Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 stycznia 2015 r. Do pisma skarżący załączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek ten został potraktowany jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 listopada 2013 r. odmawiającego przyznania skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił zmiany tego postanowienia. W dniu 2 czerwca 2015 r. skarżący wniósł sprzeciw na postanowienie referendarza sądowego z dnia 30 kwietnia 2015 r. i jednocześnie kolejnym pismem z tej samej daty wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Następnie w dniu 13 lipca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W ocenie referendarza, w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 249a p.p.s.a., warunkujące umorzenie postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, ponieważ rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 13 lipca 2015 r. stało się zbędne. Podnieść przede wszystkim należy, że wniosek skarżącego z dnia 13 lipca 2015 r. (tak samo jak wniosek z dnia 24 kwietnia 2015 r.) dotyczył przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a więc zakresy wniosków pokrywały się. Skarżący w obu wnioskach powołał się na takie same okoliczności faktyczne dotyczące jego sytuacji materialnej i rodzinnej.
Zauważyć również należy, że wniosek z dnia 13 lipca 2015 r. został złożony w czasie kiedy trwało postępowanie o przyznanie prawa pomocy z wniosku 24 kwietnia 2015 r. Postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy z wniosku z dnia 24 kwietnia 2015 r. zakończyło się wydaniem przez NSA postanowienia z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. I OZ 1516/15 oddalającego zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lipca 2015 r. odmawiające zmiany prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2013 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Zdaniem referendarza, w zaistniałej sytuacji procesowej rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 13 lipca 2015 r. stało się zbędne. Brak jest bowiem podstaw do rozpoznania wniosku o prawo pomocy, w sytuacji gdy skarżący nie czekając na zakończenie postępowania z poprzedniego wniosku o prawo pomocy, składa kolejny wniosek w tym samym zakresie co poprzednio, wykazując przy tym te same okoliczności dotyczące sytuacji materialnej i rodzinnej.
Z tych względów oraz na podstawie art. 249a i art. 258 § 1 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie.