Uzasadnienie
Okręgowy Inspektor Pracy działając na podstawie:
- - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267);
- - art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. 2007.589) – decyzją z dnia 22 listopada 2013r. utrzymał w mocy nakaz Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy z dnia [...] 2013 r., nr rej. [...], w którym nakazano skarżącej A Sp. z o.o. w T - wypłacić byłemu pracownikowi P. S. przysługujące należności z tytułu wykonanej w okresie od dnia 05 maja 2013r. do dnia 30 maja 2013r. podróży służbowej poza granicami kraju (kraje Unii Europejskiej) w kwocie 4.228.45 zł.
Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny ustalony przez organy:
przeprowadzona u skarżącej kontrola wykazała, że za wykonaną podróż służbową we wskazanym okresie P. S. skarżąca jako pracodawca naliczyła następujące należności: 715.00 € z tytułu diet za 25 dób przebywania w podróży służbowej oraz 489,60 € z tytułu ryczałtu za 24 noclegi przebywania w podróży służbowej. Łącznie naliczono kwotę 1.204.60 €, z której zostały potrącone pobrane zaliczki na poczet wykonywania podróży w łącznej kwocie 199,00 €. Po dokonanych potrąceniach pracownikowi naliczono kwotę 1.005,60 €, którą przeliczono wg kursu z dnia 27 maja 2013 r. na kwotę 4.228,45 zł.
Kontrola stwierdziła, że powyższa kwota do dnia 30 września 2013 r. nie została wypłacona pracownikowi.
Organ ustalił, że w dniu 31 maja 2013r. skarżąca wystawiła pracownikowi notę obciążeniową nr [...] opiewającą na kwotę 1.995,85 € tj. 8.292,76 zł z tytułu uszkodzenia w trakcie podróży służbowej w dniach 24 marca 2013r. do dnia 20 kwietnia 2013r. w ciągniku siodłowym nr rej. [...] układu kierowniczego oraz opon. Nota została doręczona pracownikowi za pośrednictwem poczty listem poleconym nadanym w dniu 31 maja 2013r.
Pracownik w piśmie z dnia 07 czerwca 2013r. oświadczył, że nie wyraża zgody na zapłatę kwoty 8,292,74 zł objętej notą obciążeniową, gdyż " tego nie zrobił". W aktach sprawy znajduje się "Oświadczenie" pracownika z dnia 7 czerwca 2013r. opisujące przebieg wydarzeń związanych z uszkodzeniem pojazdu.
Po otrzymaniu odpowiedzi skarżąca wystawiła oświadczenie o dokonaniu potrącenia wzajemnych wierzytelności tytułem odszkodowania za uszkodzenie w trakcie podróży służbowej w dniach 24 marca 2013r. do dnia 20 kwietnia 2013r. w ww. ciągniku siodłowym, w wysokości 1.005,60 € tj. kwoty przysługującej pracownikowi z tytułu podróży służbowej wykonanej w maju 2013r.
W odwołaniu od powyższego nakazu skarżąca zarzuciła, że jest on wadliwy i niemożliwy do wykonania i wniosła o stwierdzenie jego nieważności oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o jego uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie. W ocenie skarżącej organ rażąco naruszył przepisy postępowania oraz przepisy prawa materialnego.
Skarżąca podniosła, że wierzytelność pracownika nie istnieje, gdyż uległa umorzeniu na skutek dokonanego potrącenia. W tych okolicznościach realizacja wydanego nakazu jest niemożliwa i spowodowałaby sytuacje bezpodstawnego wzbogacenia pracownika wskutek otrzymania świadczenia nienależnego od skarżącej. Fakt wyrządzenia skarżącej szkody przez pracownika jest bezsporny i znajduje potwierdzenie w stanie formalnoprawnym oraz w materiale dowodowym. W dacie powstania szkody łączył pracownika ze skarżącą stosunek zobowiązaniowy, z którego wynikała odpowiedzialność pracownika wobec skarżącej oparta na dwóch podstawach tj. z Kodeksu pracy, a zwłaszcza z działu V, w którym uregulowano zasady odpowiedzialności pracownika za szkodę wyrządzoną pracodawcy, jak również z umowy z dnia 22 sierpnia 2011r. o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie zawartej przez pracownika ze skarżącą. Zgodnie z § 4 tej umowy pracownik odpowiada w pełnej wysokości za ewentualne szkody i odpowiedzialność ta obejmuje szkody powstałe w dniach 24 marca 2013r. do dnia 20 kwietnia 2013r. w ciągniku siodłowym powierzonym pracownikowi.
