Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 742/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. J. (skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie rekultywacji gruntów.
Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia złożył skarżący zarzucając mu naruszenie:
- - przepisów postępowania, a mianowicie:
art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych, dalej "p.u.s.a." w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieczyniące zadość wymogom stawianym mu art. 141 § 4 p.p.s.a., a sprowadzające się Ii tylko do przypomnienia podniesionych w skardze zarzutów, bez rzetelnej ich analizy, w tym bez odniesienia się do podnoszonych w skardze twierdzeń odnośnie postępu prac, potwierdzonych złożoną przez skarżącego dokumentacją fotograficzną, a przede wszystkim uchylające się od wyjaśnienia przyczyn, dla których przyznane naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie ma zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, mimo że uniemożliwiło skarżącemu zakwestionowanie twierdzeń zawartych w protokole z dnia [...] sierpnia 2015 r. przed wydaniem opartej o niego w całości decyzji, co w konsekwencji podważa zasadności wyroku wydanego bez dogłębnego wyjaśnienia przedmiotowego problemu; z ostrożności procesowej;
- - prawa materialnego, a mianowicie:
art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 231), dalej "k.p.a." poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okoliczności sprawy nie uzasadniają zmiany decyzji starosty z dnia [...] maja 2012 r., zmienionej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. co do terminu zakończenia rekultywacji, a to z uwagi na rzekome niezaistnienie przesłanek w postaci interesu społecznego lub słusznego interesu strony, podczas gdy zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego przemawiają za umożliwieniem wykonania rekultywacji w możliwym do wykonaniu tegoż obowiązku terminie, bez niesłusznego sankcjonowania.
W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z oświadczenia skarżącego wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną, na okoliczności podniesione w uzasadnieniu.
W skardze kasacyjnej podniesiono, że w uzasadnieniu sporządzonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił się od dokonania oceny prawnej całości podnoszonych przez skarżącego zarzutów i okoliczności faktycznych sprawy. W jego ocenie stwierdzenie przez Sąd, że w sprawie doszło do "braku postępów w wykonywaniu czynności" jest zbyt lakoniczne by mogło stanowić uzasadnienie zapadłego rozstrzygnięcia ponadto nie jest prawdziwe. Podniósł, że Sąd niesłusznie minimalizuje w uzasadnieniu kwestię naruszenia art. 10 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie poddając jego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy jakiejkolwiek analizie, zatem nie sposób przyjąć, że czyni to zadość stawianym przez prawo wymogom, gwarantującym dogłębne wyjaśnienie problemu. Podkreślił również, że sam fakt podpisania przez skarżącego protokołu z dnia [...] sierpnia 2005 r., nie przesądza o braku istotnej zależności pomiędzy uniemożliwieniem skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym wypowiedzenia się co zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, a samą zasadnością rozstrzygnięcia. Zaznaczył, że nie miał on możliwości podważenia zapisów protokołu przed wydaniem decyzji zatem oparcie na nim uzasadnienia Sądu budzi wątpliwości w zakresie zasadności skarżonego rozstrzygnięcia.
Zdaniem skarżącego Sąd I instancji skoncentrował się wyłącznie na badaniu legalności decyzji odstępując od rzetelnego rozpoznania sprawy w świetle przesłanek zawartych w art. 155 k.p.a., w tym zwłaszcza słusznego interesu obywatela. Słuszny interes obywatela wymagał natomiast rozważenia racji podmiotu występującego przed upływem zakreślonego terminu, o umożliwienie mu wypełnienia nałożonych obowiązki, które to obowiązki niezależnie od skarżącego nie mogły zostać wykonane w czasie wyznaczonym, a to zwłaszcza z uwagi na awarie maszyn oraz konieczność podejmowania czynności związanych z istnieniem na terenach poddanych rekultywacji, przeszkadzającego w jej wykonaniu słupa energetycznego.
