Postanowienie WSA we Wrocławiu z 23 marca 2015 r., I SA/Wr 2159/14

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Rozpoznanie

w dniu 23 marca 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o wyłączenie sędziego WSA Dagmary Dominik-Ogińskiej

Sprawa

w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy sędziego WSA Dagmary Dominik-Ogińskiej.

Skład

sędzia WSA Katarzyna Radom przewodniczący, sprawozdawca
sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz
sędzia WSA Tomasz Świetlikowski

Uzasadnienie

Postanowieniem z 9 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie strony skarżącej na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 25 września 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w treści którego zawarł wniosek o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziego WSA Dagmary Dominik-Ogińskiej. W motywach wniosku skarżący podniósł, że ww. sędzia WSA naruszył zasadę legalności i zaradności poprzez rażącą obrazę niezawisłości sędziowskiej, wskutek wydania postanowienia o odrzuceniu zażalenia. Jako podstawę wyłączenia skarżący wskazał art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska złożyła pisemne oświadczenie, że w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 2159/14 nie zaistniała żadna z okolicznością uregulowana w art. 18 i 19 p.p.s.a, która uzasadniałaby wyłączenie jej od orzekania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego WSA Dagmary Dominik-Ogińskiej podlegał oddaleniu.

Wyjaśnić trzeba, że p.p.s.a. przewiduje ściśle sytuacje, gdy sędzia może zostać wyłączony od rozpoznania konkretnej sprawy. Wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy, stosownie do treści art. 18 § 1 p.p.s.a. następuje w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2. swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;
3. osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
4. w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
5. w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
6. w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;
7. w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Również sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 p.p.s.a.).

Niezależnie od ww. przyczyn zgodnie z art. 19 p.p.s.a. Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Obowiązkiem strony zgłaszającej wniosek jest natomiast uprawdopodobnienie przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, podana przez skarżącego we wniosku argumentacja w żaden sposób nie uprawdopodabnia przyczyn wyłączenia wskazanego sędziego. Przywołana zaś przez skarżącego we wniosku okoliczność - odrzucenie zażalenia skarżącego - nie stanowi podstawy wyłączenia, określonej w art. 18 p.p.s.a.

Należy również zauważyć, że wskazany we wniosku sędzia oświadczył, że nie zachodzą w stosunku do niego żadne okoliczności z art. 18 p.p.s.a. oraz art. 19 p.p.s.a. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że brak podstaw do wyłączenia sędziego występuje zwłaszcza, gdy sędzia złoży oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w powołanym przepisie, dające podstawę do wyłączenia go i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi wątpliwości (zob. postanowienia NSA z 11 września 2012 r., II OZ 704/12, CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić w tym miejscu należy, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (zob. postanowienie SN z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 212/71, OSNC 1972/3/55).

W tym stanie rzeczy, wobec braku oczywistych faktycznych i prawnych przesłanek do wyłączenia sędziego WSA Dagmary Dominik-Ogińskiej, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.