W przedmiotowej umowie pracownik wyraził zgodę na potrącenie przez pracodawcę równowartości szkody z przysługującego mu wynagrodzenia za pracę, innych świadczeń pieniężnych przyznanych przez pracodawcę lub z innych wierzytelności przysługujących pracownikowi wobec pracodawcy.
Skoro Inspektor Pracy nie zakwestionował dokonanego potrącenia, należy przyjąć, iż jest ono dopuszczalne i wywołuje skutki prawne.
Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. W związku z powyższym wierzytelność pracownika uległa całkowitemu umorzeniu.
Wskazując na powyższe okoliczności skarżąca zarzuciła, że zaskarżony nakaz jest niewykonalny, niewykonalność ma charakter trwały i należy stwierdzić jego nieważność w trybie art.156 § 1 pkt.5 Kpa.
W ocenie skarżącej organ naruszył przepisy prawa materialnego tj. art.831 § 1 pkt.1 Kodeksu postępowania cywilnego, dalej Kpc oraz art.505 pkt.1 Kodeksu cywilnego, dalej Kc, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca nie mogła dokonać potrącenia wzajemnych wierzytelności istniejących pomiędzy skarżącą, a pracownikiem. Powołane przez Inspektora Pracy ww. przepisy nie mają zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Ponadto skarżącą podniosła, że do wydania nakazów i sprzeciwu stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej Inspektor Pracy wydając zaskarżony nakaz dopuścił się naruszenia art.7, art.8, art.77 oraz art.80 Kpa oraz art.34 ust.2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy w związku z art.107 §1 oraz § 3 Kpa poprzez niewłaściwe wskazanie podstawy prawnej wydanego nakazu, nie odniesiono się do wskazanych w komparycji art.831 § 1 pkt.1 Kpc i art.505 pkt.1 Kc, a także nie wyjaśniono uzasadnienia prawnego.
W tych okolicznościach, zdaniem skarżącego, należy stwierdzić, że nakaz został wydany bez podstawy prawnej, co winno skutkować stwierdzeniem jego nieważności.
Okręgowy Inspektor Pracy utrzymując w mocy zaskarżony nakaz stwierdził, że został on wydany w oparciu o ustalenia dokonane w trakcie kontroli pracodawcy, zawarte w protokole kontroli nr rej. [...] z dnia 4 października 2013r., do którego nie wniesiono zastrzeżeń oraz w oparciu o powszechnie i bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa zobowiązujące pracodawcę do wypłaty pracownikowi świadczeń ze stosunku pracy, które to świadczenia nie zostały w przedmiotowej sprawie przez skarżącą wypłacone.
Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku zebrania w sposób wystarczający i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz braku dokonania oceny udowodnienia danej okoliczności w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny został dokładnie opisany przez inspektora pracy wydającego przedmiotowy nakaz w protokole kontroli nr rej. [...] z dnia 4 października 2013 r. W protokole kontroli opisuje się (dokumentuje) stan faktyczny, nie dokonuje się natomiast jego oceny.
Odnośnie faktu zawarcia przez skarżącą z pracownikiem umowy o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie (której kserokopia stanowi załącznik nr 4 do protokołu kontroli nr rej. [...] z dnia 4 października 2013 r.), organ stwierdził, że taka instytucja nie jest dopuszczalna na gruncie przepisów prawa pracy. Art. 125 Kodeksu pracy przewiduje bowiem zawarcie umowy o współodpowiedzialności materialnej pracowników. Natomiast art. 124 Kodeksu pracy nie przewiduje instytucji zawierania z pracownikiem umowy o odpowiedzialności materialnej, gdyż pracownik odpowiada za powierzone mu mienie na zasadach określonych tym art. 124 § 1 i § 2 Kodeksu pracy, a od określonej w ten sposób odpowiedzialności może się on uwolnić w warunkach określonych w art. 124 § 3 tej ustawy.
