Uzasadnienie
We wniosku z dnia 27 lipca 1999 r. /data wpływu do organu I instancji/ Dorota Ch. domagała się wydania jej pozwolenia na budowę, polegającą na adaptacji na pomieszczenia mieszkalne pomieszczeń położonych na strychu budynku wielorodzinnego usytuowanego w Cz. przy ul. T. nr 7, zgodnie z dołączonym do wniosku projektem budowlanym.
W piśmie z dnia 10 sierpnia 1999 r. mieszkający w objętym postępowaniem budynku Teresa i Jan małżonkowie M. sprzeciwili się projektowanej zmianie przeznaczenia "pomieszczeń przynależnych tj. pralni i suszarni".
Na uzasadnienie sprzeciwu powołali się na argumenty podniesione we wniesionym przez Jana M. do Sądu Rejonowego w Cz. pozwie z dnia 10 maja 1999 r. o uchylenie uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. T. 7 w Cz. z dnia 11 marca 1999 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na adaptację spornych pomieszczeń strychowych, oraz na argumenty przytoczone przez mieszkańców bloku w złożonym przez nich do Urzędu Miasta Cz. "proteście" z dnia 15 marca 1999 r.
W "proteście" tym podniesiono, że pomieszczenia pralni i suszarni są wykorzystywane przez mieszkańców budynku zgodnie z ich przeznaczeniem. Nadto były one projektowane i wykonane dla innych niż mieszkalne celów i tym samym nie spełniają wymogów technicznych dla lokali mieszkalnych.
Zastrzeżenia, co do projektu budowlanego, ale tylko, co do rozmieszczenia w adaptowanych pomieszczeniach wanny i wc oraz wyrównania różnicy poziomów posadzek pralni i suszarni wnieśli także Irena i Tadeusz małżonkowie S. zajmujący w tym budynku mieszkanie nr 21.
Wydaną z upoważnienie Prezydenta Miasta Cz. przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Administracji Architektoniczno-Budowlanej UM w Cz. decyzją z dnia 11 października 1999 r. (...) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Dorocie Ch. pozwolenia na budowę polegającą na adaptacji części poddasza na pomieszczenia mieszkalne o powierzchni 52,1 m2 w budynku wielorodzinnym położonym w Cz. przy ul. T. 7 na działce o nr ewid. gruntów 70/6 km. 150.
Jako podstawę tej decyzji wskazał organ orzekający art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm. obecnie Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 - zwanej dalej prawem budowlanym/ oraz art. 104 Kpa.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zatwierdzony projekt budowlany adaptacji /po jego zmianach dokonanych w toku postępowania a uwzględniających zastrzeżenia małżonków S./ spełnia wymagania Prawa budowlanego i wydanych do niego przepisów wykonawczych, a projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Cz., szczegółowo w decyzji określonym.
Nadto podano, że inwestorka uzyskała w trybie art. 9 Prawa budowlanego pozwolenie na odstępstwo od wymogów określonych w par. 72 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./.
W odwołaniu od tej decyzji sygnowanym przez Jana M. mieszkańcy budynku nr 7 przy ul. T. w Cz. wnieśli o jej uchylenie, względnie o stwierdzenie jej nieważności lub zmianę jako wydanej ich zdaniem z naruszeniem treści art. 24 i art. 25 Kpa oraz z naruszeniem treści ustaw z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 338 - obecnie Dz.U. 2000 nr 80 poz. 903/, ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz Prawa budowlanego.
Podnieśli, iż decyzja została wydana przez Wydział Urbanistyki i Administracji Architektoniczno-Budowlanej UM w Cz. w którym inwestorka Dorota Ch. jest zatrudniona na stanowisku Kierownika Referatu Urbanistyki, co jest sprzeczne z treścią art. 24 i art. 25 Kpa.
Nadto zarzucili, iż pozwolenie na budowę zostało wydane, chociaż mieszkańcy bloku nie wyrazili na nie zgody, co znalazło wyraz w ich piśmie z dnia 10 sierpnia 1999 r.
Podnieśli także, że uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej w oparciu, o którą wyrażono zgodę na budowę została zaskarżona do sądu i sprawa w tym przedmiocie oczekuje na jego rozstrzygnięcie.
Pod odwołaniem zostały umieszczone podpisy 14 osób - mieszkańców budynku przy ul. T. nr 7.
Zaskarżoną decyzją z dnia 29 listopada 1999 r. (...) Wojewoda (...), po rozpoznaniu odwołania Jana M. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Cz. - z powołaniem się na treść art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa i art. 33 ust. 2, art. 34 w zw. z art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że wbrew twierdzeniom z odwołania, Dorota Ch. dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Przedłożyła, bowiem uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. T. nr 7 z dnia 11 marca 1999 r. oraz umowę zawartą z Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej potwierdzającą zgodę na dokonanie przez nią adaptacji pomieszczeń strychowych. Nie do organów architektoniczno-budowlanych należy przy tym ocena zgodności z prawem podjętej przez Wspólnotę Mieszkaniową uchwały.
