Uzasadnienie
Wójt Gminy [...], po rozpoznaniu sprawy z wniosku M. M. i R. M., decyzją z dnia 19 listopada 2025 roku (znak: [...]), odmówił zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w gminie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako: obręb [...], ark. mapy 9, działka nr [...] o pow. 0.2000ha, zapisanej w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że współwłaściciele nieruchomości wystąpili z wnioskiem o wydzielenie działki pod budynkiem mieszkalnym, niezależnie od ustaleń planu, tj. na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ uznał, że podział jest planowany jako obejście postanowień mpzp wsi [...] i części wsi [...] w rejonie [...] – etap II – uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia 30 sierpnia 2012 roku opublikowanej w Dz. U. Woj. [...]. z 2012 r, pod poz. [...].
Zgodnie z postanowieniami mpzp działka nr [...] przeznaczona jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (2MN). W świetle § 18 pkt 1 lit. h) ww. uchwały na terenie oznaczonym MN ustala się powierzchnię nowo wydzielanej działki budowlanej nie mniejszą niż 2000m˛.
Działka nr [...] została wydzielona decyzją Wójta Gminy [...] znak: [...] z dnia 3 stycznia 2023 roki, którą zatwierdzono podział na podstawie art. 93 ust. 1 u.g.n., zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli z poszanowaniem zapisu o minimalnej powierzchni działki budowlanej nie mniejszej niż 2000m˛. Działka została wydzielona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana dla terenu działki nr [...], czyli działki przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową, której kształt i powierzchnia zapewniały niezbędną obsługę posadowionego na niej budynku oznaczonego ma mapie m2.
W wyniku oczekiwanego podziału powstałaby działka [...] zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz działka [...], która nie będzie stanowiła samodzielnej działki budowlanej.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że właściciele nie wykazali, aby dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał im korzystanie z budynku mieszkalnego w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym. Powołali się natomiast na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2025 roku (znak: [...]), która nie ma charakteru decyzji prejudycjalnej, charakteru decyzji wiążącej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ zaznaczył przy tym, że w odniesieniu do wskazanej decyzji zostanie wszczęte odrębne postępowanie administracyjne, właściwe dla jej zakresu przedmiotowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia 16 lutego 2026 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami normujące podziały nieruchomości określają sposób wykonywania prawa własności, które nie może być sprzeczne z przepisami ustawy (art. 140 Kodeksu cywilnego). Co do zasady, podział nieruchomości musi być zgodny z mpzp, a w razie jego braku z wcześniej wydanymi dla nieruchomości warunkami zabudowy. Stosownie do art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Podziału nieruchomości dokonuje się w sposób określony w art. 93 u.g.n. Dokonanie podziału niezależnie od ustaleń planu miejscowego jest możliwe w sytuacjach skonkretyzowanych w art. 95 u.g.n.
Z treści unormowania art. 95 pkt 7 u.g.n. wnioskować należy, że dotyczy on wyodrębnienia nieruchomości gruntowej niezbędnej/koniecznej do obsługi budynku mieszkalnego, ale nie w znaczeniu wystarczającej, co prowadzić by mogło do mnożenia podziałów, a tym samym zwiększenia zagęszczenia zabudowy wbrew ustaleniom planów miejscowych. Interpretacja art. 95 u.g.n. nie może prowadzić do obejścia zasady, że podział powinien być zgodny z mpzp, czy w razie jego braku z warunkami zabudowy.
Wnioskowana do podziału działka jest już działką budowlaną przeznaczoną pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą o powierzchni, która zapewnia konieczną obsługę dla posadowionego na niej budynku mieszkalnego, nie ma więc podstaw do stosowania art. 95 pkt 7 u.g.n.
