojazdowej nie miała wyodrębnionej jezdni i chodnika, poprzez brak przyjęcia, aby szerokość pieszo-jezdni jaką stanowi ulica [...] mogła być większa niż wynikająca wprost z § 15 ust. 1 rozporządzenia, bez zmiany jej charakteru z drogi dojazdowej na drogę lokalną;
- 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż organy obu instancji naruszyły zasadę prawdy obiektywnej nie dokonując w toku postępowania prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz poprzez przyjęcie, że zaskarżone decyzje wydane zostały z takim naruszeniem przepisów materialnych i postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka wskazała, że początkowo zamiarem inwestora było pozostawienie projektowanej drogi przy ul. [...] o szerokości ok. 4,5-5 metrów oraz wyposażenie jej w sąsiadujący, przyległy do niej chodnik. Ostatecznie zarządca drogi, w oparciu o przepis § 43 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zaaprobował zaprojektowanie ulicy [...] jako jednopłaszczyznowej pieszo-jezdni bez wydzielonej strefy jezdni i chodnika. Uwzględnienie, że zaprojektowany odcinek ulicy [...] posiada status strefy zamieszkania powoduje zaś, zdaniem strony, że ostateczna szerokość drogi może być większa niż wskazana w § 15 ust. 1 rozporządzenia, bez wpływu na zmianę jej charakteru.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca M. D. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
W wyniku tej kontroli sąd kasacyjny uznał, że skarga kasacyjna usprawiedliwionych podstaw nie posiada.
Mając na względzie, że postawione w skardze zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem prawa materialnego dotyczą tylko jednej formy jego naruszenia – tj. niewłaściwego zastosowania – należało przyjąć, że przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy budowa ul. Wybudowanie w Bydgoszczy jako drogi w strefie zamieszkania o szerokości jezdni przekraczającej parametry wynikające z § 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w sposób wskazujący na posiadanie przez tę drogę parametrów właściwych dla drogi innej klasy (drogi lokalnej) powoduje zmianę klasyfikacji klasy tej drogi (z dojazdowej na lokalną), świadcząc zarazem o sprzeczności projektu budowlanego dotyczącego tej drogi z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 2003 r. nr XVIII/431/03, w którym przyjęto (co pozostaje w sprawie bezsporne), że ul. Wybudowanie posiada status drogi dojazdowej.
W świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe;
- 2) drogi wojewódzkie;
- 3) drogi powiatowe;
- 4) drogi gminne.
Ponadto, ze względów funkcjonalno-technicznych drogi publiczne dzielą się na klasy określone w warunkach technicznych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (ust. 3).
W świetle definicji legalnej zawartej w § 3 pkt 4 rozporządzenia, przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych.
Klasy dróg – obejmujące m.in. klasę L (lokalne) i D (dojazdowe) - wskazano w § 4 ust. 1 rozporządzenia, przyjmując w ust. 2, że drogi zaliczone do jednej z kategorii, w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, powinny mieć parametry techniczne i użytkowe odpowiadające następującym klasom dróg:
- 1) drogi krajowe - klasy A, S, GP i wyjątkowo klasy G,
- 2) drogi wojewódzkie - klasy G, Z i wyjątkowo klasy GP,
- 3) drogi powiatowe - klasy G, Z i wyjątkowo klasy L,
- 4) drogi gminne - klasy L, D i wyjątkowo klasy Z. Oznacza to, że zaliczenie drogi publicznej do jednej z klas dróg publicznych następuje w odniesieniu do posiadanych przez tę drogę parametrów technicznych wynikających z jej cech funkcjonalnych. W konsekwencji, zmiana parametrów technicznych drogi w taki sposób, że droga zaczyna charakteryzować się parametrami właściwymi dla innej klasy dróg, prowadzi do konieczności przeklasyfikowania drogi.
W rozpoznawanej sprawie zmiana klasy drogi ulicy [...], prowadząca do niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikać ma, jak wskazuje się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z poszerzenia pasów ruchu projektowanej ulicy do 6 m, co w świetle § 15 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia doprowadzi do zmiany statusu tej drogi z dojazdowej na lokalną.
Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, droga powinna mieć w szczególności: 1) jezdnię - jeżeli jest przeznaczona do ruchu pojazdów;
- 2) pobocza lub chodnik - jeżeli jest przeznaczona do ruchu pieszych;
- 3) torowisko tramwajowe - jeżeli jest przeznaczona do ruchu pojazdów szynowych.