Brak było także podstaw do zastosowania w tej sprawie przez organ I instancji treści art. 25 par. 1 Kpa gdyż inwestorka nie jest kierownikiem tego organu ani też nie pozostaje z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 par. 1 pkt 2 i 3 Kpa.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jan M. zarzucił decyzji Wojewody (...) naruszenie przepisów art. 24 i art. 25 Kpa oraz powołanych ogólnie ustaw wskazanych wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podtrzymał stanowisko, że skoro inwestorka jest Kierownikiem Referatu Urbanistyki w Wydziale, który wydał decyzję w I instancji to zachodziły określone w art. 25 Kpa podstawy do wyłączenia organu.
Podniósł, że podlegające adaptacji pomieszczenia pralni i suszarni nie spełniają warunków technicznych i sanitarnych przewidzianych dla lokali mieszkalnych. Pomieszczenia te nie stanowią pomieszczeń gospodarczych a pomieszczenia przynależne do lokali mieszkalnych.
W dalszej części uzasadnienia skargi podniósł zarzuty pod adresem uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej, którą zaskarżył do Sądu powszechnego. Tym samym nie może ona stanowić podstawy wydania pozwolenia na adaptację spornych pomieszczeń.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Na wstępie należy z urzędu podnieść /kwestia ta nie wynika, bowiem z uzasadnień decyzji organów obu instancji/, że skoro objęte postępowaniem pozwolenie na budowę dotyczy robót budowlanych polegających na adaptacji /przebudowie/ części poddasza w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na pomieszczenia mieszkalne, to dla ich wykonania nie było wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Taka inwestycja nie powoduje, bowiem zmiany sposobu zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./.
W odniesieniu do zarzutów skargi, nie można w pierwszej kolejności podzielać stanowiska skarżącego, iż do wydania decyzji przez organ I instancji doszło z naruszeniem treści art. 24 i art. 25 Kpa. W związku z treścią art. 24 Kpa jest, bowiem bezsporne, iż inwestorka Dorota Ch. nie brała udziału w wydaniu tej decyzji. Została ona, bowiem przygotowana przez Referat Administracji Architektoniczno-Budowlany a nie przez Referat Urbanistyki UM, którego była kierownikiem.
Organem administracji publicznej w rozumieniu art. 25 Kpa, wydającym tą decyzję był Prezydent Miasta Cz. a nie zostało nawet podniesione, aby inwestorka pozostawała z nim lub z osobą zajmującą stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia, w stosunkach prawnych określonych w art. 24 par. 1 pkt 2 i 3 Kpa.
Nie można też podzielić zarzutu skarżącego, iż objęte postępowaniem i przewidziane do adaptacji pomieszczenia strychowe nie spełnią warunków technicznych i sanitarnych pomieszczeń mieszkalnych. Skarżący nie wskazał, bowiem jakich konkretnie warunków jego zastrzeżenia dotyczą. Nadto odmienne w tym względzie wnioski wynikają zarówno ze stanowiącej dowód w sprawie, ekspertyzy technicznej Naczelnej Organizacji Technicznej RW w Cz. oraz z zatwierdzonego projektu budowlanego opracowanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Istniejąca niezgodność z treścią par. 72 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej Budownictwa z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ została usunięta w trybie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego, postanowieniem organu I instancji z dnia 1 października 1999 r. (...).
Zasadnie przyjęły też organy obu instancji, iż inwestorka wykazała się sprecyzowanym w zaskarżonej decyzji prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W pełni zgodzić się także trzeba ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż nie do organów wydających pozwolenie na budowę należy rozstrzyganie sporu, co do zgodności z prawem uchwały w przedmiocie adaptacji pomieszczeń strychowych na lokal mieszkalny, podjętej w dniu 11.03.1999 r. przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości przy ul. T. 7 w Cz..
Uprawnienia wspólnot mieszkaniowych wynikają w tym względzie z treści art. 3 ust. 2, art. 6, art. 22 ust. 2, art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. 2000 nr 80 poz. 903 ze zm./. Zgodnie zaś z art. 25 tej ustawy uchwała taka może być zaskarżona przez właściciela lokalu do sądu /sądu powszechnego/, co też skarżący w przypadku kwestionowanej przez niego uchwały uczynił.
Jak wynika z treści art. 25 ust. 2 omawianej ustawy zaskarżona uchwała podlega wykonaniu, chyba że sąd wstrzyma jej wykonanie do czasu zakończenia sprawy. Według oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie przez NSA dnia 9 listopada 2001 r. do wstrzymania wykonania kwestionowanej przez niego uchwały nie doszło i tym samym wiązała ona organy orzekające w przedmiocie pozwolenia na adaptację /przebudowę/ strychu.
Skarżący nie wykazał też, aby objęte postępowaniem pomieszczenia strychu stanowiły część składową jego lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, /która to ustawa, a nie obowiązująca w czasie wydania zaskarżonej decyzji i powoływana przez skarżącego ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, ma w odniesieniu do lokalu skarżącego zastosowanie/, tj. lokalu, który stanowi przedmiot jego odrębnej własności. W konsekwencji należy przyjąć, że pomieszczenia te wchodzą w skład nieruchomości wspólnej w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali.
Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA.