Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 690/19

Uzasadnienie

Starosta P. decyzją z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] - na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 1202 z późn. zm.), dalej jako "pr. bud." zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce [...] S.A. W. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...] oraz wewnętrzną linią zasilającą, na działce o nr ewid.[...] w [...] (obręb geod. [...] - [...]) gm. P..

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w wyniku sprawdzenia wniosku, stwierdzono nieprawidłowości oraz braki, dlatego postanowieniem z dnia [...] marca 2019r. zobowiązano inwestora do ich usunięcia. Inwestor wykonał obowiązki i pismem z dnia [...] kwietnia 2019r. zawiadomiono strony postępowania o toczącym się postępowaniu oraz umieszczono informację na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w P..

W dniu [...] kwietnia 2019r. wpłynęło pismo właściciela działki nr ew. [...] i mieszkańców wsi J. zawierające uwagi do budowy, dotyczące:

1. - naruszenia zasad ogólnych zawartych w ustawie zasadniczej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
2. - braku konsultacji z mieszkańcami [...],
3. - utraty atrakcyjności i wartości nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji,
4. - naruszenie ładu przestrzennego i krajobrazowego oraz usytuowanie inwestycji w pobliżu zabudowy mieszkalnej,
5. - przeniesienia docelowej lokalizacji inwestycji w odległości min. 300m od zabudowań.

Analizując te zastrzeżenia organ I instancji stwierdził, że kwestie dotyczące utraty atrakcyjności i obniżenia wartości nieruchomości nie mogą być uwzględnione, gdyż w świetle art. 33 ust.1 i 2, art. 34 oraz art. 35 pr. bud. organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisami w tym techniczno- budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Organ nie może zatem uzależniać wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od wcześniejszego uregulowania kwestii ewentualnej utraty atrakcyjności i wartości nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji, strony mogą dochodzić swych praw z tego tytułu w sądach powszechnych.

Odnosząc się do zarzutu negatywnego wpływu inwestycji na zdrowie mieszkańców i ewentualnego ograniczenia możliwości zabudowy ich nieruchomości zabudową mieszkalną organ I instancji stwierdził, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji ogranicza się do obszaru, w którym planowane jest przekroczenie wypadkowej obszaru pól o poziomie gęstości mocy większym niż 0,1 W/m2. Jest to dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi i określony został w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r, w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003r. nr 192, poz. 1883 ze zm), dalej jako "rozporządzenie w/s pól elektromagnetycznych". Ustawodawca uznał, że promieniowanie o wartości mniejszej niż 0,1 W/m2, jest bezpieczne dla ludzi (dla porównania w Austrii, Czechach, Francji, Grecji, Hiszpanii, Niemczech, Słowenii, Wielkiej Brytanii wartości bezpieczne ustalono na poziomie nieprzekraczającym 4,5 W/m2 dla pasma 900 MHz, 9 W/m2 dla pasma 1800 MHz i 10,5 W/m2 dla pasma 2100 MHz, ostrzejsze normy ma tylko Szwajcaria).

Z analizy środowiskowej sporządzonej w październiku 2018r., wchodzącej w skład dokumentacji projektowej, wynika, że stacja bazowa będzie obejmować wieżę typu ETNA 51_1_25_10 o trzonie kratowym o przekroju trójkątnym i wysokości 51 m nad poziomem terenu (53 m z trzonami fundamentowymi i iglicami odgromowymi) z 3 antenami sektorowymi, emitującymi pole elektromagnetyczne oraz 1 anteną radioliniową. Sumaryczny zasięg obszarów o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 dla anten sektorowych wynosi po 81,4m w płaszczyźnie poziomej dla anten na azymucie 90°, 210° i 330° natomiast dla anteny radioliniowej w płaszczyźnie poziomej na azymucie 87° wynosi 46,3 m. Przy maksymalnym możliwym pochyleniu anten wynoszącym 9,0°, sumaryczny zasięg obszarów o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 wynosi po 80,7 m na każdym azymucie.

W celu przedstawienia rozkładu i natężenia pola elektroenergetycznego, które jest jedynym czynnikiem fizycznym mogącym ewentualnie oddziaływać na ludzi i środowisko, wykonano "Analizę środowiskową wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową [...]" (str. 129-156 projektu) w oparciu o normę PN-EN 62311:2010-Ocena urządzeń elektronicznych i elektrycznych w odniesieniu do ograniczeń eskpozycji ludności w polach elektromagnetycznych (0Hz- 300GHz) oraz o dokument Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska – "Ochrona Środowiska przed polami elektromagnetycznymi. Informator dla administracji samorządowej".

