Uzasadnienie
II SA/Łd 152/15
D.A. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie jej od kosztów sądowych, w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.
Po złożeniu przez skarżącą sprzeciwu od ww. postanowienia, postanowieniem z dnia 22 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy, a postanowieniem z dnia 10 lipca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu I instancji.
Po uiszczeniu przez skarżącą wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wraz z zażaleniem na ww. postanowienie skarżąca ponownie zwróciła się o zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a także z pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Mieszka w domu należącym do siostry, która ponosi koszty jego utrzymania. Wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury, która w miesiącach styczeń – sierpień 2015 r. wyniosła 9664 zł netto oraz prowadzi działalność gospodarczą, z której w tym samym okresie 2014 r. wykazała stratę 15 200 zł. Posiada także działkę o powierzchni 818 m2.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżąca w rozpoznawanej sprawie wystąpiła już z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Starszy referendarz sadowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r., odmówił skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowienie to, wobec wniesienia sprzeciwu, upadło, jednakże postanowieniem z dnia 22 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy, a prawomocnym postanowieniem z dnia 10 lipca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu I instancji. Przyczyną odmowy zwolnienia od kosztów sądowych był fakt, że sytuacja majątkowa skarżącej pozwala jej na ich uiszczenie.
Prawomocność orzeczenia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy nie wyklucza oczywiście możliwości ponownego ubiegania się przez stronę skarżącą o przyznanie prawa pomocy. Jednakże Starszy referendarz sądowy, rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie może odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy zawartej we wskazanym wcześniej prawomocnym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Możliwość zmiany bądź uchylenia orzeczenia daje art. 165 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania, że nastąpiły zmiany okoliczności sprawy. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy będą to w szczególności okoliczności wskazujące na pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. Tymczasem w złożonym ponownie wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie wskazała na zmianę swojej sytuacji materialnej ani nie wykazała nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska co do oceny zdolności płatniczych strony. Podane w obecnym wniosku informacje w żaden sposób nie odbiegają od informacji wcześniej podanych, które nie okazały się wystarczające do uznania jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych za zasadny.
Skoro zatem skarżąca nie powołała się zatem na żadne nowe okoliczności, które dawałyby możliwość odmiennej oceny sytuacji osobistej i materialnej niż dokonana we wcześniejszym postanowieniu, to referendarz sądowy, na podstawie art. 246 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
lf