Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2019 r., nr [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186), art. 104 i art.107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz.U. z 2019r, poz. 511) zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego wraz z budynkiem garażowym przy ul. [...] dz. Nr ew. [...] w obrębie nr [...] w [...].
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. R., zarzucając organowi wydania decyzji bez wnikliwego zbadania projektu budowlanego zawierającego, w jej ocenie, szereg braków o charakterze rażącym. Skarżąca zwróciła uwagę na brak określenia w projekcie sposobu oddziaływania przedmiotowego zamierzenia budowlanego na działkę [...] stanowiącą jej współwłasność. Brakuje w nim również informacji dotyczącej planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (BIOZ). Skarżąca podniosła również, że w projekcie nie określono, czy planowana rozbiórka nie spowoduje rozprzestrzenienia się pleśni, a tym samym czy nie spowoduje zagrożenia dla zdrowia. Jej zdaniem, z uwagi na stwierdzoną pleśń na ścianach budynku konieczne było przeprowadzenie ekspertyzy mykologicznej stwierdzającej rodzaj pleśni i bezpieczny sposób jej usunięcia.
Decyzją z dnia [...] 2019 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z art. 32 ust. 1 i 33 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Projekt rozbiórki jest kompletny, ma wymaganą formę, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły również oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wojewoda zaznaczył, że wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie, w tym właściciela budynku mieszkaniowego jednorodzinnego i garażu na jego rozbiórkę.
Jak wskazał organ odwoławczy, z uwagi na fakt, że w przedmiotowym postępowaniu nie zaistniały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, Prezydent zasadnie wydał decyzję udzielająca pozwolenia na rozbiórkę.
Wojewoda stwierdził także że planowana rozbiórka jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] 2009 r. Działka inwestycyjna o nr ewid.[...] obr. [...] położona jest na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem: [...], której podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.
Organ odwoławczy, odnosząc się do twierdzeń skarżącej o konieczności zamieszczenia w projekcie ekspertyzy mykologicznej wskazał, że nie ma podstaw prawnych do nałożenia na inwestora takiego obowiązku. Za niezasadne Wojewoda uznał również zarzuty skarżącej dotyczące braku w projekcie informacji dotyczącej planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, gdyż do kwestii tych odniesiono się na str. 7-8 projektu. Organ odwoławczy zanegował również twierdzenia skarżącej dotyczące nieprawidłowo określonego obszaru oddziaływania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższa decyzję, K. R. zarzuciła organom obu instancji wydanie decyzji z naruszeniem art. 5 Prawa budowlanego. Skarżąca wywiodła, że brak wskazania przez ustawodawcę obowiązku sporządzania ekspertyzy mykologicznej nie oznacza, że w niniejszej sprawie wydanie opinii mykologicznej nie było konieczne. Pleśń jest bardzo szkodliwa dla zdrowia i niewłaściwie przeprowadzona rozbiórka może doprowadzić do negatywnego oddziaływania na środowisko lub pogorszenia warunków sanitarnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowiły art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) – dalej jako: "u.p.b."
Zgodnie z art. 33 ust. 4 cyt. ustawy do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć:
- 1) zgodę właściciela obiektu;
- 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego;
- 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych;
- 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia;
- 5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;
- 6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu.
W świetle natomiast art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (lub pozwolenia na rozbiórkę) organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy; ewentualnie
- 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości.
W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (art. 35 ust. 4). Rolą organu w tym przypadku jest zatem dokonanie oceny, czy wniosek zawiera wymagane prawem elementy i w przypadku pozytywnej jego weryfikacji wydanie pozwolenia na rozbiórkę, ewentualnie, gdy jest on obarczony brakami, uniemożliwiającymi nadanie mu dalszego biegu – wezwanie inwestora do uzupełnienia wniosku. Organy administracji publicznej nie są natomiast uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności takiego wniosku lub trafności rozwiązań techniczno-budowlanych w nim przyjętych. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi w takim przypadku sporządzenie projektu rozbiórki (o ile jest on załączony do wniosku) przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami, a następnie wykonywanie prac związanych z rozbiórką przez osoby z odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa.
Zdaniem Sądu, w analizowanym przypadku organy trafnie oceniły kompletność wniosku złożonego przez M. K. stwierdzając, że inwestor wywiązał się z obowiązku określonego w art. 33 ust. 4 u.p.b., dołączając do wniosku wszystkie wymagane dokumenty. Nie ulega przy tym wątpliwości, że rozważany projekt budowlany został sporządzony przez osobę dysponującą odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi.
Dodać należy, że rozbiórka nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, a także załączenia do wniosku wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń, uzgodnień lub opinii, o których mowa w art. 32 ust. 1-2 u.p.b.
Odnosząc się do zarzutu ekspertyzy mykologicznej Wojewoda trafnie wskazał, organy administracji nie mogą nakładać na podmiot ubiegający się o rozbiórkę obiektu dodatkowych obowiązków, nie wynikających z przepisów art. 32 ust. 1 i 33 ust. 4 u.p.b. Nadto wskazać trzeba, że skarżąca formułując ten zarzut nie wskazała, z jakim przepisem wiąże obowiązek dołączenia ekspertyzy mykologicznej do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę. Skarżąca nie wykazała ponadto, aby projekt dołączony do wniosku zawierał takie wady, błędy lub braki, które miałyby wpływ na prawidłowość wykonywanych na jego podstawie prac budowlanych. Podkreślenia jeszcze raz wymaga, iż organy administracji sprawdzają projekty budowlane jedynie pod kątem ich kompletności i zgodności z przepisami prawa. Taki jest również zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. W celu wykazania nieprawidłowości projektu budowlanego spowodowanego brakiem odpowiedniej ekspertyzy skarżąca winna była udowodnić, z pomocą osób posiadających odpowiednie uprawnienia, iż projekt dołączony do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę jest wadliwy i nie zapewnia bezpieczeństwa wykonywanych prac.
W przeciwnym razie wszelkie zarzuty odnoszące się do projektu budowlanego należało uznać za gołosłowne. Takich dowodów, jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca nie przedłożyła. Z tych przyczyn Sąd uznał zarzut odnoszący się do niekompletności dokumentacji projektu budowlanego za niezasadny. Z uwagi na powyższe nie są zatem zasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego art. 5 ust. 1, art. 33 ust.4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, które skarżąca wiązała z brakami w dokumentacji projektowej.
Z wyżej wskazanych powodów Sąd uznał, że bezspornie inwestor przedstawił wymagane prawem dokumenty, a przedstawiony przez projektanta sposób wykonywania prac przy rozbiórce obiektu wskazuje, że wziął pod uwagę wymóg zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Jedynie na marginesie procedowanej sprawy nadmienić można, że prowadzenie robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia może ewentualnie prowadzić do wszczęcia postępowania przed organami nadzoru budowlanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 u.p.d., w toku którego może także zostać nałożony obowiązek przedstawienia odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz.
Ponieważ zarzuty skarżącej okazały się bezzasadne, a Sąd nie stwierdził innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) orzekł jak w sentencji wyroku.