W świetle tego dokumentu, określającego obszary występowania pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1W/m2 ich zasięg w najgorszym możliwym wariancie, będzie wynosił: dla azymutu 90°- zasięg 80,7 m (min. wysokość wynosi 26,6 m), dla azymutu 210°- zasięg 80,7 m (min. wysokość wynosi 26,2 m), dla azymutu 330°- zasięg 80,7 m (min. wysokość wynosi 24,3 m). Obliczenia zostały wykonane dla sytuacji maksymalnego obciążenia stacji bazowej (obsługiwania maksymalnej liczby abonentów) z uwzględnieniem aktualnego sposobu zagospodarowania nieruchomości. Na tej podstawie stwierdzono, że nie występuje przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, albowiem w miejscach dostępnych dla ludności, dla których ustanowiono normy, nie występuje przekroczenie dopuszczalnych poziomów normatywnych. Promieniowanie o gęstości przekraczającej 0,1 W/m2 występuje wyłącznie w przestrzeni niedostępnej dla ludności, dla której nie obowiązują żadne normy.

Z uwagi na istnienie w pobliżu planowanej inwestycji (tj. w odległości 15,1m) napowietrznej linii elektroenergetycznej, przeanalizowano wpływ emitowanego przez nią pola elektromagnetycznego na zachowanie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku. Stwierdzono, że ze względu na zakres częstotliwości, w jakim pracuje w/w sieć tj. 50 Hz - zgodnie z rozporządzeniem w/s pól elektromagnetycznych - nie ma zastosowania sumowanie wartości tego pola z polem emitowanym przez istniejącą napowietrzną linię elektroenergetyczną.

Wskazana w dokumentacji projektowej lokalizacja stacji bazowej jest wg inwestora optymalnym rozwiązaniem w zakresie dostarczenia największej liczbie osób możliwości skorzystania z najnowszych technologii telekomunikacyjnych i nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów normatywnych dla obszarów objętych analizą środowiskową.

Natomiast w odniesieniu do zarzucanych przez mieszkańców kwestii naruszenia ładu przestrzennego i krajobrazowego, organ I instancji wskazał, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego G. P., zatwierdzony uchwałą Rady G. P. Nr [...] z dnia [...] września 2002r. (ogłoszony w Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 122, poz.2644 z dnia 18 października 2002r.), zgodnie z którym w zasięgu promieniowania pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową telefonii komórkowej znajdują się tereny zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej oraz rolne z warunkowym prawem zabudowy, oznaczone symbolami MR i MNj; RPz. Maksymalna wysokość obiektów budowlanych dla tych terenów wynosi dwie kondygnacje, z których druga jest poddaszem użytkowym, w formie i proporcji bryły budynków w nawiązaniu do tradycji lokalnych.

Natomiast najbliższa istniejąca zabudowa tj. budynek mieszkalny jednorodzinny znajduje się w odległości ok. 80 m od planowanej lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej. Ogólne i szczegółowe zasady zawarte w § 12 rozdz. lll pkt 2 oraz § 13 rozdz. IV pkt 1 i 2 planu określające zasady zagospodarowania poszczególnych obszarów nie wprowadzają ograniczeń i zakazów, które uniemożliwiłyby lokalizację przedmiotowej inwestycji. Co prawda usytuowanie spornej inwestycji nie zostało wprost wskazane w planie, to jednak w świetle art.46 ust.2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2017r. poz.2062 z późn. zm.), dalej jako "ustawa telekomunikacyjna", jest ona w tym terenie dopuszczalna. Przepis ten bowiem stanowi, że "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.

Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją".

Organ I instancji wyjaśnił również, jak należy rozumieć pojęcie "miejsca dostępne dla ludności", o którym mowa w rozporządzeniu w/s pól elektromagnetycznych. Wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 799), dalej jako "p.o.ś."- przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Organ stwierdził, że ustawodawca nie zastrzegł, że chodzi o miejsca dostępne dla ludzi w danym momencie, w tej chwili, w dacie składania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, a zatem należy przyjąć, że ustawodawca tym pojęciem obejmuje również miejsca dostępne w przyszłości przy uwzględnieniu obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Mając powyższe na uwadze, organ I instancji uznał, że budowa spornej stacji bazowej nie ograniczy zabudowy i innych form zagospodarowania działek znajdujących się w obszarze oddziaływania stacji, dopuszczalnych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego G. P.. Gdyby natomiast w wyniku zmiany zapisów planu doszło do sytuacji w której, w miejscach dostępnych dla ludności przekroczona zostałaby wartość graniczna gęstości mocy pola elektromagnetycznego wynosząca 0,1 W/m2 - na właścicielu stacji bazowej ciąży obowiązek wynikający z art. 121 p.o.ś., zgodnie z którym ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach oraz zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane.

