Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 784/11 odrzucił skargę J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego skarżącego. Następnie, postanowieniem z dnia 22 maja 2012 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła w dniu 11 czerwca 2012 r. radcę prawnego E. O. pełnomocnikiem skarżącego (pismo ORA w W. z dnia 11 czerwca 2012 r. – k. 111 akt sprawy). W dniu 9 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II OZ848/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Postanowieniem z dnia 29 października 2012 r. sygn. IV SA/Wa 784/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził prawomocność postanowienia z dnia 13 października 2011 r. o odrzuceniu skargi (od dnia 22 listopada 2011 r.).
W dniu 6 grudnia 2012 r. do Sądu wpłynęło pismo z dnia 4 grudnia 2012 r. podpisane przez Sekretarza Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. informujące Sąd o zmianie pełnomocnika ustanowionego z urzędu dla skarżącego J. L. Do pisma załączono zawiadomienie skierowane do radcy prawnego R. F. o wyznaczeniu go do występowania w sprawie.
W dniu 13 grudnia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) radca prawny R. F. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 784/ 11 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Według art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie – zgodnie z art. 87 § 5 P.p.s.a. – jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Niezawinione uchybienie terminu – nawet oczywiste – nie uzasadnia zatem jego przywrócenia, jeżeli minął rok od upływu uchybionego terminu, a rozpoznawany wypadek nie ma charakteru wyjątkowego. Wprowadzając tę przesłankę do przywrócenia terminu, ustawodawca opowiedział się - co do zasady - za ochroną utrwalonego w skutek upływu czasu, stanu powstałego w wyniku uchybienia terminu do podjęcia czynności procesowej.
Zawarte w art. 87 § 5 P.p.s.a. pojęcie "przypadków wyjątkowych" nie zostało określone w ustawie. Prawodawca pozostawił ocenę w tym zakresie sędziemu. Do sądu, rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu, należy zatem ustalenie - na podstawie całokształtu okoliczności występujących w danej sprawie - czy zachodzi w realiach tej sprawy wypadek, który można uznać za wyjątkowy. Właśnie z uwagi na wyjątkowy charakter tej instytucji sąd administracyjny, dokonując wykładni pojęcia "przypadku wyjątkowego", ma się kierować wykładnią zawężającą (por. Maria Jagielska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, praca zbiorowa pod red. Prof. Romana Hausera oraz prof. Marka Wierzbowskiego, Warszawa 2011 r., s. 421).
Wykluczenie możliwości przywrócenia terminu na podstawie art. 87 § 5 P.p.s.a. prowadzi do odmowy przywrócenia terminu, bez potrzeby badania go na podstawie art. 86 i art. 87 § 1 P.p.s.a. W tej sytuacji jest bowiem jasne, że wina strony lub jej brak w uchybieniu terminu nie ma żadnego znaczenia merytorycznego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1999 r., I CKN 802/98, OSNC 1999, nr 7-8, poz. 141 i z dnia 28 maja 2006 r., V CZ 28/06).
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 13 października 2011 r., ponieważ nie zachodzi - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - wypadek wyjątkowy, stanowiący niezbędną przesłankę uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie minął rok od uchybienia terminu, którego przywrócenia domaga się strona skarżąca (termin rozpoczął bieg w dniu 17 sierpnia 2011 r. tj. w dniu następnym po dniu doręczenia skarżącemu postanowienia z dnia 13 października 2011 r. o odrzuceniu skargi).
Stanowiska Sądu nie podważa okoliczność zmiany pełnomocnika ustanowionego z urzędu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dla skarżącego. Podkreślić należy, że we wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik nie podał żadnych wyjątkowych okoliczności mających uzasadniać przywrócenie terminu, ograniczył się jedynie do wskazania, że dopiero od dnia 6 grudnia 2012 r. miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej (wówczas dowiedział się o fakcie wyznaczenia go pełnomocnikiem skarżącego).
Z przytoczonych wyżej względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 87 § 5 P.p.s.a.