M. M. i R. M., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego.
Skarżący zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W ocenie strony skarżącej decyzja została wydana z naruszeniem:
- 1) art. 8 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez pominięcie, że w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o zatwierdzenie podziału działki nr [...] Wójt wydawał decyzje zatwierdzające projekty podziału nieruchomości w przedmiotowym trybie w tożsamym stanie faktycznym i prawnym;
- 2) art. 7 w zawiązku z art. 77 § 1 K.p.a. przez organ odwoławczy poprzez zaniechanie włączenia do materiału dowodowego decyzji zatwierdzających projekty podziału nieruchomości w tożsamych stanach faktycznych i prawnych (w szczególności decyzji z 9 stycznia 2025 roku) i stwierdzenie, że istnienie tych decyzji wynika wyłącznie z twierdzeń skarżących, podczas gdy fakt ten potwierdził już organ I instancji w treści swojej decyzji, a włączenie tych dokumentów do materiału dowodowego było zasadne, gdyż służyłoby ustaleniu funkcjonującej praktyki polegającej na zatwierdzaniu projektów podziału nieruchomości;
- 3) art. 97 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na:
- a) uznaniu, że dokonanie podziału w tymże trybie wymaga zaistnienia przesłanek pozaustawowych, nieprzewidzianych przez przedmiotową normę:
- - dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu musi uniemożliwiać właścicielowi budynku mieszkalnego jakiekolwiek dotychczasowe korzystanie z niego,
- - wydzielenie działki budowlanej z istniejącej działki musi być konieczne dla zapewnienia obsługi istniejącego budynku;
- b) przyjęciu, że przesłanka "niezbędności" odnosi się do niezbędności podziału na już istniejącej działce, wobec czego organ doszedł do wniosku, że podział "nie jest niezbędny", podczas gdy z istoty (również z literalnego brzmienia) przepisu wynika, iż "niezbędność" dotyczy działki wydzielanej, tj. wydzielana działka musi posiadać warunki niezbędne do prawidłowej obsługi istniejącego budynku mieszkalnego;
- c) przyjęciu, że pojęcie "niezbędności" należy rozumieć jako "konieczność" podczas gdy prawidłowa (zastosowana przy wydaniu decyzji z 9 stycznia 2025 roku dotyczącej działki nr [...]) wykładnia art. 95 pkt 7 u.g.n. prowadzi do wniosku, że pojęcie "niezbędności" należy wykładać tak, że wydzielana działka powinna być "wystarczająca";
- d) przyjęciu, że "działka budowlana" w rozumieniu art. 95 pkt 7 u.g.n. to wyłącznie działka na której wzniesiono budynek, z którego nie można korzystać, podczas gdy prawidłowa wykładania (oparta na definicji art. 4 pkt 3a u.g.n.) prowadzi do wniosku, że działka budowlana to działka zabudowana budynkiem mieszkalnym z niezbędną infrastrukturą, wystarczającą do prawidłowego i racjonalnego korzystania z budynku.
W uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazano, że dla jednostki nie jest do zaakceptowania różna treść rozstrzygnięcia, która nie jest następstwem różnej podatny prawnej, czy różnym stanem faktycznym. Organ uwarunkował zatwierdzenie podziału od przesłanek nieznanych ustawie. Z przepisu wynikają wyłącznie dwa uwarunkowania podziału nieruchomości. Wydzielana z większej nieruchomości działka ma odpowiadać definicji działki budowlanej i być zabudowana budynkiem mieszkalnym. W postępowaniu o zatwierdzenie podziału, dokonywanego w trybie art. 95 pkt 7 u.g.n., przedmiotem oceny nie jest nieruchomość dzielona, lecz działka z niej wydzielana (zabudowana budynkiem mieszkalnym). Przepis art. 95 pkt 7 u.g.n. odwołując się do przesłanki niezbędności wskazuje, że to wydzielona działka budowlana ma pozostawać niezbędna do korzystania z budynku, a nie wnioskowany podział nieruchomości ma być niezbędny dla korzystania z budynku.