Ponadto zgodnie z treścią art. 122a p.o.ś. - po wybudowaniu stacji, jak również każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia (o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie) operator zobowiązany jest do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku przez firmę niezależną, posiadającą akredytację Polskiego Centrum Akredytacyjnego, a wyniki pomiarów przekazać Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i Wojewódzkiemu Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu.

Organ I instancji ustalił, że do projektu budowlanego dołączono "Kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...]" (str. 112-128 projektu), z której wynika, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych, dla wyznaczonych tiltów stwierdzono brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej promieniowania anten sektorowych.

Jednocześnie w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej jako "rozporządzenie w/s p.o.ś.", sporna instalacja radiotelekomunikacyjna nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a tym samym brak jest konieczności sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone opinią Wójta G. P. z dnia [...] marca 2019 r.

Organ stwierdził również kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, dlatego wskazaną na wstępie decyzją udzielił pozwolenia na budowę.

Odwołanie od tej decyzji złożył G. K., właściciel działki nr [...]. domagając się jej uchylenia i zmiany lokalizacji stacji przez oddalenie budowy o 300 m od siedlisk i terenów zabudowanych. Zarzucił, że wieża stanowić będzie zakłócenie krajobrazu miejscowości J., naruszy ład przestrzenny, godzi w potrzeby interesu publicznego, a jej wybudowanie jest niezgodne z przepisami art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020r., poz.293), dalej jako "u.p.z.p." W uzupełnieniach odwołania poruszył także kwestię potrzeby analizy zgodności inwestycji z przepisami ochrony środowiska, analizy oddziaływania obiektu na zdrowie człowieka i zwierząt oraz rozszerzenie kręgu stron postępowania.

Wojewoda nie uwzględnił zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz pkt 3 k.p.a. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając ustalenia i stanowisko tego organu.

Potwierdził, że w skład planowanej inwestycji wejdą anteny radioliniowe i anteny sektorowe instalowane na wieży telekomunikacyjnej typu [...] (wysokość trzonu 51,0 m, wysokość nad poziomem terenu z trzonami fundamentowymi 51,5 m, wysokość całkowita nad poziomem terenu wraz z iglicami odgromowymi 53,0 m) oraz urządzenia teletechniczne (sterujące) zlokalizowane na projektowanej platformie sprzętowej posadowionej u podnóża wieży. Planowana jest instalacja trzech anten sektorowych o azymutach 90°, 210° i 330° (wysokość zawieszenia środka elektrycznego anten to 50,2 m) oraz anteny radiolinii RL 0 1,2 m (wysokość zawieszenia środka anteny 48,7 m).

Oceniając zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska organ odwoławczy wskazał na rozporządzenie w/s p.o.ś., wyjaśniając, że stacji bazowych dotyczą warunki określone w § 2 ust. 1 pkt 7 (dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) i § 3 ust. 1 pkt 8 (dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) rozporządzenia. Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące poła elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

1. a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
2. b) 5000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
3. c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
4. d) 20 000 W
5. - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 (wyliczenie powyżej), z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

1. a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
2. b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
3. c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
4. d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
5. e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
6. f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
7. g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny
8. - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Organ odwoławczy stwierdził, że stosując ten przepis w odniesieniu do spornej inwestycji, należy dla każdej anteny wyznaczyć wartość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP), oś głównej wiązki promieniowania i sprawdzić czy i w jakiej odległości od środka elektrycznego występują na jej przebiegu miejsca dostępne dla ludności.

Organ odwoławczy wskazał, że przez "miejsca dostępne dla ludności" rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Zgodnie ze stanowiskiem NSA - wyrok z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2922/15, - przez "miejsca dostępne dla ludzi", którym prawodawca posłużył się w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (aktualnie - w rozporządzeniu w/s p.o.ś. z dnia 9 listopada 2010 r.), należy rozumieć miejsca dostępne dla ludzi przy stanie zagospodarowania terenu istniejącym w dniu kwalifikowania przedsięwzięcia emitującego promieniowanie elektromagnetyczne, w przestrzeni od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których w normalnych warunkach mogą przebywać ludzie. Z uwagi na brak definicji tego pojęcia w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. (obecnie w rozporządzeniu w/s p.o.ś. z dnia 9 listopada 2010 r.) należy sięgnąć do kryterium, które przyjęto na potrzeby badania pól elektromagnetycznych w środowisku w załączniku nr 2 pkt 7 i 11 rozporządzenia w/s pól elektromagnetycznych w środowisku (tak: J. Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, "Przegląd Prawa Ochrony Środowiska" 2011, nr 1, s. 49 i nast., por. też wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010r., II OSK 602/09)."

Wyniki obliczeń wartości EIRP spornej inwestycji zawarte zostały w tabeli kwalifikacji przedsięwzięcia opracowanej przez mgr inż. M. H.. Organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawdziły, że dla poszczególnych anten sektorowych wyliczona wartość EIRP wynosi 8402 W. Ustalenia co do występowania miejsc dostępnych dla ludności oparto na projekcie zagospodarowania terenu oraz na rysunkach rzutów poziomych i pionowych osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych anten sektorowych przedstawionych w przedłożonym opracowaniu. Stwierdzono, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Osie głównych wiązek promieniowania nie przebiegają nad budynkami na długości do 200 m od środka elektrycznego, a ich wysokość nad poziomem terenu wyliczona w odległości 150 m i 200 m od środka elektrycznego wynosi dla azymutu 90° odpowiednio 28,7 m i 20,9 m, dla azymutu 210° odpowiednio 25,7 m i 16,9 m, dla azymutu 330° odpowiednio 23,7 m i 14,9 m. Miejsca ustalenia odległości od poziomu terenu wynikają z rozporządzenia w/s p.o.ś. dla wyliczonego EIRP o wartości 8402 W. Z analizy § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f tego rozporządzenia wynika, że sporna stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, ponieważ oś główna wiązki promieniowania w przypadku wszystkich anten nie przechodzi przez miejsca dostępne dla ludności.

Poprawność analizy przeprowadzonej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej potwierdził Wójt G. P. w piśmie z dnia [...] marca 2019 r., jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzając, że dla spornej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania, uwzględniając treść art. 143 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią oraz występowanie obszaru strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 uznając, że są to właściciele działek, nad którymi na wysokości nie mniejszej niż 34,3 m (wartości dla poszczególnych azymutów: 90° wysokość 36,6 m, 210° wysokość 36,2 m, 330° wysokość 34,3 m) występuje ten obszar. Organ odwoławczy potwierdził, że zasięg tego obszaru jest nie większy niż 81,4 m od anteny (patrz "Zasięg maksymalny obszarów granicznych na planie otoczenia stacji" załącznik 2 analizy środowiskowej oraz kolejne załączniki aż do 3f, zasięg sumaryczny obejmuje wszystkie anteny i uwzględnia nakładanie się gęstości mocy poszczególnych anten). Analiza dokumentów wykazała, że strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 nie występują w miejscach dostępnych dla ludności.

Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że pojęcia oddziaływania na środowisko, o którym mowa w przepisach rozporządzenia w/s p.o.ś. nie należy utożsamiać z obszarem oddziaływania w celu ustalenia stron postępowania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 pr. bud. Zgodnie z tym przepisem- stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, zaś stosownie do art. 3 pkt 20 pr. bud. - obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

W związku z powyższym nie jest rzeczą nieprawidłową występowanie obszaru oddziaływania wokół obiektu nie zaliczającego się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, czy mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Organ odwoławczy ustalił ponadto, że w pobliżu spornej inwestycji nie znajduje się inna stacja bazowa będąca źródłem pól elekromagnetycznych istotnych dla określenia obszaru oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej (najbliższa w odległości około 8,8 km na działce nr [...] przy ul. [...] w G. P., lokalizacja według [...], [...]). Nie występuje zatem sytuacja opisana w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzeniu w/s p.o.ś., stanowiącym, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w § 3 ust. 1.

Strefa o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 występuje wyłącznie na terenie pozbawionym istniejącej zabudowy. Zgodnie z ustaleniami uchwały Nr [...] Rady G. P. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie uchwalenia I etapu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego G. P. (Dz. Urz. Woj. L.. z 2002 r. Nr [...] poz. 2644) strefa ta występuje w większości nad terenem MR, MNj (tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) i częściowo nad terenem RPz (tereny rolne z warunkowym dopuszczeniem zabudowy). Według ustaleń zawartych w § 13 ust. 1 i ust. 2 planu - w zabudowie mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej obowiązuje utrzymanie tradycyjnego charakteru układu przestrzennego jednostek osadniczych, zabudowa projektowana winna nawiązywać do istniejącej zabudowy tradycyjnej przez zachowanie skali zabudowy (maksymalna wysokość dwie kondygnacje, w której ostatnią stanowi poddasze użytkowe) i formy (proporcje bryły budynków w nawiązaniu do tradycji lokalnych).

