Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], znak: [...], Starosta I. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. S. (inwestorowi) pozwolenia na budowę inwestycji: budynek mieszkalny jednorodzinny typ Z39L przy ul. [...] w I., dz. nr [...]/17. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że przewiduje się budowę przedmiotowego budynku na granicy z niezabudowaną działką nr [...]/10, stanowiącą własność J. K. i W. K. (skarżących), na co pozwalają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta I. nr [...] z [...] maja 2015 r. Organ stwierdził także, że zgodnie z zapisami zwartymi w projekcie budowlanym w najbliższym sąsiedztwie brak jest zabudowy mieszkaniowej, a projektowany budynek nie spowoduje przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. skarżący odwołali się od powyższej decyzji do Wojewody [...], zarzucając jej art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 7 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Uzasadniając zarzuty skarżący podnieśli, że realizacja zamierzenia na granicy z ich działką ograniczy możliwość jej zagospodarowania oraz że decyzja nie zawiera ustaleń dotyczących obszaru oddziaływania obiektu na nieruchomości sąsiednie. Podnieśli w szczególności, że organ nie wziął pod uwagę kwestii przewidywanego zacienienia działki skarżących po realizacji przedmiotowej inwestycji.
Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przytoczeniu stanu faktycznego w sprawie i przywołaniu treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Wojewoda stwierdził, że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b) przywołanej wcześniej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się lokalizację obiektów budowlanych przy granicach działek. W odniesieniu do zarzutu ograniczenia obszaru oddziaływania inwestycji jedynie do działki nr [...]/17 organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią decyzji organu I instancji obszar ten obejmuje również działkę [...]/10, a organ, uznając skarżących za stronę postępowania musiał uznać, że ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie w opracowanym projekcie budowlanym dołączone zostało oświadczenie dotyczące kwestii obszaru oddziaływania projektowanego obiektu, w którym wskazano, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działkę inwestora nr [...]/17 oraz działkę nr [...]/10. Odpowiadając na zarzut dotyczący braku analizy przewidywanego zacienienia działki skarżących wywołanego zamierzonym obiektem organ odwoławczy podniósł, że przepisy regulujące kwestię dostępu do światła dotyczą istniejących już budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, zaś z akt sprawy wynika, iż nieruchomość nr [...]/10 jest niezabudowana. Końcowo organ stwierdził, że decyzja pierwszoinstancyjna spełnia wszystkie wymagania związane ze składnikami decyzji i jej uzasadnieniem, a analiza przedłożonego przez inwestora projektu wykazała, iż jest on kompletny i posiada wymaganą formę, że został wykonany i zatwierdzony przez właściwe podmioty, oraz że został prawidłowo zaopiniowany i uzgodniony.
Pismem z dnia 11 kwietnia 2014 r. W. K. i J. K. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 32 Konstytucji RP, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z naruszeniem zasady równego traktowania stron oraz z naruszeniem uzasadnionych interesów skarżących jako właścicieli działki nr [...]/10.
Skarżący zarzucili nadto decyzji naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 i 77 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżących oraz niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, a także naruszenie art. 8, 9 i 107 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia w zaskarżonej decyzji odstępstwa od zasady wyrażonej w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że sam zapis zawarty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o dopuszczalności odstępstwa od generalnej zasady wyrażonej w § 12 ust. 1 określonego rozporządzenia nie prowadzi do tego, iż organ jest nim związany i zawsze ma obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli projekt budowlany spełnia wszystkie przewidziane prawem wymagania.
Podkreślili, że na organie ciąży obowiązek każdorazowego zbadania, czy inwestycja nie naruszy interesu osób trzecich w stosunku do inwestora, czego w niniejszej sprawie organ nie uczynił - nie wziął pod uwagę, że realizacja przedmiotowej inwestycji może doprowadzić w przyszłości do braku możliwości zabudowy działki skarżących ze względu na jej zacienienie. Skarżący wskazali nadto, że organ powinien ustalić, czy zamierzona na działce [...]/17 inwestycja nie będzie stanowić źródła immisji na działkę skarżących nie tylko w zakresie jej nadmiernego zacienienia, ale także w zakresie czynników zagrażających środowisku i higienie sanitarnej. W ich ocenie, w niniejszej sprawie doszło do przyznania przez organ dodatkowych uprawnień temu inwestorowi, który pierwszy zabudowuje działkę. Wskazane uchybienia doprowadziły, zdaniem skarżących, do naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów postępowania administracyjnego, poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.).
Badając zaskarżony akt w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw Sąd stwierdził, że zarówno decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa.
Kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu poddano prawidłowość decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty I. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], którą organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w I., na działce nr [...]/17. Pozwolenie na budowę przewidywało realizację przedmiotowego obiektu w tzw. ostrej granicy tj. dopuszczało pobudowanie obiektu bezpośrednio przy granicy z niezabudowaną działką nr [...]/10, stanowiącą własność skarżących. Skarżący kwestionują prawidłowość powyższego rozstrzygnięcia kontestując zasadność pozwolenia na budowę zamierzonego budynku na granicy z ich nieruchomością.
Na wstępie należy podkreślić, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 – dalej "p.b."), a także w przepisach technicznych zawartych w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy, przy jednoczesnym braku przesłanki negatywnej z art. 35 ust. 5 p.b., właściwy organ nie może odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4).
Jednym z podstawowych wymogów technicznych dotyczących planowanego budynku jest jego prawidłowe usytuowanie względem granic nieruchomości, na której budynek ten ma zostać posadowiony. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 – dalej "rozporządzenie"), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszą niż:
- 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,
- 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.
W myśl zaś § 12 ust. 2 tego rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wskazać należy, że zawarte w § 12 ust. 2 rozwiązanie traktować należy za wyjątek od ogólnej zasady sytuowania budynków w zgodzie z § 12 ust. 1 rozporządzenia. Zwrot "dopuszcza się" interpretować należy w ten sposób, iż w wyjątkowych sytuacjach, w przypadku zaistnienia szczególnych okoliczności i po skrupulatnym rozważeniu interesu stron postępowania, organ może zezwolić na usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki lub bezpośrednio przy tej granicy, przy czym sama kompetencja organu do ważenia możliwości zastosowania rozwiązania przewidzianego w cytowanym przepisie aktualizuje się tylko wtedy, gdy lokalizację zamierzonego budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki lub bezpośrednio przy tej granicy przewidują postanowienia obowiązującego dla danej nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub, w przypadku jego braku, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu).
Wyjaśniwszy powyższe wskazać należy, że nie budzi wątpliwości, iż warunek sine qua non, o którym mówi § 12 ust. 2 rozporządzenia, został w niniejszej sprawie spełniony. Jak wynika z załącznika nr 5 do uchwały Rady Miejskiej I. z [...] czerwca 2015 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I. w rejonach ulic: al. [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], działka nr [...]/17, na której zamierzona została sporna inwestycja leży na obszarze oznaczonym symbolem MN – teren zabudowy mieszkaniowej i rodzinnej. Zgodnie zaś z § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b) tiret drugie dla terenu oznaczonego symbolem MN dopuszcza się lokalizację obiektów budowlanych przy granicach działek.
Zauważyć jednak należy, że w związku z tym, iż § 12 ust. 2 rozporządzenia wyraźnie odsyła do regulacji zawartej w ust. 1 rozporządzenia, ustalenie w planie miejscowym dopuszczalności sytuowania budynku, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2, przy granicy z działką sąsiednią nie zwalnia organów właściwych w sprawach budowlanych od zbadania, czy projekt tego budynku spełnia wymagania określone w § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia bądź w przepisach odrębnych. Uwzględnienie § 13, § 60 lub § 271-273 rozporządzenia bądź przepisów odrębnych może wyłączać w określonych okolicznościach sprawy możliwość zastosowania przepisu planu miejscowego dopuszczającego usytuowanie budynku przy granicy z sąsiednią działką w myśl § 12 ust. 2 rozporządzenia. Innymi słowy, stosowanie przepisów planu miejscowego nie może prowadzić do obejścia bezwzględnie obowiązujących norm technicznych. Dla uznania dopuszczalności usytuowania konkretnego obiektu budowlanego w granicy z działką sąsiednią nie wystarczy stosowny zapis w planie miejscowym, ale konieczne jest również jednoznaczne, niebudzące żadnych wątpliwości ustalenie, że nie sprzeciwiają się temu § 13, § 60 i § 271-273 rozporządzenia oraz przepisy odrębne (vide: wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 827/15, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mają za zadanie służyć bezpieczeństwu obiektów budowlanych i zapobiegać zagrożeniom dla życia, zdrowia i mienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że kwestia odległości budowy od granicy z działką sąsiednią pomimo, że mowa jest o niej w ww. rozporządzeniu, w pewnych okolicznościach w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno-budowlanych, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego, jako elementu prawa cywilnego (vide: wyroki NSA: z dnia 27 marca 2012 r., sygn. II OSK 42/11; z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2312/10; z dnia 26 października 2011 r., sygn. II OSK 1518/10). Dopuszczając lokalizację budynku przy granicy z działką sąsiednią należy zatem rozważyć interesy obu zainteresowanych stron, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 Kodeksu Cywilnego, mogących usprawiedliwiać takie nadzwyczajne rozwiązanie (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 31 maja 2016r., sygn. akt II SA/Ke 662/15).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 p.b., konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa art. 5 p.b., obejmuje szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane, a wyliczenie zawarte w art. 5 ust. 9 ma charakter jedynie przykładowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 roku, III ARN 87/95, OSN 1996/21/316, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 558/99, LEX nr 77640). Właściciel działki sąsiadującej z działką inwestora ma, wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności.
