Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. R.K. zgłosił Staroście zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego namiotu o wymiarach 6m x 10m, na okres 180 dni, na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...]l.
Decyzją z [...] lipca 2021 r. znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako - p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r" poz. 735 ze zm., dalej jako - kpa) Starosta zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego namiotu w m. [...], działka nr [...] i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, objętych zgłoszeniem z [...] czerwca 2021 r.
Od powyższej decyzji R.K. wniósł odwołanie. Decyzją znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Inwestor nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wojewody o wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
Wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt. II SA/Go 957/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak: [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że dokonując ponownej analizy akt sprawy organ odwoławczy obowiązany jest wyjaśnić jednoznacznie wątpliwości dotyczące sposobu związania (przymocowania) namiotu z gruntem, a także ustalić dokładne gabaryty obiektu, jego konstrukcję oraz przeznaczenie i dopiero wówczas ocenić prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Jak zaznaczył WSA dopiero po zebraniu pełnego materiału dowodowego i poddaniu go kompleksowej ocenie możliwe będzie dokonanie przez organ odwoławczy określenia charakteru obiektu, charakteru jego związania z gruntem (trwałości związania), kwalifikacja prawna obiektu i ocena zasadności zastosowania w sprawie przepisów art. 30 ust, 7 pkt 1, bądź art. 30 ust. 6 p.b.
Pismem z dnia [...] maja 2021 r. Wojewoda wezwał stronę do uzupełnienia dokumentacji załączonej do zgłoszenia wykonania robót budowlanych poprzez:
- - dostarczenie pełnej instrukcji montażu namiotu wraz z opisem jego konstrukcji i przeznaczenia;
- - wskazanie wszystkich wymiarów namiotu (długość, szerokość, wysokość);
- - doprecyzowanie sposobu związania namiotu z gruntem.
16 maja 2022 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący dostarczył pełną dokumentację montażu namiotu, określił jego wymiary jako 6 metrów szerokości, 10 metrów długości oraz 2 m wysokości (bok namiotu) oraz 3 metry wysokości (w kalenicy). Wyjaśnił również, iż przedmiotowy namiot montowany będzie śrubami do wcześniej przygotowanego placu z kostki brukowej, tak by można było go dowolnie przykręcać i odkręcać od podłoża. Śruby wkręcane będą do głęboko wywierconych w kostce otworów zalanych spoiwem montażowym. Ponadto stopy namiotu będą dociśnięte do podłoża poprzez materiały i maszyny budowlane (o łącznej wadze kilku ton), które będą przechowywane w namiocie.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. znak: [...], na podstawie arf. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania R.K. Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i w tym zakresie umarzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 28 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach art. 29 tej ustawy. Przepis art. 29 wylicza enumeratywnie budowy i roboty budowlane, niewymagające uzyskania pozwolenia na budowę, m.in. budowę tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonym w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 7) - w takim przypadku wykonywanie robót wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art.
30. Jak określono w art. 3 ust. 5 p.b. przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem.
Organ zauważył, że w art. 30 ust. 7 p.b. zawarto przesłanki fakultatywne wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych. Przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie wobec robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zgodnych z przepisami prawa oraz objętych kompletnym zgłoszeniem. Natomiast w art. 30 ust. 6 p.b. wymienione zostały obligatoryjne przesłanki wniesienia sprzeciwu. Badając zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowym zgłoszeniu należało wnieść sprzeciw, jednak z przyczyn innych niż wskazano w decyzji Starosty.
Opierając się na całokształcie dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym na dokonanym przez skarżącego uzupełnieniu z [...] maja 2022 r. Wojewoda uznał, iż zakres robót objętych zgłoszeniem wykracza poza zakres robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem, organ nie może nałożyć na zgłaszającego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż taki obowiązek wynika wprost z przepisów prawa. Z tego też powodu należało uchylić zaskarżoną decyzję w części obejmującej nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego podstawą prawną wniesienia sprzeciwu winien być przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., stanowiący, że organ wnosi sprzeciw w przypadku robót, co do których istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Z uwagi na fakt, iż zgłoszony obiekt będzie trwale związany z gruntem (montaż za pomocą śrub do wywierconych wcześniej otworów w kostce brukowej i zalane spoiwem montażowym), a składowane w nim materiały oraz maszyny budowlane będą dodatkowo dociążać całą konstrukcję, co będzie uniemożliwiało jej przenoszenie, nie można go uznać za nietrwale powiązany z gruntem.
Obiekt ten będzie się opierał warunkom atmosferycznym mogącym go przewrócić lub przesunąć. Sposób montażu konstrukcji do podłoża oraz składowane w nim materiały będą mu zapewniać stabilność i trwałość, co oznacza, że będzie on trwale połączony z gruntem.
Wobec powyższego, zdaniem organu, słusznym było wniesienie w niniejszej sprawie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu namiotu, jednakże podstawą materialno prawną winien stanowić art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b.
Od powyższej decyzji Wojewody R.K. wniósł skargę.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
- 1) niewłaściwe powołanie się na wyrok NSA (II OSK 1261/15 z dnia 3 lutego 2017r.) twierdząc, że każdy obiekt postawiony na tyle trwale aby przeciwstawić się warunkom atmosferycznym, należy uznać za trwale związany z gruntem, i w związku z tym wymagane jest pozwolenie na budowę, (nawet obiekty tymczasowe do 180 dni)
- 2) błędne uznanie połączeń śrubowych oraz przyciśnięcie ciężarem za powiązanie trwałe.
- 3) błędne uznanie, że obiekt nie jest przeznaczony do przeniesienia.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] ipca 202Ir. znak [...]; wskazanie konkretnych warunków jakie w tym przypadku musi spełnić, aby postawić namiot na podstawie tylko zgłoszenia, bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, i wydanie decyzji o braku sprzeciwu; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zamiar posadowienia namiotu dotyczył obiektu w całości wyprodukowanego przez producenta o lekkiej konstrukcji, przykrytej płachtą z tworzywa sztucznego tj. plandeka typu PVC 4d Layer o gramaturze 560gr/m2. Przedmiotowy namiot posiada konstrukcje przeznaczoną do wielokrotnego składania i rozkładania przy pomocy przygotowanych przez producenta gotowych elementów, a jego montaż i demontaż nie może być uznany za roboty budowlane wymagające sporządzenia projektu budowalnego i uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, iż jest to obiekt budowalny tymczasowy, o którym mowa w art. 3 pkt. 5 p.b., bowiem jest to obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a także obiekt budowalny nietrwale połączony z gruntem. Do takich obiektów powyższy przepis zalicza m.in. przykrycia namiotowe.
Wyjaśnił, że w uzupełnieniu zgłoszenia wskazał, iż namiot będzie zamocowany za pomocą śrub do podłoża, które można dowolnie wkręcać i odkręcać, a dodatkowo przyciśnięty od środka ciężarem, co pozwala na łatwy demontaż bez ingerencji w konstrukcję. Bezspornym jest fakt, iż takie mocowanie pozwała na łatwy demontaż i nie można uznać odkręcanych śrub lub ciężarów za trwałe połączenie jak na przykład spawy, nity albo zalanie betonem. W tej sytuacji, w ocenie skarżącego, błędne jest powołanie się na wyrok NSA i przyjęcie twierdzenia przez Wojewodę, iż każdy obiekt posadowiony na tyle trwałe aby przeciwstawić się warunkom atmosferycznym uznać należy za trwale powiązany z gruntem i na tej podstawie stwierdzić, iż skoro jest trwale połączony z gruntem to nie może on być przenoszony w inne miejsce.
Skarżący wskazał, że pierwotnie Urząd uznał, iż obiekt zagraża bezpieczeństwu i wniósł sprzeciw oraz wymagał pozwolenia na budowę, natomiast kiedy później skarżący wyjaśnił że obiekt będzie przymocowany do podłoża za pomocą śrub, wtedy Urząd uznał to za trwałe połączenie z gruntem doprowadzając do patologicznej sytuacji bez wyjścia.
Zdaniem skarżącego organy winny zastosować w tym przypadku art. 29 ust. 1 pkt. 7 p.b. bowiem planowana inwestycja dotyczyła obiektu budowalnego przewidzianego do rozbiórki przed upływem 180 dni od rozpoczęcia budowy, nie połączonego trwałe z gruntem, ale posadowionego na gruncie w sposób stabilny przy użyciu elementów mocujących, konstrukcyjnych producenta.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z wolą stron (art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej - p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.