Przepisy te uprawniają do stwierdzenia, że zabudowa mieszkaniowa nie znajdzie się w strefie o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2, ponieważ będzie niższa niż 34,3 m. Zatem sporna inwestycja nie stanowi przeszkody dla użytkowania terenów wokół wieży zgodnie z ich przeznaczeniem określonym w planie zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji, że inwestycja jest dopuszczalna w tym terenie na podstawie ustawy telekomunikacyjnej. Podkreślił, że przytoczone przepisy nie stanowią odpowiedzi na pytanie o szkodliwość inwestycji, natomiast oznaczają akceptację lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w zabudowie mieszkaniowej.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wymagań ładu przestrzennego, organ odwoławczy wyjaśnił, że te kwestie są szczegółowo rozpatrywane przy sporządzaniu planu miejscowego, natomiast nie podlegają uwzględnieniu przy wydawaniu pozwolenia na budowę, gdyż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud. organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane są wyłącznie do oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że nie ma możliwości zmiany lokalizacji inwestycji zgodnie z oczekiwaniem skarżącego, gdyż ocenie podlega projekt budowlany złożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, a o kształcie przedsięwzięcia decyduje inwestor.

Wobec tego, że analiza akt sprawy nie wykazała niezgodności przedłożonych opracowań z przepisami warunków technicznych, projekt jest kompletny, a jego autorzy legitymują się stosownymi uprawnieniami, wobec stanowczego brzmienia art. 35 ust. 4 pr. bud., że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 (mówi o potrzebie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę i oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dokumenty są w aktach sprawy), organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, organ odwoławczy wskazaną wyżej decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie G. K., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji.

Zarzucił przede wszystkim błędne określenie tzw. obszaru oddziaływania obiektu i ograniczenie się głównie do kwestii promieniowania elektromagnetycznego spornej bazy, bezzasadnie jego zdaniem pomijając, że inwestycja ta naruszy ład przestrzenny. Wbrew stanowisku organów, trudno bowiem uznać, że budowa wieży przekraczającej wysokość 50 m to "nieznaczne oddziaływanie" i bagatelna ingerencja w ład przestrzenny (wysokość konstrukcji wsporczej planowanego zamierzenia przekracza 5 m 10 krotnie). Oczywistym jest, że obiekt ten o podanych we wniosku gabarytach stanowić będzie zakłócenie krajobrazu miejscowości J., doliny środkowej W.. Oddziaływanie widokowe tego typu konstrukcji dochodzi do kilku kilometrów i w sposób trwale ingeruje w walory architektoniczne i krajobrazowe całej okolicy. Zlokalizowanie konkurencyjnej dominanty w otoczeniu zabudowy siedliskowej godzi w wymóg uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony widoku. Gabaryty planowanego obiektu nie są dostosowane do skali lokalnych budynków i budowli, a tym samym zamierzenie inwestycyjne narusza właściwe relacje przestrzenne.

Planowana inwestycja godzi również w potrzeby interesu publicznego, rozumianego jako uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Protest lokalnej społeczności, w formie petycji mieszkańców miejscowości J., wobec planowanego zamierzenia, daje podstawę do postawienia tezy, że zobiektywizowane potrzeby lokalnej społeczności są sprzeczne z zamierzeniami inwestora. Prowadzi to do wniosku, że inwestycja narusza art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 u.p.z.p. tj. wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; walory architektoniczne i krajobrazowe; potrzeby interesu publicznego.

