Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J.R. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku oddalającego skargę.
Skarżący, który został w związku z tym wezwany do uiszczenia rzeczonego wpisu, złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz adwokata.
W jego uzasadnieniu stwierdził, iż "nie ma(-) zasobów a z emerytury (go) nie stać na adwokata, bo (jego) zasoby Komornik (...) nie prawnie (...) oddała dla spadkobierców, pomimo tego że (jego) prywatność dorobek z całego życia i zasoby nie podlegają pod egzekucję" i jeszcze obciążyła go za to kosztami.
Skarżący oświadczył, iż nie prowadzi z nikim wspólnego gospodarstwa domowego, jedynym jego wartościowym majątkiem jest mieszkanie o powierzchni 38 m2 (pierwsza podrubryka w rubryce nr 7 formularza nie została wypełniona), a dochód miesięczny brutto z tytułu emerytury wynosi "10303.15".
Odnosząc się do przedstawionego wniosku należy mieć na uwadze, iż w toku niniejszego postępowania był już rozpatrywany postulat skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
Postanowieniem z dnia 26 maja 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie o zwolnieniu go od uiszczenia wpisu od skargi i odmowie przyznania pomocy w pozostałym zakresie, przy wydawaniu którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie opierał się na oświadczeniu przez skarżącego, iż "od 4 grudnia 2007 r. jest bezdomny a 1 stycznia 2008 r. komornik zajął jego emeryturę w celu wyegzekwowania kosztów eksmisji"; "sam prowadzi gospodarstwo domowe, jedyny jego wartościowy majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 38 m2, miesięczny dochód z emerytury wynosi zaś 984,99 zł brutto."
Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko, że "skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania przy uwzględnieniu jego stanu majątkowego", a więc "należało dojść do wniosku, że jest on w stanie ponieść koszty postępowania w zakresie częściowym".
Ze względu na powyższe stwierdza się, co następuje:
Jakkolwiek strona, po prawomocnym rozpatrzeniu jej wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II FZ 176/09, publ.
w Internecie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Wedle stanowiska usankcjonowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny, skarżący wykazał jedynie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania - co powodowało konieczność dokonania wyboru pomiędzy zwolnieniem od całości lub części kosztów sądowych a ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).
Skoro więc dane podawane aktualnie przez skarżącego nie wskazują, by jego sytuacja uległa pogorszeniu od czasu wystąpienia z poprzednim wnioskiem, istnieje związanie oceną, iż skarżący nie wykazał, iż nie jest wstanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania - a tym samym nie zaszła przesłanka zwolnienia go od wszystkich kosztów sądowych i równoczesnego ustanowienie na jego rzecz profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w/w ustawy).
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 wskazanej ustawy, powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.