Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniesiony po terminie sprzeciw M. S. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2013 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Następnie w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. M. S. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sadowego. Skarżący wskazał, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek omyłkowego nadania korespondencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek jako niezasadny podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Należy podnieść, że wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna.
Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Jak wskazuje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, obowiązuje tu daleko idący rygoryzm. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02 Monitor Prawniczy 2002 r., nr 23 s. 1059). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieoddanie przesyłki adresatowi przez domownika, obalenie domniemania doręczenia adresatowi pisma itp. Jak wyżej zostało już wyjaśnione, strona musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna.
Przystępując do oceny wniosku zaznaczyć należy, że jako przyczynę uchybienia terminu skarżący wskazał okoliczność omyłkowego nadania korespondencji.
Zdaniem Sądu, wskazana we wniosku argumentacja, nie może zasługiwać na uwzględnienie. Wskazany powód uchybienia terminowi do wniesienia skargi z pewnością nie wskazuje na brak winy w uchybieniu. Świadczy jedynie o braku zachowania staranności skarżącego. Dopuszczenie się przez stronę braku staranności, niedbalstwa, w świetle powołanych na wstępie uwag, w prowadzeniu własnych spraw wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Wobec czego należy stwierdzić, że błędne zaadresowanie koperty, w której znajdował się sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, było wynikiem niedostatecznej dbałości skarżącego, znającego prawidłowy adres tutejszego sądu, a nie wynikiem zaistnienia jakichkolwiek nadzwyczajnych, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności. Zatem skarżący nie może oczekiwać, że brak staranności w nadawaniu korespondencji będzie rekompensowany przez sąd poprzez przywrócenie terminu do dokonania zaniedbanych czynności.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że uchybienie terminu nie jest następstwem okoliczności od strony skarżącej niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw.
Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.