Organ nie powinien więc odsyłać mieszkańców na drogę indywidualnych postępowań cywilnych, gdyż kwestia ładu przestrzennego to problem przede wszystkim prawa administracyjnego, wspólnych potrzeb społeczności lokalnych, a nie indywidualnych upodobań. Poza tym mieszkańcy do dzisiaj nie doczekali się odpowiedzi na petycję, za którą nie można uznać zdawkowego odniesienia się do ich wniosków i obaw w uzasadnieniu decyzji. Propozycja mieszkańców zawarta w petycji, by wieża wraz ze stacją bazową została postawiona w odległości 300 m od zabudowań jest uczciwą i rozsądną alternatywą do proponowanej lokalizacji. Poza tym, o tym co jest "optymalne" dla społeczności lokalnej, najlepiej wie ona sama. Organ powinien ocenić oddziaływanie inwestycji na środowisko nie tylko pod względem promieniowania elektromagnetycznego, ale również pod względem innych potencjalnych zagrożeń dla szeroko rozumianego środowiska. Dodatkowo skarżący zarzucił, że organ odwoławczy ustalił błędnie, że inna stacja bazowa znajduje się w odległości 8,8 km, gdyż w prostej linii odległość ta jest mniejsza niż 5 km.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc samodzielnie spraw administracyjnych, lecz sprawdza, czy organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania, które mogło mieć istotny miało wpływ na wynik sprawy. Sąd co do zasady nie dokonuje własnych ustaleń w sprawie, lecz orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa natomiast na organie orzekającym.

Kontrolując legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w przedstawionym zakresie należy stwierdzić, że jest ona prawidłowa.

Przedmiotem sprawy jest budowa stacji bazowej składającej się z wieży o trzonie kratowym i wysokości 51 m (53 m z trzonami fundamentowymi i iglicami odgromowymi). Inwestycja ma składać się z trzech anten sektorowych, które emitować mają promieniowanie w trzech głównych osiach (azymutach) – 90, 210 i 330 stopni oraz z jednej anteny radioliniowej.

Poza sporem jest, że taka inwestycja wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 pr. bud. Stosownie zaś do art. 35 ust. 4 pr. bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle natomiast art. 35 ust. 1 pr. bud., te wymagania to:

1. 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2. 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3. 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4. 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (...).

Jednym z podstawowych warunków wydania pozwolenia na budowę jest więc zgodność inwestycji z planem miejscowym, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w bowiem w razie takiej niezgodności, organ ma obowiązek odmówić udzielenia pozwolenia.

Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów pozwala na przyjęcie, że organy prawidłowo dokonały sprawdzeń spornej inwestycji we wskazanym w przytoczonych przepisach zakresie i zasadnie uznały, że inwestycja wymagania te spełnia, co skutkowało udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę.

Przede wszystkim organy słusznie uznały, że inwestycja nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. P., zatwierdzonego uchwałą Rady G. P. Nr [...] z dnia [...] września 2002r. Działka objęta inwestycją, jak również działki sąsiednie, nad którymi ma przebiegać promieniowanie pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową telefonii komórkowej, to tereny zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej oraz rolne z warunkowym prawem zabudowy, oznaczone symbolami MR i MNj oraz RPz. Rację mają organy, że w świetle art. 46 ust. 2 ustawy telekomunikacyjnej dopuszczalne jest sytuowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej w terenach przeznaczonych w planach miejscowych na cele zabudowy zagrodowej, jednorodzinnej, czy rolnej. Przepis ten stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.

Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Skarżący w zasadzie nie zarzuca, że inwestycja jest niezgodna z planem, natomiast akcentuje, że ze względu na jej wysokość i cechy konstrukcyjne naruszy ona ład przestrzenny okolicy w promieniu nawet kilku kilometrów. W tym sensie, zdaniem skarżącego, nie można jej potraktować jako inwestycji o "nieznacznym oddziaływaniu". Wyjaśnić w tym kontekście należy, że w przypadku uznania, że nie jest to inwestycja o nieznacznym oddziaływaniu, inwestycja wymagałaby uzyskania decyzji lokalizacyjnej w trybie przepisów u.p.z.p.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów, okoliczność zaburzenia przez inwestycję ładu przestrzennego nie stanowi jednak przeszkody udzielenia pozwolenia na jej realizację. Walory przyrodnicze i krajobrazowe mogłyby być brane pod uwagę ewentualnie przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej, w szczególności, gdy teren inwestycji (jej oddziaływania) obejmowałby obszary chronione, utworzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, na których ze względu na potrzebę ochrony fauny czy flory, wprowadzono skutecznie zakaz realizacji stacji bazowych. Jak natomiast wynika z projektu budowlanego (k.121, 142), planowana inwestycja zlokalizowana jest poza obszarami podlegającymi ochronie przyrodniczej, czy krajobrazowej. Wyjaśniono, że najbliższe rezerwaty, parki krajobrazowe i obszary chronionego krajobrazu są oddalone od miejsca planowanego posadowienia wieży o co najmniej 2,7 km [...] Park Krajobrazowy – otulina). Inwestycja nie znajduje się również w obrębie żadnego z obszarów ochrony siedlisk lub obszarów specjalnej ochrony ptaków Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000.

