Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 września 2012r. sygn. akt VII SA/Wa 1462/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę M. W. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] Wojewoda Dolnośląski na podstawie art. 25 ust. 2 i art. 34 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 173, poz. 1219 ze zm.) oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 161, poz. 1281), w związku z punktem 88 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. Nr 192, poz. 1385, zm. Dz. U. z 2008 r. Nr 127, poz. 818), oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] S.A. z siedzibą w K.-J. z dnia [...] lutego 2010 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji obejmującej budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV, w ramach zadania "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV + 2 x 110 kV P. – W.", przewidzianej do realizacji na terenie gminy C. – etap II, na działkach o numerach ewidencyjnych gruntów wymienionych w decyzji, z zachowaniem określonych warunków.
Po rozpatrzeniu odwołania M. W., od ww. decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę wraz z prawidłowo wypełnionym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Ponadto, inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy – Prawo budowlane. Organ wskazał również, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z wymaganiami decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] ustalającej lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji obejmującej budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV +2 x 110 kV P. – W., przewidzianej do realizacji na terenie pięciu gmin, tj. D., C., Ś. K., Ż. i K..
Projekt przedmiotowej inwestycji spełnia również warunki decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Wielotorowa dwunapięciowa linia elektroenergetyczna 400 + 110 kV P. – W. P. (M.)". W rezultacie stwierdził, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
GINB odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku ostateczności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...] określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację omawianego przedsięwzięcia wskazał, że w dniu [...] marca 2010 r., a więc przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, pełnomocnik inwestora dostarczył pismo Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2007 r. informujące, że ww. decyzja Wojewody Dolnośląskiego stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2007 r. W dniu [...] grudnia 2010 r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora, do którego załączono zaświadczenie wystawione w dniu [...] grudnia 2010 r. przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska potwierdzające, że przed GDOŚ nie toczy się postępowanie odwoławcze od ww. decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2006 r.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. W. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, iż w dniu 12 października 2010 r. odbyła się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie rozprawa, w wyniku której została oddalona skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2009 r. sygn. akt IV SAB/Wa 93/09. Z treści tego wyroku wynika, że organ – Minister Środowiska został zobowiązany do rozpoznania pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy.
W ocenie skarżącej, bezsporna jest zatem okoliczność, iż nie jest ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca zarzuciła, iż realizowana inwestycja nie jest inwestycją EURO 2012, brak przeprowadzenia postępowania w zakresie zmiany parametrów linii, brak udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz brak właściwej oceny oddziaływania na środowisko. Podała, iż organ nie uwzględnił jej wniosku o dołączenie ostatecznej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, a także pominął w prowadzonym postępowaniu uwagi Dolnośląskiej Fundacji Ekorozwoju, w szczególności co do skutków wynikających ze zmiany parametrów linii ze 110 kV na 2 x 110 kV.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r. sygn. VII SA/Wa 862/11 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 zmodyfikowano zasady prowadzenia postępowania sądowo-administracyjnego obejmującego swym zakresem przedsięwzięcia EURO 2012 w szczególności poprzez wprowadzenie bezwzględnego zakazu uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę po upływie 14 dni od rozpoczęcia budowy. Zgodnie z art. 36 ust. 2 tej ustawy w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia EURO 2012, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. Przedmiotowa inwestycja, posiadająca status przedsięwzięcia EURO 2012 została rozpoczęta najpóźniej latem 2010 r., zatem 14 dniowy termin już upłynął.