Należy zauważyć, że parametry techniczne odnoszące się do szerokości pasów ruchu dróg poszczególnych klas dróg podane są w art. 15 ust. 1 rozporządzenia, którego zarzut naruszenia przez Sąd I instancji stawia skarżąca kasacyjnie spółka, w wartościach bezwzględnych. Wskazanie przez ustawodawcę, że szerokość pasów ruchu na drodze klasy L "powinna wynosić 2,75 m", zaś na drodze klasy D – "powinna wynosić 2,50 m" każe przyjąć, że jest to równoznaczne z nakazaniem, że pas ruchu na drodze klasy L ma wynosić 2,75 m, zaś na drodze klasy D wynosić musi 2,50 m. Skoro zatem w świetle dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń zatwierdzony projekt budowlany przewiduje poszerzenie szerokości ulicy Wybudowanie do 6 m, to brak jest podstaw do stwierdzenia, zgodnie z żądaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, że w sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, gdyż taka zmiana parametrów technicznych drogi nie uzasadnia jej przeklasyfikowania.
Na marginesie warto wskazać na istniejącą możliwość modyfikacji szerokości pasów ruchu drogi dojazdowej, niepowodującą zarazem zmiany klasy drogi, zarówno w kierunku ich zmniejszenia (zob. § 15 pkt 4 rozporządzenia), jak również w kierunku ich zwiększenia, przewidzianą przez ustawodawcę w warunkach objętych dyspozycją § 15 ust. 2 rozporządzenia. W myśl ostatnio powołanego przepisu, na drogach klas Z, L i D szerokość pasa ruchu może być zwiększona do maksymalnie 3,50 m, jeżeli taka potrzeba wynika z prognozowanej struktury rodzajowej lub ilościowej ruchu. Ani z treści decyzji administracyjnych objętych kontrolą Sądu I instancji, ani z treści skargi kasacyjnej nie da się jednak wyprowadzić wniosku, że okoliczności sprawy wskazywały, że przepis ten – ze względu na ziszczenie się w sprawie określonych w nim warunków (prognoza zmian struktury rodzajowej lub ilościowej ruchu), mógł mieć w sprawie zastosowanie.
Skarżący kasacyjnie nieskutecznie kwestionuje zarazem zastosowanie § 15 ust. 1 rozporządzenia w oparciu o zarzut naruszenia § 43 ust. 2 rozporządzenia, który przewiduje, iż ulica klasy D w strefie zamieszkania może nie mieć wyodrębnionej jezdni i chodników. Zdaniem skarżącej, uwzględnienie treści tej normy prawnej w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego pozwalało uznać, że poszerzenie jezdni ulicy [...] do rozmiarów większych niż wynikających z § 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, nie powodowało zmiany jej klasy z drogi dojazdowej na drogę lokalną.
Ustosunkowując się do tego zarzutu należy przypomnieć, że ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może odnosić się wyłącznie do stanu faktycznego, który został przyjęty za podstawę orzekania przez Sąd I instancji i nie został jednocześnie skutecznie zakwestionowany w drodze zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że właściwej płaszczyzny oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego nie mogą stanowić ustalenia inne, niż przyjęte za podstawę wyrokowania przez Sąd I instancji.
Ocena, iż wskazana przez skarżącego podstawa kasacyjna jest w stosunku do zaskarżonego wyroku nieskuteczna wynika z kilku względów.
Po pierwsze wiąże się bezpośrednio z tym, iż rozważania Sądu I instancji dotyczące zastosowania w sprawie § 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia odnoszone były do innych okoliczności faktycznych, niż okoliczności, do których nawiązuje skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego.
W rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku sprowadzają się do przyjęcia ustaleń dotyczących wyłącznie warunków zaprojektowanej jezdni, której szerokość, w świetle decyzji z 5 kwietnia 2012 r., organ opiniujący nakazał dostosować do fragmentu drogi istniejącej. Ocena zastosowania w rozpoznawanej sprawie § 15 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia dokonana zatem została przez Sąd I instancji w oderwaniu od kwestii związanych z budową chodnika. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie dotyczą przyjęcia przez Sąd I instancji błędnych ustaleń co do elementów składowych drogi położonej na ulicy Wybudowanie, które nakazywałby stwierdzić, że projektowana droga obejmuje nie tylko jezdnię, ale i usytuowany bezpośrednio przy niej i niewyodrębniony chodnika. Z akt sprawy wynika, że kwestia chodnika ujęta była w sprawie w sposób niepowiązany z kwestią szerokości jezdni, skoro projekt budowalny z 18 marca 2013 r. odnosił się jedynie do chodnika o szerokości 1,50 m od strony obiektu mieszkalno-usługowego, zaś od strony ul. [...] wyłącznie do "jezdni drogi wewnętrznej o szerokości 6,00 m". Twierdzenia skarżących o zaprojektowaniu ul. [...] jako pieszo-jezdni nie znajdują także potwierdzenia w treści decyzji Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2012 r., która odnosiła się wyłącznie do szerokości projektowanej jezdni, pomijając milczeniem kwestie związane z projektowaniem oraz budową ewentualnego chodnika.