W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddana jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu administracji architektoniczno - budowlanej pierwszej instancji o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r. oraz uchylająca decyzję pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i umorzenia postępowania w tym zakresie.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jedynie więc w określonych w tych przepisach przypadkach budowa lub wykonywanie robót budowlanych może zostać zrealizowane na podstawie dokonanego zgłoszenia, o ile organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 p.b. w terminie określonym w art. 30 ust. 5 p.b.
W badanej sprawie materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Zgodnie z jego treścią, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przytoczony przepis przewiduje obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 30 ust. 6 p.b. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. II SA/Łd 887/18; wyrok WSA w Opolu z 18.09.2012 sygn. II SA/Op 286/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 września 2015 r. sygn. VII SA/Wa711/15, dostępne w bazie orzeczeń CBOSA). W przedmiotowej sprawie sprzeciw został wniesiony w terminie 21 dni (art. 30 ust. 5 p.b.).
Przedmiotem dokonanego przez skarżącego zgłoszenia było wykonanie robót budowlanych polegających na montażu namiotu o wymiarach 6m x 10m, na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...], którego okres wykorzystania wynosi do 180 dni. Namiot ma służyć jako tymczasowa przechowalnia maszyn i ciężkich materiałów budowlanych.
Wskazać w tym miejscu należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Go 957/21 WSA w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że dla określenia prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego obiektu, którego montaż został zgłoszony przez skarżącego organowi architektoniczno - budowlanemu, wymagane jest poczynienie dalszych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. W okolicznościach sprawy organ winien zatem ustalić sposób połączenia namiotu z gruntem jaki zamierza zastosować inwestor oraz uszczegółowić dane w zakresie wysokości namiotu objętego zgłoszeniem, jako dodatkowy parametr obiektu mogący mieć wpływ na prawidłowe zastosowanie przepisów p.b.
Po myśli art. 153 p.p.s.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powyższym wyroku dnia 2 lutego 2022 r. w sprawie sygn. akt II SA/Go 957/21. Stosownie do treści wymienionego przepisu cena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stan prawny w badanej sprawie nie uległ zmianie, wobec czego wynikające z w.w. przepisu związanie orzeczeniem sądu nie utraciło mocy obowiązującej.
W toku dalszych czynności wyjaśniających ustalono, że namiot zostanie przytwierdzony do placu z kostki brukowej śrubami, które wkręcane będą do głęboko wywierconych w kostce otworów zalanych specjalnym spoiwem montażowym, dodatkowo dolne ramy w okolicach stóp zostaną od środka przyciśnięte materiałem w nim przechowywanym o wadze kilku ton, wymiary namiotu to: szerokość - 6m, długość - 10 m, wysokość boku - 3 m w kalenicy. Planowany termin rozpoczęcia robót to [...] sierpnia 2021 r., natomiast planowany termin rozbiórki to [...] stycznia 2022 r. Z akt sprawy wynika, że hala posiada konstrukcję stalową, poszycie stanowi plandeka całoroczna PVC 4D Layer o grmatrze 560gr/m2.
Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jak zatem wynika z treści przytoczonego powyżej przepisu na podstawie zgłoszenia można zrealizować jedynie tymczasowy obiekt budowlany, który nie jest trwale związany z gruntem i którego eksploatacja w danym miejscu przewidziana jest przez okres do 180 dni. W art. 3 pkt 5 p.b. ustawodawca zawarł definicję tymczasowego obiektu budowlanego. W myśl tego przepisu przez tymczasowy obiekt budowlanym należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.
Kluczowe w danej sprawie znaczenie ma ustalenie, czy sposób połączenia z gruntem przedmiotowej hali namiotowej jest trwałym połączeniem z gruntem, a w konsekwencji - czy w sprawie znajduje zastosowanie procedura uproszczona przewidziana w art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b.