Skoro regulacja ustawy z dnia 7 września 2007 r. wprowadza ograniczenie kontroli jedynie do stwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważnościowych (art. 156 k.p.a.) oraz skutkujących wznowieniem postępowania (art. 145 k.p.a.). Sąd dokonał analizy zaskarżonej decyzji pod względem występowania enumeratywnie wymienionych w tych przepisach przesłanek i wobec braku ich występowania oddalił skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrokiem z dnia 21 marca 2012r. sygn. akt II OSK 203/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdził, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. w konsekwencji niewłaściwie wyznaczył ramy i kryteria kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji błędnie wywiódł, że skoro w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w przedmiocie Euro 2012 istnieje bezwzględny zakaz uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę po upływie 14 dni od rozpoczęcia budowy to oznacza, że kontrola sądu ograniczona jest jedynie do stwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważnościowych decyzji (art. 156 kpa) oraz przesłanek skutkującym wznowieniem postępowania (art. 145 k.p.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wątpliwości co do interpretacji art. 36 ust. 2 cyt. ustawy usunął wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2271/10, w którym stwierdzono, że przepis art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r., odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia EURO 2012, a nie decyzji organu drugiej instancji (organu odwoławczego). Tak rozumiany przepis art. 36 ust. 2 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 nie reguluje w sposób szczególny rozpoznawania skargi na decyzję organu odwoławczego przez sąd administracyjny i nie wyłącza stosowania przez ten sąd środków określonych w art. 145 p.p.s.a. w stosunku do tej decyzji. Z przepisu tego wynika jedynie sposób orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli upłynęło 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy przedsięwzięcia EURO 2012, a są podstawy do objęcia orzekaniem sądu administracyjnego także tej decyzji, a nie tylko zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.
Na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji środowiskowej, lokalizacyjnej i decyzji o ograniczeniu sposobu korzystaniu.
Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) (Dz. U. z 2012r, poz. 270) uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2011r. podał, że był zobowiązany uwzględnić wykładnię prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w powołanym wyżej orzeczeniu. W pierwszej kolejności przywołał podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji tj. przepis art. 25 ust. 2 i 34 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012 r. (Dz. U. Nr 173, poz. 1219 ze zm.) oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 161, poz. 1281) w związku z punktem 88 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. Nr 192, poz. 1385, zm. Dz. U. z 2008 r. Nr 127, poz. 818). i przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
W ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń prawidłowość stosowania przez organy ze względów przedmiotowych ww. ustawy z dnia 7 września 2007 r. Sąd wyjaśnił, że w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2010 (Dz. U. z 2010 r., Nr 8, poz.
52) pod pozycją 78 wymieniono przedsięwzięcie o nazwie "rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji wrocławskiej" województwo dolnośląskie. Zatem słusznie podniosła skarżąca w skardze, że Wojewoda Dolnośląski wydając decyzję mylnie przywołał pozycję 88 załącznika do rozporządzenia z dnia 12 października 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 192, poz. 1385), które utraciło moc z dniem 3 lutego 2010 r. Powyższego uchybienia nie dostrzegł organ odwoławczy jednak ze względu na tożsamość obu zapisów nie stanowi to przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Następnie Sąd Wojewódzki podkreślił, że zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012 Wojewoda wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 oraz na przebudowę istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na zasadach i w trybie przepisów prawa budowlanego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego działu. Natomiast przepis art. 33 Prawa budowlanego wskazuje jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Z kolei z przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada na organ obowiązek dokonania sprawdzeń zgodności projektu z ustaleniami planu lub decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzeniu podlega także zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, kompletność projektu i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie i sprawdzenie projektu przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym zaświadczeniem właściwej izby samorządu zawodowego. Dopiero w sytuacji spełnienia wszystkich koniecznych wymogów wynikających z art. 35 ust. 1 a także art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę.