Zaproponowany przez organ sposób rozumienia art. 95 pkt 7 u.g.n. w typowych sytuacjach legalnie zrealizowanej inwestycji budowlanej czyniłby ten przepis martwym, deprecjonując wynikające z prawa własności prawo podziału nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji.
Uzupełniająco organ wyjaśnił, że skarżący nie wykazał celu podziału jakim miało być wskazane we wniosku wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. W ocenie Kolegium słusznie uznano więc, że nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku skarżącego o dokonanie podziału na podstawie art. 95 pkt 7 u.g.n. Wnioskowana do podziału działka jest już działką budowlaną przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą o powierzchni, która zapewnia konieczną obsługę dla posadowionego dla niej budynku, ie ma więc podstaw do stosowania art. 95 pkt 7 u.g.n.
Konstruując zarzuty naruszenia prawa procesowego skarżący de facto zmierzają do podważenia negatywnej opinii co do podziału działki, która nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Nie było rolą Kolegium ocenianie czy wniosek skarżących jest zgodny z obowiązującym mpzp bowiem jest to tryb z art. 93 u.g.n. Wniosek dotyczył trybu z art. 95 pkt 7 u.g.n., który reguluje możliwość podziału "niezależnie od ustaleń planu".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267).
Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego aktualnego na dzień wydania zaskarżonego aktu.
Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a.").
Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), a przewidziane ustawą środki stosuje w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.g.n.").
Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział (art. 96 ust. 1 u.g.n.).
Podział nieruchomości może być dokonany na wniosek (art. 97 ust. 1 u.g.n.) jak też z urzędu, przy czym podział z urzędu dopuszczalny jest w sytuacjach wskazanych przez ustawodawcę (art. 97 ust. 3 i ust. 4 u.g.n.).
Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (art. 93 ust. 1 u.g.n.). Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2 u.g.n.). W przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 94 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n.).
Zgodnie natomiast z art. 95 pkt 7 u.g.n. w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Przyjmuje się, że przepisy art. 95 u.g.n. wprowadzają odrębną w swojej istocie, a zarazem wyjątkową kategorię podziałów nieruchomości przeprowadzanych niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustawa o gospodarce nieruchomościami wprowadziła jako regułę dwuetapowy charakter postępowania podziałowego. Co do zasady decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości poprzedza wydanie postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału. Tymczasem przepisy komentowanego art. 95 u.g.n. określają cele, które uzasadniają przeprowadzenie podziału niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu – niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że są to podziały niewymagające opiniowania wstępnego projektu podziału, o którym mowa w art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n.
Innymi słowy, w opisanych tam sytuacjach postępowanie podziałowe ma charakter jednofazowy (A. Nikiforów [w:] Gospodarka nieruchomościami. Komentarz, wyd. II, red. E. Klat-Górska, Gdańsk 2026, art. 95).
Sąd nie stwierdził podstaw dla przyjęcia oceny, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej w skrócie "K.p.a.") w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.
Skarżący pismem z dnia 15 września 2025 roku wystąpili do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie podziału nieruchomości położonej w miejscowości [...], stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] i posiadającej księgę wieczystą o numerze [...] Wnioskodawcy wskazali, że celem podziału nieruchomości jest wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego - art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W uzasadnieniu zgłoszonego żądania wskazano, że przedkładany wniosek jest tożsamy pod względem prawnym i faktycznym ze sprawą prowadzoną pod sygnatura akt [...], która dotyczyła sąsiedniej działki nr [...] i zakończyła się ostateczną decyzją z dnia 9 stycznia 2025 roku zatwierdzającą podział. Wnioskodawcy zaznaczyli, że wybudowany budynek jest podłączony do sieci wodociągowej oraz prefabrykowanego żelbetowego zbiornika na ścieki. Do nieruchomości doprowadzono sieć energetyczną niskiego napięcia, a w granicy działki zostały wykonane przyłącza. Do wniosku załączono: mapę z projektem podziału, protokołem przyjęcia granic nieruchomości, wykazem zmian danych w ewidencyjnych dotyczących działki, uproszczony wypis z rejestru gruntów, a także decyzję Wójta Gminy [...] z 9 stycznia 2025 roku (znak: [...]).