Podkreślić trzeba, że organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej tj. Wójt G. P. nie stwierdził potrzeby wydania takiej decyzji dla spornego przedsięwzięcia. Swoje stanowisko organ ten wyraził w opinii z dnia [...] marca 2019 r. Wynika z niej przede wszystkim to, że ze względu na przewidywane wielkości promieniowania elektromagnetycznego sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż inwestycja o takich parametrach, jakie posiada sporna stacja bazowa, nie została wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w/s p.o.ś. tj. wśród "instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż (...)" wskazane szczegółowo wielkości.

Wójt [...] ocenił, że rozwiązania techniczne i technologiczne przewidziane w projekcje, biorąc pod uwagę charakter inwestycji, nie przekroczą norm ochrony środowiska. Podkreślił, że nie spowoduje negatywnego oddziaływania na obszary chronione w okolicy inwestycji. Z analizy rozkładów pól magnetycznych, przekroczenie dopuszczalnego poziomu elektromagnetycznego promieniowania jonizującego obejmuje wyłącznie przestrzeń wolną, niedostępną dla ludzi. Opinia ta została sporządzona na podstawie dokumentacji projektowej oraz wyjaśnień inwestora złożonych na żądanie organu w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. (k. 1 i 2 akt admin.), nie została ona zakwestionowana przez skarżącego, Sąd nie dopatrzył się przy tym jej wadliwości; w konsekwencji organ architektoniczno-budowlany miał uzasadnione podstawy do uznania jej za wiarygodny środek dowodowy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Charakterystyka spornego przedsięwzięcia przedstawiona w zatwierdzonym projekcie budowlanym, stwierdzony przez Wójta G. P. brak konieczności wydania decyzji środowiskowej pozwalały organowi na zakwalifikowanie inwestycji jako inwestycji o nieznacznym oddziaływaniu, o której mowa w art.46 ust.2 ustawy telekomunikacyjnej, co z kolei pozwala na jej sytuowanie na terenie zabudowy jednorodzinnej, zagrodowej czy rolnej.

Z niekwestionowanych ustaleń organu architektoniczno-budowlanego wynika, że niedopuszczalne promieniowane tj. przekraczające 0,1 W/m2 będzie występować wysoko, ponad zabudową istniejącą (dla S1 - 36, 6 m, dla S2 – 36,2 m, dla S3 – 34,3 m – k.25 projektu), a także ponad wysokością zabudowy dopuszczalnej w planie przy maksymalnym pochyleniu wiązki (plan przewiduje maksymalnie dwie kondygnacje, czyli kilka metrów wysokości - projektant zasadnie przyjął więc wysokość 10 m jako maksymalną wysokość wynikającą z planu). Z projektu wynika, że w przypadku anteny sektorowej o azymucie (330 stopni) i maksymalnym pochyleniu wiązki (tilt 9 stopni) minimalna odległość obszaru o promieniowaniu przekraczającym 0,1 W/m2 od dopuszczalnej wysokości zabudowy wynikającej z planu miejscowego będzie wynosić 24,3 m (w odniesieniu do azymutu 210 – odległość ta wynosi 26,2 m, a w odniesieniu do azymutu 90 stopni – 26,6 m (k.135 projektu).

Oznacza to, że w najgorszym wypadku, promieniowanie przekraczające dopuszczalne wartości będzie występowało znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludzi i ponad zabudową. Dotyczy to również sytuacji, gdy nachylenie wiązki promieniowania (tilt) będzie największe (maksymalne). Z kolei przedział wysokości, na której znajduje się obszar promieniowania powyżej 0,1 W/m2 dla anteny radioliniowej (azymut 48,7) wynosi 48,2 m - 49,2 m – bezspornie na tej wysokości nie występują, ani w świetle planu miejscowego nie wystąpią, zabudowania, jest to obszar poza miejscami dostępnymi dla ludzi. (k.138).