Tymczasem zdaniem Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy nie wyjaśnił w pełni i nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do istotnej kwestii zgłaszanej przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego (art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.), a następnie podniesionych w skardze do Sądu, przy czym naruszenia wymienionych przepisów mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto stosownie do zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego w art. 6, 7 i 8 zasad, organy administracji państwowej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa. Zaskarżona decyzja zapadła także z naruszeniem art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie wywiązał się bowiem z obowiązków nałożonych na organ tym przepisem. W szczególności organ odwoławczy pominął istotne ustalenia dotyczące decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...] określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętej decyzji o pozwoleniu na budowę ograniczył się do twierdzenia, że projekt przedmiotowej inwestycji spełnia warunki decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2006 r., Nadto zawarł wyjaśnienie, że w dniu [...] marca 2010 r., a więc przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, pełnomocnik inwestora dostarczył pismo Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2007 r. informujące, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2006 r. stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2007 r. Organ odwoławczy nie uwzględnił jednak faktu podnoszonego przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt IV SAB/Wa 93/09, zobowiązano Ministra Środowiska do rozpoznania pisma M. J. z dnia [...] stycznia 2007 r. ze wskazaniem, iż pismo to może stanowić odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
Wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 418/10 oddalającego skargę kasacyjną od powyższego wyroku wykazało, że decyzja środowiskowa nie jest ostateczną, bowiem Sąd zobowiązał Ministra Środowiska do rozpoznania pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r. w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz z aktami sprawy wraz ze wskazaniem, iż pismo to może stanowić odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił powyższej kwestii co podnosiła skarżąca i nie ustosunkował się do niej w zaskarżonej decyzji. Fakty na które powołał się w uzasadnieniu uległy zmianie. Organ nie podał w uzasadnieniu zaś, na jakiej podstawie przyjął, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być podstawą do wydania pozwolenia na budowę. Sąd ten dodatkowo podniósł, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis" rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną (teza wyroku NSA z dnia 16 września 2008 r., II OSK 821/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutki prawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla dalszego procesu inwestycyjnego określone są w art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w myśl którego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust.
1. Oczywiście taki walor zgodnie z postanowieniami art. 130 k.p.a. posiadać będą tylko decyzje ostateczne w administracyjnym toku instancji lub takie, które na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. zostały zaopatrzone w rygor natychmiastowej wykonalności (tak: K. Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX 2009).
Zatem organ nie wskazał też czy przedmiotowa decyzja środowiskowa z dnia [...] grudnia 2006 r. związku z realizacją przedsięwzięcia EURO 2012 posiadała rygor natychmiastowej wykonalności i w oparciu o powyższe podjął przedmiotową decyzję.
Sąd pierwszej instancji ustalił również, że decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2006 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 428/12 uchylił zaskarżoną decyzję. Zatem z powyższego wynika, że sprawa bytu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie została dotychczas prawomocnie przesądzona.
Sąd Wojewódzki nie uwzględnił wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowań administracyjnych w przedmiocie decyzji środowiskowych, lokalizacyjnej i decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z uwagi na brak podstaw zawieszenia z art. 124 i 125 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku wniósł inwestor [...] SA z siedzibą w K.-J., zaskarżając go w całości, domagał się uchylenia go w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania sądowego które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie w stanie faktycznym, iż decyzja Wojewody Dolnośląskiego z [...] grudnia 2006 r. określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje przedsięwzięcia nie była ostateczna oraz naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż brak jest podstaw do zawieszenia postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przyjęcie przez Sąd iż decyzja środowiskowa nie jest ostateczna albowiem WSA zobowiązało Ministra Środowiska do rozpoznania pisma skarżącego z [...] stycznia 2007r. czy nie stanowi ono odwołania, jest wadliwe. Ponieważ na datę wydania pozwolenia na budowę w aktach sprawy znajdowało się zaświadczenie wystawione w dniu [...] grudnia 2010r. przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że przed GDOŚ nie toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji środowiskowej Wojewody Dolnośląskiego oraz pismo Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego z [...] marca 2007r. informujące, że w/w decyzja stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2007r. A skoro nie toczyło się postępowanie administracyjne w tamtej sprawie to przedmiotowa decyzja środowiskowa była ostateczna. Minister był jedynie zobowiązany do rozpatrzenia pisma skarżącego i mogło to wywrzeć różny skutek np. mógł nie uznać go za odwołanie, uznać za złożone po terminie czy też za nie spełniające wymogów formalnych.
W tych okolicznościach, zdaniem skarżącej kasacyjnie, przyjęcie przez Sąd, ze decyzja środowiskowa nie była ostateczna miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ jego konsekwencją było uznanie, iż GINB swoim rozstrzygnięciem naruszył art. 35 ust. 1a i art. 32 ust 4 Prawa budowlanego.