Jak stanowi art. 4 tej ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. A zatem, usytuowanie budynku na działce budowlanej, z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich oznacza nie tylko uwzględnienie norm, o których mowa w § 12 rozporządzenia, ale także wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich (vide: wyrok NSA z 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 551/12, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w zbliżeniu do tej granicy, organ administracji publicznej powinien uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP), jak również przepis art. 144 K.c. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 roku, OSK 786/04, ONSA i WSA 2005/4/86; z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 794/05; z dnia 14 września 2006r., sygn. akt II OSK 1090/05; z dnia 3 marca 2008r., sygn. akt II OSK 436/07, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji w żaden sposób nie uzasadniły, jakie to wyjątkowe okoliczności zaważyły na konieczności usytuowania zamierzonego obiektu na granicy z działką sąsiednią, a co za tym idzie nie można ustalić jakie czynniki, oprócz stosownego zapisu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zadecydowały o ograniczeniu interesu właścicieli działki nr [...]/10, przy jednoczesnym całkowitym uwzględnieniu wniosku inwestora. W uzasadnieniach obu decyzji nie tylko brak jest jakiejkolwiek analizy cech projektowanej zabudowy i jej wpływu na nieruchomości sąsiednie, ale i nie wynika z nich, na jakiej podstawie, przy uwzględnieniu jakich racji, organy ostatecznie zważyły, iż realizacja inwestycji nie ograniczy prawa własności skarżących ponad miarę, tj. nie wpłynie w sposób zbyt intensywny na możliwość zagospodarowania ich nieruchomości zgodnie z własną wolą.
Ocena treści uzasadnień decyzji obu instancji prowadzi do wniosku, że organy ograniczyły się do ustalenia, iż obowiązujący dla przedmiotowego obszaru miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość lokalizowania zabudowy przy granicy z działką sąsiednią i uczyniły powyższe podstawowym i w istocie jedynym motywem zastosowania przewidzianego w § 12 ust. 2 rozwiązania. Stwierdzić należy za cytowanym wcześniej wyrokiem WSA w Lublinie, iż takie działanie stanowi przykład niewłaściwej praktyki polegającej na uznawaniu, że jeżeli usytuowanie projektowanego budynku odpowiada odległościom od granicy działki sąsiedniej określonych w rozporządzeniu, bądź w planie miejscowym, do którego to rozporządzenia odsyła, to budynek ten nie oddziałuje na sąsiednią działkę. Działanie takie razi automatyzmem, gdyż zachowanie przez inwestora odległości projektowanego obiektu od granic sąsiednich nieruchomości nie zawsze samo w sobie przesądza o wpływie bądź braku wpływu tej inwestycji na otoczenie, w tym zwłaszcza możliwość zabudowy działek sąsiednich.
Nie można ponadto zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego, w myśl której hipotetyczne, planowane przez właścicieli nieruchomości sąsiedniej zagospodarowanie tej nieruchomości nie ma znaczenia przy ocenie wpływu projektowanego obiektu na tę nieruchomość. W ocenie Sądu rozumowanie takie nie może zasłużyć na aprobatę, albowiem - co słusznie zauważyli skarżący - prowadzi ono do niedozwolonego faworyzowania tej strony postępowania przed organem administracji, która pierwsza zdecyduje się na realizację zamierzonej inwestycji i ubieganie się w związku z tym o potrzebne pozwolenia. Ani przepisy prawa budowlanego, ani żaden inny przepis nie daje dodatkowych uprawnień temu inwestorowi, który pierwszy zabudowuje działkę. Przepis art. 4 p.b. zapewnia możliwość realizacji zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami każdemu, kto posiada prawo do dysponowania działką na cele budowlane. Ten przepis jest realizacją zasady wyrażonej w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, iż własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej.
Tak więc każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym wybranym przez nich czasie (vide: wyroki NSA z 14 marca 2005 r., sygn. akt II OSK 634/2005, z 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2109/12; wyrok WSA w Krakowie z 22 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1384/15; dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wyważenie interesów prawnych inwestora i właścicieli działek sąsiednich oznacza uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (vide: wyrok NSA z 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 551/12, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślić należy, iż w niniejszym postępowaniu Sąd nie rozstrzyga o tym, czy lokalizacja zamierzonego budynku na granicy z działką skarżących jest uzasadniona, czy nie. Powyższe jest rzeczą organów administracji architektoniczno-budowlanej, przy czym decydowanie w przedmiotowej kwestii wymaga od nich starannego rozważania interesów stron postępowania przy uwzględnieniu zastanych uwarunkowań prawnych i faktycznych. Zadaniem organu jest takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż organy rozstrzygając w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji w lokalizacji na granicy z działką skarżących uchybiły obowiązkom wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267. W związku z powyższym Sąd uchylił decyzje obu organów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy (pkt 2 sentencji).
Rozpoznając sprawę ponownie, organ pierwszej instancji uwzględni uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności oceni dopuszczalność usytuowania projektowanego budynku przy granicy z sąsiednią działką nr [...]/10 w świetle zasady ochrony uzasadnionych interesów ich właścicieli, z uwzględnieniem odpowiednich norm technicznych.