W projekcie przedstawiono też rzut sumaryczny zasięgów przewidywanych obszarów pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2 występujących na wysokości zawieszenia przedmiotowych anten oraz przekroje pionowe na azymutach pracy anten (k.24 projektu). Pomijanie w projektach budowlanych kwestii kumulacji oddziaływań jest najczęstszą wadą projektów stacji bazowych. W niniejszej sprawie uwzględniono kumulację promieniowania dla oceny, czy promieniowanie przekraczające dopuszczalną wartość 0,1 W/m2 nie będzie przebiegało - przy maksymalnym nachyleniu anten – przez zabudowę istniejącą i dopuszczalną w świetle planu. Z tabel na k. 138 projektu wynika, że maksymalny poziomy zasięg obszaru o skumulowanym oddziaływaniu (skumulowanych częstotliwościach) przekraczającym łącznie 0,1 W/m2 wynosi 80,7 m (dla maksymalnego nachylenia tj. dla tiltu 9) przy braku pochylenia anteny (tilt 0) zasięg będzie większy - 81,4 m. Z kolei zasięg pionowy obszaru o skumulowanym oddziaływaniu będzie wynosić dla tiltu 0 – 7,9 (w dół), a dla tiltu 9 – 14,6 (w dół). Oznacza to brak szkodliwego oddziaływania projektowanej stacji na środowisko, w szczególności na zdrowie i życie ludzi.

Nie stwierdzono również istnienia innych stacji bazowych emitujących pola elektromagnetyczne w otoczeniu stacji projektowanej, które mogłyby powodować kumulacje oddziaływań (k.139 projektu). Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się natomiast do istniejącej na działce objętej inwestycją nr ewid.[...] napowietrznej linii elektroenergetycznej stwierdzając, że ze względu na zakres częstotliwości, w jakiej pracuje ta sieć tj. 50 Hz, nie podlega ona kumulacji. Istnienie bok siebie tych dwóch instalacji nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na życie mieszkańców.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu, organy prawidłowo uznały, że inwestycja nie ma znacznego oddziaływania, nie wymaga decyzji środowiskowej, a kwestia ewentualnego naruszenia estetyki krajobrazu, którą podnosi skarżący, nie mogła stanowić przeszkody udzielenia pozwolenia na budowę.

Dodać należy, że organy sprawdzały również kompletność projektu, stwierdziły ponadto, że projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia.

Organy też obszernie wyjaśniły skarżącemu, że obowiązkiem inwestora będzie zapewnienie użytkowania stacji bazowej w sposób zgodny z zatwierdzonym projektem, w szczególności niedopuszczalne będzie jej użytkowanie powodujące przekroczenie dopuszczalnych norm. Skarżący i mieszkańcy mogą w tym zakresie żądać od właściwych organów podjęcia czynności kontrolnych.

W świetle ustalonych okoliczności faktycznych, nie są uzasadnione obawy skarżącego dotyczące ograniczenia przyszłej zabudowy sąsiednich działek. Jak wyjaśniono, promieniowanie o wartościach przekraczających dopuszczalne normy, będzie występować na znacznych wysokościach, a w świetle planu miejscowego w obszarze jej oddziaływania nie jest dopuszczalna zabudowa o takich wysokościach.

W sprawie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia takie okoliczności jak ewentualna utrata atrakcyjności i wartości nieruchomości sąsiednich. Przepisy pr. bud. wprawdzie w art. 5 ust. 1 pkt 9 nakazują poszanowanie interesów osób trzecich, jednak w sytuacji, gdy inwestycja nie narusza przepisów techniczno - budowlanych (co ma miejsce w niniejszej sprawie) musiałaby zachodzić jaskrawa sprzeczność prawa własności sąsiednich nieruchomości i inwestora. Prawo zabudowy, o którym mowa w art. 4 pr. bud., musiałoby uniemożliwiać lub znacznie ograniczać takie samo prawo właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym również w zakresie u użytkowania istniejących obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, skoro poza wrażeniami estetycznymi i dyskomfortem psychicznym, nie ma podstaw do stwierdzenia, że inwestycja będzie obiektywnie negatywnie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości i wpływać na wykonywania prawa zabudowy (prawa własności) istniejących obiektów.

Skarżący też podnosi, że organ powinien uwzględnić interes mieszkańców wsi, który jest interesem publicznym. Otóż sporna inwestycja także jest inwestycją celu publicznego, a więc choć jest realizowana na wniosek prywatnego przedsiębiorcy, to jej celem jest (również) zaspokojenie potrzeb z zakresu łączności szerokiej grupy społeczeństwa - leży zatem ona również w interesie publicznym. W związku z tym, że jak wynika z dokumentacji nie będzie ona powodowała szkodliwego oddziaływania na życie mieszkańców okolicznych miejscowości, nie można zarzucić organowi, który wydał pozwolenie na jej realizację, że nie wyważył należycie interesów (publicznych) skarżącego i mieszkańców wsi J. z interesami ogółu społeczeństwa, których realizację z całą pewnością sporna inwestycja ma zapewnić.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.