Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 25 marca 2010 r. A.U. zwrócił się do Prezydenta Miasta O. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego stan nieruchomości "[...]", tj. wskazanie, kto poza wnioskodawcą, jest obecnie jej współużytkownikiem wieczystym. Stwierdził, że posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu stanu prawnego. Dodał, że postanowienie z dnia 26 października 1987 r. o nabyciu spadku po Z.S., określa stan nieruchomości na dzień śmierci spadkodawcy.
Pismem z dnia 8 kwietnia 2010 r. Kierownik Referatu Urzędu Miasta O. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku przez podanie, do jakich celów prawnych ma służyć zaświadczenie. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego właściwy organ administracji wydaje odpłatnie wypisy i wyrysy z operatu ewidencyjnego na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu.
Wnioskodawca złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. zażalenie, w którym podniósł, że powyższym pismem nieformalnie odmówiono mu wydania zaświadczenia. Podniósł też, że nie wnioskował o wydanie wyrysu i wypisu z operatu ewidencyjnego.
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. Kolegium stwierdziło niedopuszczalność zażalenia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 748/10 oddalił skargę strony wniesioną na to postanowienie.
W dniu 26 maja 2011 r. wnioskodawca złożył zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta O. Zarzucił, że organ ten nie wydał zaświadczenia ani postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia.
Następnie, dnia 10 czerwca 2011 r. A.U. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta O. w rozpoznaniu jego wniosku o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. Podniósł, że termin do wydania zaświadczenia, zgodnie z art. 217 K.p.a., wynosi 7 dni.
Organ administracji nie ustosunkował się do zarzutu skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 127, dalej jako p.p.s.a.), jak również, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy, na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1 - 4a art. 3 § 2 p.p.s.a., tj. gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej.
Uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, sąd administracyjny, na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zaznaczyć należy, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przypadku skargi na bezczynność Sąd sprawdza więc tylko czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Podkreślić ponadto należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność bez znaczenia jest, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2004 r., sygn. akt I SAB 287/03, LEX nr 156902 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest czy Prezydent Miasta O. pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 25 marca 2010 r. o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 i art. 218 K.p.a.
Stosownie do art. 217 § 1 i § 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Zgodnie zaś z § 3 cytowanego artykułu zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Przepis art. 218 K.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, stosownie do art. 219 K.p.a., następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia może zakończyć się zatem przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, bądź przez odmowę wydania zaświadczenia, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo braku po stronie wnioskodawcy interesu prawnego lub też przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie.
Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że po złożeniu przez skarżącego wniosku, organ administracji w dniu 22 kwietnia 2010 r. (data doręczenia pisma skarżącemu) wezwał A.U. do uzupełnienia wniosku przez wskazania celu, dla którego ubiega się on o wydanie zaświadczenia. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Organ administracji nie wydał zaś ani zaświadczenia o żądanej treści w terminie określonym w art. 217 § 3 K.p.a., ani postanowienia na podstawie art. 219 K.p.a.
Skoro wniosek skarżącego nie został załatwiony zgodnie z prawem, to należało zobowiązać organ administracji do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w zakreślonym terminie.
Stosownie do art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., Sąd zbadał czy w rozpoznawanej sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i ocenił, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Prezydent Miasta O. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 25 marca 2010 r. Z tego względu na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.