W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, zawarcie z pracownikiem umowy o odpowiedzialności materialnej przed wyrządzeniem szkody pracodawcy nie jest zgodne z ww. przepisami. Nadto organ wskazał na art. 18 § 1 Kodeksu pracy, zgodnie z którym postanowienia umów o pracę oraz innych aktów, na których podstawie powstaje stosunek pracy, nie mogą być mniej korzystne dla pracownika, niż przepisy prawa pracy. Postanowienia umów i aktów, o których mowa w ww. przepisie, mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy, są nieważne; zamiast nich stosuje się odpowiednie przepisy prawa pracy.
Okręgowy Inspektor Pracy podniósł, że w przedmiotowej sprawie pracownik nie zgodził się na zapłatę kwoty ujętej w nocie obciążeniowej wystawionej mu przez skarżącą i oświadczył, że nie jest odpowiedzialnym za powstałą szkodę w jej mieniu.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 831 § 1 pkt.1 Kpc, sumy i świadczenia w naturze wyasygnowane na pokrycie wydatków lub wyjazdów w sprawach służbowych, nie podlegają egzekucji, a zgodnie z regulacją art. 505 pkt. 1 Kc, wierzytelności nie ulegające zajęciu nie mogą być umorzone przez potrącenie.
Reasumując Okręgowy Inspektor Pracy stwierdził, że niewypłacone przez pracodawcę należności z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, objęte przedmiotowym nakazem, są świadczeniami oczywiście należnymi i mogły stanowić podstawę wydania decyzji przez inspektora pracy.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 831 § 1 pkt. 1 Kpc i art.505 pkt.1 Kc poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji tego przyjęcie, że skarżąca nie mogła dokonać potrącenia wzajemnych wierzytelności istniejących pomiędzy nią, a pracownikiem. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza także art. 124 § 1 i § 2 i art.125 Kodeksu pracy poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji tego przyjęcie, że skarżąca nie mogła zawrzeć z pracownikiem umowy o odpowiedzialności materialnej.
Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, że zawarcie między skarżącą a pracownikiem umowy o odpowiedzialności materialnej jest mniej korzystne niż przepisy prawa pracy, a w konsekwencji zarzuciła naruszenie art. 18 § 2 Kodeksu pracy.
W ocenie skarżącej organ naruszył przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 Kpa oraz art. 80 Kpa poprzez brak podjęcia przez organ administracji publicznej niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, brak zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy w konsekwencji czego organ doszedł do przekonania w szczególności, że: 1/ nie wypłacenie pracownikowi kwoty 4.228,45 zł. było działaniem nieprawidłowym, 2/ niedopuszczalne było dokonanie potrącenia przez skarżącą kwoty 4.228,45 zł, 3/ dokonanie potrącenia nie było objęte zgodą pracownika.
Zdaniem skarżącej organ naruszył art. 80 Kpa poprzez dokonanie wadliwej oceny zebranych w sprawie dowodów i w konsekwencji pozostawał w błędnym przekonaniu, że dokonanie potrącenie było niedopuszczalne i nieskuteczne albowiem nie było objęte zgodą pracownika.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 Kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2, pkt.5 i pkt.6 Kpa poprzez utrzymanie w mocy nakazu, pomimo że zachodziły przesłanki do stwierdzenia jego nieważności ze względu na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, których dopuścił się organ I instancji, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, oraz brak uzasadnienia prawnego wydanej decyzji.
Wskazując na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającego ją nakazu, a także stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć organów obu instancji.
Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że nie jest dopuszczalne zawarcie umowy między pracodawcą a pracownikiem o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie, a jedynie dopuszczalne jest zawarcie umowy o współodpowiedzialności materialnej pracowników. Stanowisko to jest błędne i sprzeczne z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym Kodeksu pracy.
Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w mieniu powierzonym pracownikowi, zdaniem skarżącej, oparta jest na takich samych przesłankach, jak odpowiedzialność ogólna. Różnice ograniczają się właściwie jedynie do zakresu kwotowego tej odpowiedzialności. O ile bowiem w przypadku oddania mienia do dyspozycji, jeżeli szkoda wyrządzona została z winy nieumyślnej, odpowiedzialność ta ograniczona jest do wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody, to w przypadku powierzenia mienia odpowiada on do pełnej wysokości szkody.
Argumentacja organu odwoławczego kwestionująca możliwość zawarcia przez skarżącą z pracownikiem umowy o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie jest nieprawidłowa i stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 124 § 1 i § 2 Kp oraz art. 125 Kp., które miało znaczący wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom organu, ww. przepisy określają zasady odpowiedzialności pracownika za szkodę przed jej wyrządzeniem, a nie po jej wyrządzeniu.
Możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności materialnej za szkodę na warunkach określonych w art.124 § 3 Kp jest możliwe i dopuszczalne niezależnie od faktu zawarcia umowy o odpowiedzialności materialnej, gdyż jest to przepis bezwzględnie obowiązujący.
W ocenie skarżącej zawarcie z pracownikiem umowy o odpowiedzialności materialnej przed wyrządzeniem szkody pracodawcy nie narusza art. 18 § 1 Kp. Skarżąca wykazała, że obowiązujące przepisy prawa nie tylko wprost przewidują możliwość zawarcia takiej umowy przed wyrządzeniem szkody, lecz nawet wymagają zawarcia takiej umowy w celu określenia sposobu i zakresu odpowiedzialności pracownika. W związku z tym organ odwoławczy naruszył również art.18 § 1 Kp.
Wobec tego, że wierzytelność pracownika wskazana w decyzji oraz nakazie nie istnieje, albowiem uległa umorzeniu na skutek dokonanego potrącenia, zdaniem skarżącej, niedopuszczalne było wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją nakazu.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że szkoda została wyrządzona przez pracownika, a jej wysokość została udokumentowana. Nie jest również sporny fakt zawarcia z pracownikiem umowy o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie oraz wyrażenie w niej zgody na dokonanie stosownych potrąceń.
Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko co do trwałej niewykonalności wydanego nakazu, co winno skutkować stwierdzeniem jego nieważności.
Ponadto, w ocenie skarżącej, organ odwoławczy dopuścił się naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym przepisów art. 7 Kpa., art. 8 Kpa., art. 77 Kpa oraz art. 80 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Z kolei na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest, że w dacie przeprowadzenia kontroli u skarżącej stwierdzono, że byłemu pracownikowi P. S. nie wypłacono należności z tytułu wykonanej poza granicami kraju pracy w okresie od dnia 5 maja 2013r. do dnia 30 maja 2013r. Bezsporna jest również wysokość tej należności wynosząca 4.228,45 zł., na którą składały się należności z tytułu diet za 25 dób przebywania w podróży służbowej oraz z tytułu ryczałtu za 24 noclegi w czasie podróży służbowej. Należność pomniejszono o kwotę 199,00 € pobranych przez pracownika zaliczek na poczet wykonywania tej podróży.
Inspektor Pracy działając na podstawie art.121 pkt.7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy wydał w dniu 4 października 2013r. nakaz wypłaty tej należności pracownikowi.
Skarżąca w odwołaniu od przedmiotowego nakazu, jak również w skardze do tut. Sądu, nie kwestionując faktu nie wypłacenia tych należności pracownikowi konsekwentnie stoi na stanowisku, iż wierzytelność ta nie istnieje wobec potrącenia jej z wierzytelności skarżącej z tytułu naprawienia szkody wyrządzonej przez pracownika w powierzonym mieniu.
Istota zaistniałego sporu dotyczy okoliczności, czy skarżąca była uprawniona do dokonania potrącenia.
W ocenie skarżącej prawo do potrącenia wynika z zawartej z pracownikiem umowy z dnia 22 sierpnia 2011r. o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie. Zgodnie z § 4 pkt.1 tej umowy, za ewentualne szkody powstałe w powierzonym mieniu pracownik odpowiada w pełnej wysokości według zasad przewidzianych w Kodeksie pracy. § 4 pkt.2 umowy stanowi: " pracownik oświadcza, iż w przypadku stwierdzenia szkody w powierzonym mieniu, wyraża zgodę na potrącenie przez pracodawcę równowartości szkody z przysługującego mu wynagrodzenia za pracę, innych świadczeń pieniężnych przyznanych przez pracodawcę lub z innych wierzytelności przysługujących pracownikowi wobec pracodawcy".
Z kolei organ stoi na stanowisku, że niedopuszczalne było nie wypłacenie pracownikowi przedmiotowych należności z powodu ich potrącenia z uwagi na treść art.831§ 1 pkt.1 Kpc oraz art.505 pkt.1 Kc. Zawarcie umowy z dnia 22 sierpnia 2011r. o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie było bowiem niedopuszczalne na gruncie przepisów Kodeksu pracy. Art.124 Kp nie przewiduje możliwości zawierania z pracownikiem umowy o odpowiedzialności materialnej przed wyrządzeniem szkody, gdyż pracownik odpowiada za powierzone mienie na zasadach określonych w art.124 § 1 i § 2 Kp.
W ocenie organu, umowa może być zawarta wyłącznie w trybie art.125 Kp, ale dotyczy ona współodpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone im mienie. Organ uznał, że postanowienia ww. umowy są mniej korzystne dla pracownika, niż przepisy prawa pracy, dlatego zgodnie z art.18 § 2 Kp postanowienia umowy dotyczące odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie są nieważne.
Rozstrzygając zaistniały w niniejszej sprawie spór Sąd podzielił stanowisko Okręgowego Inspektora Pracy jako zgodne z prawem.
Jako podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji, organy administracji wskazały art.33 ust.1 pkt.1 w związku z art.11 pkt.7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Zgodnie z tymi przepisami, w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli właściwy inspektor pracy jest uprawniony do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Wydanie nakazu stanowi drogę do dochodzenia roszczeń o wynagrodzenie i inne świadczenia za pracę. Aby mógł być on wydany, wynagrodzenie lub świadczenie musi być " należne", co oznacza, że prawo do niego nie budzi wątpliwości; świadczenie naliczono, lecz nie wypłacono. Jeżeli świadczenie jest kwestionowane, jedynym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy jest sąd pracy.
Podnieść należy, że inspektor pracy wydając nakaz wypłaty wynagrodzenia nie rozstrzyga o roszczeniu pracownika, gdyż w tym zakresie kompetencja należy do sądu powszechnego. Celem nakazu wypłaty należności z tytułu stosunku pracy jest nakłonienie pracodawcy do wypełnienia ciążącego na nim obowiązku względem pracownika, gdy obowiązek ten jest wymagalny. "Należne wynagrodzenie" jest kategorią obiektywną, nie podlegającą ocenie inspektora pracy, jakkolwiek organ ma prawo dokonywania ustaleń, czy wynagrodzenie istotnie jest należne.
Na mocy art.10 ust.1 pkt.1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, do zadań tej Inspekcji należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa pracy, w tym wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy. W razie stwierdzenia naruszenia w tym zakresie, organ ma prawo nakazania określonych zachowań, do czego uprawnia art.11 tej ustawy. Uprawnienie do kontroli w celu stwierdzenia, czy pracodawca narusza przepisy dotyczące wynagrodzenia, zawiera więc w sobie możliwość ustalenia przez organ rozumienia pojęcia "należnego wynagrodzenia".
W rozpatrywanej sprawie Inspektor Pracy był zatem uprawniony do ustalenia, czy umowa z dnia 22 sierpnia 2011r. o odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie zawarta przez skarżącą z pracownikiem – była zgodna z przepisami prawa pracy.
W ocenie Sądu organ zasadnie przyjął, że przedmiotowa umowa była nieważna, gdyż jej postanowienia były mniej korzystne dla pracownika, niż przepisy prawa pracy, o czym stanowi art.18 § 2 Kp. Sam fakt zawarcia tej umowy jednoznacznie potwierdza to stanowisko, gdyż w przeciwnym przypadku zbędne byłoby zawieranie dodatkowych umów o odpowiedzialności za powierzone mienie, wystarczające bowiem byłyby przepisy Kodeku pracy. Skarżąca zawierając z pracownikiem umowę z dnia 22 sierpnia 2011r. dążyła do wzmocnienia swojej sytuacji jako ewentualnego wierzyciela należności z tytułu naprawienia szkody kosztem pracownika poprzez zagwarantowanie sobie możliwości dokonania stosownych potrąceń równowartości szkody z należności wynikających ze stosunku pracy, przypadających pracownikowi. Wyrażenie pisemnej zgody pracownika na dokonanie potrąceń z tytułu mogących w przyszłości powstać zobowiązań wynikających z powierzenia mienia, bez wątpienia "osłabia" pozycję pracownika w sporze dotyczącym naprawienia ewentualnej szkody w powierzonym mieniu. Odmienne i jednocześnie mniej korzystne niż w Kodeksie pracy uregulowanie odpowiedzialności pracownika za powierzone mienie, stosownie do art.18 § 2 Kp jest nieważne.
W przedmiocie odpowiedzialności za mienie powierzone pracownikowi obowiązują przepisy zawarte w art.124 – 125 Kodeksu pracy ustanawiające zasady tej odpowiedzialności. Umowa zawarta na piśmie przez pracowników z pracodawcą dopuszczalna jest przy współodpowiedzialności materialnej, co wynika wprost z treści art.125 § 1 Kp.
Stosownie do art.831 § 1 Kpc, nie podlegają egzekucji sumy i świadczenia w naturze wyasygnowane na pokrycie wydatków lub wyjazdów w sprawach służbowych i jako wierzytelności nie ulegające zajęciu – zgodnie z art.505 pkt.1 Kc nie mogą być umorzone przez potracenie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, organy inspekcji pracy zasadnie uznali, że postanowienia umowy z dnia 22 sierpnia 2011r. mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy - są nieważne. Skarżąca nie była uprawniona do dokonywania potrącenia wzajemnych z pracownikiem wierzytelności, a w konsekwencji wierzytelność pracownika - wbrew zarzutom skargi – nie uległa całkowitemu umorzeniu. Skoro wierzytelność pracownika nie mogła być umorzona przez potrącenie(art.505 pkt.1 Kc) to należy stwierdzić, że wynagrodzenie P. S. było wynagrodzeniem należnym.
Zgodnie z art.94 pkt.5 Kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie. Skoro w rozpatrywanej sprawie kontrola stwierdziła naruszenie przez skarżącą tego obowiązku, zasadne było wydanie nakazu wypłaty. Dodać należy, że zgodnie z art.11 pkt.7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy takiemu nakazowi nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności; przepis w tym zakresie jest jednoznaczny i bezwzględny.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania nie było ustalenie, czy pracownik wyrządził skarżącej szkodę w powierzonym mieniu, ani ustalenie, w jakiej ewentualnie wysokości szkoda powstała. W związku z tym argumentacja skargi odnosząca się do kwestii szkody powstałej w ciągniku siodłowym powierzonym pracownikowi, ani załączone do skargi oświadczenie pracownika z dnia 2 grudnia 2013r. o wyrażeniu zgodny na potrącenie z wynagrodzenia równowartości szkody (dotyczącej zresztą innej szkody, niż ta na którą powoływała się skarżąca w niniejszej sprawie), nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad prowadzenia postępowania, gdyż organy orzekające w niniejszej sprawie zebrały materiał dowody w sposób wystarczający do wydania decyzji i ocena tego materiału uzasadniała treść podjętych rozstrzygnięć. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że stan faktyczny został opisany w protokole kontroli z dnia 4 października 2013r., natomiast ocena tego stanu jest zawarta w zaskarżonej decyzji.
Nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, należało orzec jak w sentencji.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270.), orzekł jak w sentencji.