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie może budzić wątpliwości fakt trwałego związania spornego namiotu z gruntem. Z akt sprawy wynika, że namiot jest połączony z gruntem za pomocą śrub, które wkręcane będą do głęboko wywierconych w kostce brukowej otworów zalanych specjalnym spoiwem montażowym. Nie ulega wątpliwości, że taki sposób trwałego związania przedmiotowego obiektu z gruntem ma zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, które mogą go zniszczyć lub spowodować przemieszczenie obiektu w inne miejsce. Konieczność zakotwiczenia w gruncie przy usytuowaniu przedmiotowego obiektu nie może dziwić, w sytuacji gdy się uwzględni jego rozmiary.
W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie na inne miejsce. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem rozstrzygającego znaczenia nie ma to, czy obiekt budowlany posiada fundamenty, czy nie ponieważ trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Tak więc cecha trwałego związania z gruntem polega na usytuowaniu obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność. O trwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem przesądzają przede wszystkim jego cechy konstrukcyjne wskazujące, że nie jest on przeznaczony do przenoszenia. O tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje metoda i sposób jego związania z gruntem, ale to czy z uwagi na swe rozmiary, konstrukcję, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymaga trwałego związania z gruntem (por.m.in. wyroki NSA z: 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05; 11 listopada 2008 r., II OSK 982/07; 23 marca 2011 r., II OSK 514/10, 3 lutego 2017 r., II OSK 1261/15, 14 czerwca 2022 r. II OSK 1264/21).
W orzecznictwie podkreśla się, że w trwałym związaniu z gruntem nie chodzi o istnienie umieszczonych w ziemi fundamentów, ale o stabilność konstrukcji, opierającej się warunkom atmosferycznym, posadowionej w sposób wykluczający łatwe przemieszczanie. O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem decyduje więc nie tyle sposób i metoda jego związania z gruntem oraz możliwości techniczne przeniesienia jego w inne miejsce, ale to czy jego rozmiar, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają trwałego związania (por. wyroki: WSA w Gdańsku z 22 stycznia 2020 r., II SA/Gd 656/19; WSA w Gliwicach z 20 września 2019 r., II SA/Gl 353/19; WSA w Gdańsku z 17 kwietnia 2019 r., II SA/Gd 706/18). Stanowisko wyrażone przez organy architektoniczno – budowlane ma zatem oparcie w stanie prawnym sprawy.
Jak wyżej podniesiono na podstawie zgłoszenia można zrealizować tymczasowy obiekt budowlany, który - zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 p.b. - nie może być związany trwale z gruntem i który w określonym czasie musi być przeznaczony do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce. Wobec powyższego w realiach rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że sposób połączenia danej hali namiotowej z gruntem powoduje, że nie jest to tymczasowy obiekt budowlany, nie spełnia bowiem wszystkich wymogów charakterystycznych dla obiektu tymczasowego. Przedmiotowy obiekt dla swej realizacji wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę i jednocześnie nie ma do niego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 p.b., nie został ponadto objęty wyłączeniem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 p.b.
W tych okolicznościach sprawy zarzuty skargi nie były zasadne. Ponownie wskazać należy, że dla uznania iż przekrycia namiotowe są tymczasowymi obiektami budowlanymi ustawodawca wprowadził kilka warunków, w tym m.in. wymóg ich niepołączenia trwałego z gruntem (art. 3 pkt 5 p.b.). W tej sytuacji nawet gdy okres użytkowania takiego obiektu wynosi do 180 dni, ale pozostałe warunki nie są spełnione, obiekt nie może być zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany, a w konsekwencji inwestor nie może korzystać z procedury uproszczonej polegającej na dokonaniu zgłoszenia wykonania robót budowlanych.
Zgodne z przepisami ustawy prawo budowlane oraz kpa jest rozstrzygniecie organu II instancji w zakresie uchylenia decyzji organu I instancji w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i umorzenia w tym zakresie postępowania administracyjnego. Stan faktyczny wynikający ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że w sprawie mamy do czynienia z przypadkiem o którym mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., a nie z sytuacją objętą regulacją w art. 30 ust. 7 p.b. Ten ostatni z wymienionych przepisów należy bowiem stosować w sytuacji, gdy obiekt budowlany podlega zgłoszeniu, jednak z przyczyn wskazanych w tym przepisie (czyli: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;
- 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;
- 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;
- 4) wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich) wskazane jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie oparte na art. 30 ust. 7 p.b. pozostawione jest uznaniu administracyjnemu organu architektoniczno – budowlanego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.