Wskazał, że organy stosując art. 155 k.p.a. nie mogą pomijać treści art. 7 k.p.a., zwłaszcza gdy skutkuje to niewykorzystaniem posiadanych możliwości w celu pozytywnego załatwienia sprawy. W ocenie skarżącego nie można abstrahując od okoliczności danej sprawy, uznawać za niezgodny z interesem społecznym każdego przypadku okresowego wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, skoro rolny kierunek rekultywacji jest tylko jednym z wielu możliwych. Zwrócił również uwagę, że niewątpliwie na dzień sporządzenia protokołu prace rekultywacyjne nie doprowadziły do osiągnięcia założonego efektu, natomiast nie można pominąć, że prace są sukcesywnie wykonywane. Powyższe przesądza o tym, że istnieje w sprawie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywatela w dalszym prowadzeniu prac, bez sankcji przewidzianych art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zwrócił również uwagę, że wyznaczony na przeprowadzenie rekultywacji termin jest znacznie krótszy niż termin dopuszczalny przez ustawodawcę, co dodatkowo przemawia za zmianą decyzji w trybie art. 155 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności skarżący kasacyjnie sformułował zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na niepoddaniu przez Sąd rzetelnej analizie i nieodniesieniu się do podnoszonych w skardze twierdzeń odnośnie postępu prac, potwierdzonych złożoną przez skarżącego dokumentacją fotograficzną, a przede wszystkim uchylające się od wyjaśnienia przyczyn, dla których przyznane naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie ma zdaniem Sądu istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, mimo że uniemożliwiło skarżącemu zakwestionowanie twierdzeń zawartych w protokole z dnia [...] sierpnia 2015 r. przed wydaniem opartej o niego w całości decyzji.
Wyjaśnić należy, że przepis art. 1 p.u.s.a. jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zatem jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia: 26 lutego 2009 r., II FSK 1660/07; 11 marca 2009 r., II FSK 103/08; 6 lipca 2011 r., II GSK 1185/11; 11 maja 2012 r., I OSK 70/12; 11 lipca 2019 r., II OSK 2247/17; 4 września 2019 r., I OSK 2767/17).
Ponadto, skoro przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jako przepis ustrojowy, a nie procesowy wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić samodzielną i skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli. Formułując zarzut naruszenia tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić, a czego nie zrobił Sąd I instancji dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem). Wykazując naruszenie tego przepisu strona może wywodzić, że Sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (tzn. wskazać, że nie zaistniał przypadek, w którym "ustawy stanowią inaczej").
W każdym innym wypadku należy wskazać w podstawie skargi kasacyjnej naruszony, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepis prawa procesowego, przy czym powinien to być przepis stanowiący samodzielną podstawę skargi kasacyjnej (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 27 marca 2008 r., I OSK 471/07; 13 stycznia 2012 r., I OSK 1421/11; 8 sierpnia 2012 r., II FSK 143/11; 5 lutego 2019 r., II OSK 605/17, 28 maja 2019 r., II FSK 1899/17).
Ponadto naruszenie przepisu art. 1 § 2 p.u.s.a. może polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie, przy czym żaden z powołanych przepisów nie może być naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli. Żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Sąd I instancji rozpoznał sprawę przez pryzmat wskazanych w uzasadnieniu wyroku przepisów, a zatem jako kryterium kontroli przyjął kryterium zgodności z prawem. To, czy ocena legalności zachowania organu była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem przepisu art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi również naruszenie art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do jego treści sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W orzecznictwie funkcjonuje utrwalony pogląd, iż przepis art. 3 p.p.s.a. w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyroki NSA z dnia: 8 kwietnia 2008 r., 4 września 2008 r., I OSK 266/08; I FSK 277/07; 2 października 2019 r., II OSK 2738/17; 28 sierpnia 2019 r., II OSK 1351/19). Charakter ustrojowy tego przepisu określa w sposób ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne, zatem zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być precyzyjnie wskazane i umotywowane w skardze. Umotywowanie to powinno określać do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał już, że przepis ten identyfikuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 p.p.s.a. nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyroki NSA z dnia: 4 września 2008 r., I OSK 266/08; 12 czerwca 2019 r., I OSK 1849/17; 13 września 2019 r., II OSK 2559/17). Do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a dochodzi zatem, gdy sąd rozpoznając skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa cytowanym przepisie. Zaznaczyć należy, że okoliczność, iż autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem przeprowadzonej przez sąd kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu. Ustrojowo-procesowy charakter przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. nie pozwala na bezpośrednie wskazanie jednej z dwóch podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., jednak z uwagi na fakt, że w wyniku działania danego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. o ile zarzut naruszenia art. 3 p.p.s.a. powiązany jest z innymi przepisami procesowymi (por. wyroki NSA z dnia 30 maja 2012 r., I GSK 748/11; 4 listopada 2016 r., I OSK 1372/15, 27 czerwca 2019 r. I OSK 2226/17).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w przedmiotowej sprawie nie znalazł podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji uchylił się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. Sytuacja ta prowadzi do wniosku, że zarzut naruszenia wskazanego przepisu mógłby osiągnąć skutek wyłącznie w sytuacji zasadności zarzutów naruszenia przepisów, które zostały z nim powiązane. Sytuacja taka jednak nie zaistniała w przedmiotowej sprawie, gdyż skutecznej podstawy podważenia przedstawionego przez Sad I instancji stanowiska nie mógł stanowić zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
W art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia, do których należą zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że naruszenie cytowanego przepisu może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39), lub gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z dwóch wskazanych przesłanek. Niewątpliwie uzasadnienie Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie, bowiem Sąd przedstawił opis postępowania administracyjnego, które toczyło się przez organami administracji publicznej jak również stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Wskazał również przyczyny, z powodu których skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zatem umożliwił przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Jak już wskazano wyżej samo odmienne stanowisko skarżącego kasacyjnie w niniejszej sprawie nie mogło stanowić skutecznej przesłanki uwzględnienia postawionego zarzutu.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał również, że brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a pominięte wątki mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., FSK 2633/04). Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a Sąd zobowiązany jest do rozważenia w uzasadnieniu wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Nie będzie zaś stanowiło uchybienia niepowołanie przez Sąd lub nie zajęcie stanowiska w stosunku do zarzutów podniesionych w skardze, ale nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Zatem nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do kwestii postępu prac nie mogło być uznane za kwestię przesadzającą o wadliwości sporządzonego uzasadnienia skutkującą w konsekwencji uchyleniem zaskarżonego wyroku. Wskazać również należy, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd dokonał wyjaśnienia przyczyn, dla których nie uznał za istotne naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wyjaśnił on bowiem, że ani w odwołaniu ani w skardze skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających treść protokołu z [...] sierpnia 2015 r., w szczególności brak jest dowodów potwierdzających twierdzenia skarżącego w zakresie trudności w przeprowadzeniu rekultywacji gruntów z uwagi na posadowienie na nieruchomości słupa energetycznego, sam zaś protokół został przez skarżącego podpisany bez zastrzeżeń.
Skoro w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. powiązano wprawdzie z zarzutami naruszenia przepisów p.p.s.a., jednakże zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów p.p.s.a. okazały się nieskuteczne, zatem nieskuteczny również był zarzut naruszenia powiązanego z nimi przepisu art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
Przechodząc zaś do oceny zarzutu naruszenia art. 155 k.p.a. wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło na skutek wniosku skarżącego z [...] czerwca 2015 r. o ponowne przesunięcie terminu do zakończenia prac rekultywacyjnych do końca 2016 r., który jak ustalił organ nie zawierał uzasadnienia. Organ przeprowadzając postępowanie dowodowe dokonał oględzin działek, na których mają być przeprowadzone stosowne prace. Z tej czynności sporządzony został [...] sierpnia 2015 r. protokół. Zawiera on ustalenia odnoszące się do stanu nieruchomości i postępów prac rekultywacyjnych.
Załącznikiem do protokołu jest sporządzona dokumentacja fotograficzna, z której wynika, że skarżący przez okres dwóch lat nie poczynił żadnych prac z zakresu określonego w punkcie 5 sentencji decyzji z [...] maja 2012 r. Organ ustalił również, że na nieruchomości pojawiły się dodatkowe kamienie oraz maszyny (przesiewacz i dwie ładowarki), nie zasypano również znajdujących się tam wyrobisk ani nie zniwelowano skarp. Zdaniem organu skarżący nie dokonał zatem żadnych prac, które zmierzałyby do przywrócenia rolniczej wartości terenu.
Zasadnie zatem przyjęły organy a za nimi Sąd I instancji, że w zaistniałych okolicznościach nie można mówić o zaistnieniu przesłanek wskazanych w art. 155 k.p.a. Wskazać należy, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że skarżący nie podjął czynności zmierzających do wykonania nałożonego na niego obowiązku przeprowadzenia rekultywacji terenu. Posadowienie na nieruchomości kolejnych kamieni oraz maszyn, które służą wykonywanej przez niego działalności gospodarczej pod nazwą Zakład [...]. [...] zmierza w istocie do odsunięcia w czasie wykonania decyzji, w sposób który umożliwi mu dalsze wykorzystywanie terenu jako zaplecza dla wymienionej wyżej działalności. Podjęte zatem w ten sposób działania skarżącego dążą w istocie do zmiany merytorycznej decyzji zakończonej już ostateczną decyzją.
Powyższe okoliczności wskazują, że zaskarżonemu wyrokowi nie można zarzucić naruszenia art. 155 p.p.s.a. Za zmianą przedmiotowej decyzji nie przemawia bowiem ani słuszny interes strony, ani tym bardziej interes społeczny. Zasadnie więc organy administracji, co zostało zaaprobowane przez Sąd I instancji odmówiły w ramach przysługującego im uznania zmiany decyzji w przedmiocie rekultywacji gruntów.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.