Organ włączył do akt sprawy dokumenty przedstawiające: dane identyfikacyjne działki, jej wyposażenie w infrastrukturę techniczną, przeznaczenie planistyczne, ukształtowanie terenu, informację o zagrożeniach hałasem, informację o glebach, aktualny stan zagospodarowania działki (ortofotomapa) oraz stan własnościowy nieruchomości (wydruk z księgi wieczystej).
Na gruncie dokumentów włączonych do przekazanych akt administracyjnych oraz stanowisk stron postępowania bezsporne pozostaje, że wnioskowana działka nr [...] o powierzchni 0.2000ha i przeznaczeniu planistycznym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną pozostaje zabudowana budynkiem mieszkalnym, a wnioskodawcy domagają się w istocie jej podziału na dwie działki, tj. na działkę z budynkiem nr [...] oraz na działkę niezabudowaną nr [...], każda o powierzchni 0.1000ha.
Brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie.
Na gruncie wykładni art. 95 ust. 7 u.g.n. przyjmuje się, że intencją prawodawcy nie było wprowadzenie dla nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi generalnego odstępstwa od konieczności przeprowadzenia podziału niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Taki kierunek interpretacji przede wszystkim wynika z wykładni historycznej komentowanego przepisu, którego aktualne brzmienie zostało nadane art. 1 pkt 34 lit. d ustawy z 24.08.2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zwrócić bowiem należy uwagę, że poprzednio obowiązujące brzmienie przepisu przewidywało możliwość wydzielenia działki budowlanej niezależnie od ustaleń planu miejscowego bez dalej idących obostrzeń normatywnych. Innymi słowy, wprowadzenie z dniem 22.10.2007 r. ustawowego obostrzenia, aby komentowany podział miał na celu wydzielenie działki budowlanej "niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego" niewątpliwie miało na celu ograniczenie zakresu jego stosowania.
Z treści art. 95 pkt 7 u.g.n. wnioskować należy, że może mieć on zastosowanie, gdy istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym. Chodzi tutaj o wyodrębnienie nieruchomości gruntowej niezbędnej w znaczeniu "koniecznej" do obsługi budynku mieszkalnego, a nie w znaczeniu "wystarczającej", co prowadzić mogłoby do mnożenia podziałów, a tym samym zwiększenia zagęszczenia zabudowy wbrew ustaleniom planów miejscowych. Interpretacja przepisów art. 95 u.g.n. nie może prowadzić tylko do obejścia zasady, że podział powinien być zgodny z planem miejscowym. Zastosowanie tego artykułu musi być usprawiedliwione ściśle określonym w nim celem (A. Nikiforów [w:] Gospodarka nieruchomościami. Komentarz, wyd. II, red. E. Klat-Górska, Gdańsk 2026, art. 95).
W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pojęcie działki budowlanej należy wiązać z jej potencjalnym przeznaczeniem i zagospodarowaniem, zaś w ustawie o gospodarce nieruchomościami definicja działki budowlanej została określona na potrzeby już istniejącego stanu faktycznego, który często jest niezgodny z obowiązującym stanem prawnym, w szczególności wskutek niezgodnego z prawem wzniesienia obiektu budowlanego (K. Szlachetko, K. Olzacki [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. J. H. Szlachetko, Warszawa 2024, art. 2).
Organy prawidłowo zastosowały prawo materialne przyjmując, że wnioskowana do podziału działka jest już działką budowlaną przeznaczoną pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą o powierzchni, która zapewnia konieczną obsługę dla posadowionego na niej budynku mieszkalnego, a więc nie ma podstaw do stosowania art. 95 pkt 7 u.g.n.