W tych warunkach na gruncie rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy niewłaściwie skontrolował postępowanie organów administracji publicznej i podjęte przez nie decyzje, dokonując niewłaściwej, gdyż pomijającej normę prawną wynikającą z § 43 ust. 2 rozporządzenia, oceny zastosowania § 15 ust. 1 rozporządzenia.
Odmowa uwzględnienia skargi kasacyjnej w oparciu o postawiony w niej zarzut naruszenia § 43 ust. 2 rozporządzenia wynika także z innych względów.
Za stanowiskiem skarżącej Spółki, iż § 43 ust. 2 rozporządzenia pozwalał, aby w strefie zamieszkania szerokość jezdni drogi dojazdowej mogła być większa niż wynikająca wprost z § 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, bez zmiany jej charakteru z drogi dojazdowej na drogę lokalną, nie przemawiają wnioski wypływające tak z wykładni językowej, jak i funkcjonalnej oraz systemowej wskazanego przepisu. W tym zakresie w odpowiedzi na skargę kasacyjną trafnie wskazano, że z wykładni językowej § 43 ust. 2 rozporządzenia nie wynika możliwość poszerzenia drogi celem zabezpieczenia dodatkowego miejsca dla ruchu pieszych, a tylko dopuszczalność ruchu pieszych po drodze określonej w rozporządzeniu.
Uzupełniając stanowisko uczestnika postępowania kasacyjnego w tym zakresie należy zauważyć, że rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie reguluje zagadnienia odnoszące się do dwóch kwestii: 1) warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane, 2) ich usytuowania (§ 1 ust. 1 rozporządzenia).
Zagadnienia związane z szerokością drogi uregulowane zostały w rozdziale 2 (Jezdnie) działu III rozporządzenia (DROGA I POŁĄCZENIA DRÓG) i stanowią regulację dotyczącą warunków technicznych drogi.
Wskazywany w podstawach kasacyjnych § 43 ust. 2 rozporządzania, zawarty w rozdziale 8 działu III, odnosi się wyłącznie do kwestii usytuowania chodnika względem jezdni, nie zaś do jego szerokości. Kwestie związane z szerokością chodnika uregulowane zostały w odrębnej jednostce redakcyjnej rozporządzenia, tj. w § 44. Zauważenie powyższego uzasadnia stwierdzenie, że wskazany przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia § 43 ust. 2 rozporządzenia - w odniesieniu do zidentyfikowanego przez stronę problemu dotyczącego szerokości jezdni ulic klasy L lub D w strefie zamieszkania nie posiadającej wyodrębnionej jezdni i chodników, nie może być uznany za przepis zupełny, a więc w sposób kompletny (bez powiązania ze stosowną normą wynikającą z § 44 rozporządzania) regulujący ponoszone przez skarżącego kasacyjnie zagadnienie dopuszczalnej przepisami rozporządzenia szerokości pieszojezdni w strefie zamieszkania. Z powołanych względów zarzut ten nie mógł stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia wskazanego przez Sąd I instancji jako podstawa zaskarżonego wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art.77 k.p.a. stwierdzić należało, że jest on niezasadny. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by uchylenie zaskarżonych decyzji przez Sąd I instancji wiązało się ze stwierdzeniem przez ten Sąd naruszenia powołanych przez skarżącego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Aczkolwiek w istocie lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie dostarcza informacji na temat tego, jakie względy związane z naruszeniem przez organy norm procesowych doprowadziły do uwzględnienia przez Sąd skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.a., niemniej prawidłowe wskazanie w podstawie prawnej zaskarżonego wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.a.a. w związku z prawidłowo przyjętym wynikiem kontroli odnoszonym do naruszenia w postępowaniu administracyjnym norm prawa materialnego, nie pozwala przyjąć, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie odpowiada prawu.
Skoro bowiem wskazane w nim uchybienia dotyczące niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia odnoszą się zarówno do decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, to zasadnym było, mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., ich uchylenie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.