Ponadto zdaniem skarżącej spółki Sąd winien zawiesić postępowanie w trybie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. albowiem rozstrzygniecie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie decyzji środowiskowej. Sąd jedynie enigmatycznie stwierdził, że brak jest podstaw do zawieszenia, nie uzasadniając swojej decyzji. Jest to sprzeczne z wyrażonym przez Sąd poglądem, iż decyzja środowiskowa ma charakter "sui generis" rozstrzygnięcia wstępnego względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na budowę i pełni ona względem niego w istocie funkcje prejudycjalną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. W.wniosła o jej odrzucenie ze względu na braki konstrukcyjne skargi kasacyjnej przejawiające się w szczególności w braku przytoczenia w jej podstawach przepisów prawnych które zostały naruszone i wskazania na czym polegały uchybienia Sądu oraz w nie wykazaniu istotnego wpływu naruszeń na treść rozstrzygnięcia Sądu, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej, ponieważ nie ma ona uzasadnionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sposób sformułowania zarzutów wskazuje na niepełne zrozumienie przez autora skargi kasacyjnej wymagań związanych z poprawnym procesowo konstruowaniem przedmiotowego środka zaskarżenia. W związku z tym zauważyć przede wszystkim należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a). Naczelny Sąd Administracyjny jako Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Sąd ten jest związany podstawami i wnioskami zawartymi w skardze kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania (pkt 2). Naruszenie prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Naruszenie przepisów postępowania może mieć taką samą postać jak uchybienie normom prawa materialnego, jednakże stanowi ono podstawę kasacyjna, jeżeli uchybienie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym ostatnim przypadku skarżący powinien wywieść, że gdyby Sąd prawa nie naruszył wyrok co do istoty byłby odmienny od skarżonego.
Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca uchybienie normom prawa materialnego, czy przepisów postępowania, ewentualne oba naruszenia łącznie. Koniecznym jest też wskazanie konkretnych przepisów, które zostały złamane zaskarżonym orzeczeniem, i co należy podkreślić z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (lub innych jeszcze jednostek redakcyjnych) a także wyjaśnienie, na czym polegała każda z postaci zarzucanego naruszenia prawa.
Autor skargi kasacyjnej w oparciu o przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a sformułował dwa zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Pierwszym z nich jest przyjęcie przez Sad w stanie faktycznym, iż decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2006r. określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje przedsięwzięcia nie była ostateczna. Próżno jednak doszukiwać się w zarzucie a także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisu postępowania który został na skutek takiego ustalenia naruszony. Jedynie w uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że konsekwencją wadliwie ustalonego stanu faktycznego prze Sąd było uznanie, że GINB swym rozstrzygnięciem naruszył art. 35 ust.1a Prawa budowlanego (przy czym na dzień wydania zaskarżonej decyzji w ustawie Prawo budowlane takiego przepisu nie było) i przepisu art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (ustęp 4 zawierał 3 punkty). Wskazane braki uniemożliwiają ocenę zasadności zarzucanego naruszenia, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
Nie jest też uprawniony do wskazywania za skarżącego naruszonych przepisów a także domyślania się o jakie przepisy chodzi. Odnosząc się jednak do istoty pierwszego z zarzutów (co jest konieczne do oceny zasadności drugiego zarzutu), należy uznać go za niezasadny. Słusznie Sąd pierwszej instancji przyjął, że organ w zaskarżonej decyzji opierając swoje rozstrzygnięcie na ostatecznej decyzji środowiskowej nie wziął pod rozwagę faktów podnoszonych w odwołaniu wynikających z wyroków sądów administracyjnych dotyczących decyzji środowiskowej, które podważały ostateczność tej decyzji. Decyzja ta wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, ale taki walor zgodnie z art. 130 k.p.a. posiadać będzie tylko decyzja ostateczna w administracyjnym toku instancji lub taka która na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. została zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, przy czym na tę ostatnią okoliczność w niniejszej sprawie organ nie wskazywał.
Nie zasługuje także na uwzględnienie drugi zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec nie podważenia konieczności uzupełnienia postępowania administracyjnego co do faktów związanych z zarzutami dotyczącymi ostateczności tej decyzji i wpływu tej okoliczności na możliwość wydania pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej, brak było podstaw do zawieszenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.