W ocenie Sądu treści żądania wniosku jednoznacznie ujawnia, że celem skarżących nie jest wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości obejmującej działkę nr [...], lecz podział tej działki na dwie mniejsze każda o powierzchni 0.1000ha. W ocenie Sądu organy słusznie uznały, że treść wniosku ujawnia chęć/dążenie do zwiększenia zagęszczenia zabudowy wbrew ustaleniom planów miejscowych.
Taką ocenę obrazuje i potwierdza sposób sytuowania budynków na działkach budowlanych wydzielonych zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, tj. o minimalnej powierzchni 2000m˛, w tym usytuowanie budynku na działkach o numerach [...] oraz [...] położonych przy ulicy [...], których wydzielenie z działki [...] zostało zatwierdzone decyzją Wójt Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2025 roku.
W zakresie stosowania art. 95 pkt 7 u.g.n. przedmiotem oceny jest dopuszczalność wydzielenia dla istniejącego już budynku mieszkalnego działki, która musi spełnić kryteria, określone w art. 4 pkt 3a u.g.n. Podział ten, nie może zaś skutkować - co istotne - pozbawieniem reszty wydzielanej nieruchomości walorów użytkowych, wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Działka gruntu wydzielana jako reszta pozostającego obszaru nieruchomości nie może bowiem posiadać takiej konfiguracji przestrzenno-obszarowej, która byłaby sprzeczna z powszechnie obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z 2.07.2026 r., I OSK 1718/23, LEX nr 4134144).
Działka gruntu wydzielana jako reszta pozostającego obszaru nieruchomości nie może posiadać takiej konfiguracji przestrzenno-obszarowej, która byłaby sprzeczna z powszechnie obowiązującym prawem. Jeżeli bowiem ewidencyjny podział nieruchomości w warunkach art. 95 u.g.n. zatwierdzany jest decyzją administracyjną, to powstanie takiej działki gruntu byłoby skutkiem prawnym tej decyzji. Decyzja o zatwierdzeniu podziału nie może jednak wywoływać skutku sprzecznego z prawem, ponieważ w takim przypadku byłaby dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Taki skutek decyzji oznaczałby, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa (J. Jaworski, A. Prusaczyk, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz do art. 95, wyd. 9, 2025).
Na gruncie dowodów włączonych do akt administracyjnych (pisma procesowe skarżących z 15 października 2025 roku oraz 28 października 2025 roku) całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 8 § 1 i § 2 K.p.a.
W treści pism skarżących jednoznacznie wskazane zostało, że pracownik Urzędu Gminy [...], która wydała decyzję z dnia 9 stycznia 2025 roku (znak: [...]) "żałuje, że nie dopisała, iż pozostałość po wydzielonej działce nie nadaje się pod zabudowę".
Ponadto wnioskodawcy wyraźnie wskazali, że "Urzędnik zagroził wszczęciem postępowania w trybie art. 155 K.p.a. (cofnięcie poprzedniej decyzji podziałowej) z uwagi na błąd popełniony w trakcie jej wydawania".
Także w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wyrażone zostało przekonanie o wadliwości decyzji z dnia 9 stycznia 2025 roku (znak: [...]) oraz konieczności uruchomienia właściwego dla tego zakresu postępowania.
Dostrzegać zatem należy, że dla zastosowania regulacji art. 8 § 2 K.p.a. konieczne jest kumulatywne spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze, powinno istnieć stabilne, jednolite, wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Po drugie, w ramach zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań można się powoływać wyłącznie na praktykę zgodną z prawem. Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie może doprowadzić do niestosowania przez organy administracji norm prawa materialnego. Organ może zatem, a nawet powinien, zmienić swoje stanowisko, jeżeli dotychczasowa praktyka była sprzeczna z prawem. Z tego względu w powołanym przepisie mowa jest o nieodstępowaniu od utrwalonej praktyki "bez uzasadnionej przyczyny" (wyrok NSA z 15.07.2026 r., II OSK 878/24, LEX nr 4135873).
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.