Uzasadnienie
M.K. w skardze kasacyjnej z dnia 3 listopada 2014 roku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gl 1652/13, przedstawił na podstawie art. 61 § § 2 i § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 lipca 2013 roku w przedmiocie podatku od towarów i usług (orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki).
Skarżący we wniosku wskazał, że kwota ustalonego przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego jest kwotą niebagatelną, której zapłata wiąże się z uzasadnionymi problemami. Dodał, że egzekucja tej kwoty zagrozi stabilnej egzystencji Skarżącego i doprowadzi do powstania trudnej do odwrócenia szkody majątkowej. Za wstrzymaniem wykonania decyzji, zdaniem Skarżącego, przemawia też ważny interes publiczny z uwagi na realne prawdopodobieństwo uchylenia objętej skargą decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem na zasadzie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Skarżącemu należało odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że w postępowaniu wszczętym skargą kasacyjną możliwe jest wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jedynie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy, a nie jak domagał się Skarżący we wniosku, na podstawie art. 61 § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. Ponadto, wykładnia art. 61 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego szukania okoliczności spełniających kryteria przyznania Skarżącemu ochrony tymczasowej.
Normy art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez wskazanie, że sąd jest władny do działania w tym zakresie jedynie na wniosek Skarżącego, zaś decyzja sądu uzależniona jest od spełnienia choć jednej ze wskazanych w ustawie przesłanek pozytywnych przesądzają, że sąd nie ma możliwości rozważania innych argumentów ponad te, które wskazano we wniosku. Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., to Skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, po tym jak wniesie skargę kasacyjną bądź równocześnie z dokonaniem tej czynności, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12, z 11 października 2012 r., II OZ 877/12, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12, z 15 stycznia 2013 r., II OSK 3070/12, I FZ 589/12, I GZ 423/12, z 11 stycznia 2013 r., II OSK 2895/12, z 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z 15 stycznia 2013 r., II GSK 2086/12, z 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z 15 marca 2013 r., II FSK 410/13, z 4 lipca 2013 r., II GZ 323/13 CBOSA).
Należy zatem uznać, że Skarżący w celu uzyskania tymczasowej ochrony swoich interesów poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, we wniosku kierowanym do sądu powinien przedstawić okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem decyzji. Powinien wykazać, że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o adekwatny związek przyczynowy między wykonaniem decyzji przed zakończeniem postępowania jej sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami jej wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie istnienia adekwatnego związku przyczynowego jest ustaleniem faktycznym, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Odbywa się to za każdym razem w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2014 roku, I FSK 1778/14, CBOSA).
W świetle powyższych uwag należało uznać, że Skarżący we wniosku kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez stwierdzenie, że kwota ustalonego przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego jest kwotą niebagatelną, której zapłata wiąże się z uzasadnionymi problemami oraz że egzekucja tej kwoty zagrozi stabilnej egzystencji Skarżącego i doprowadzi do powstania trudnej do odwrócenia szkody majątkowej, nie wykazał w sposób pozwalający na uwzględnienie wniosku istnienia okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 lipca 2013 roku wiąże się z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący nie doprecyzował również, co przemawiać by miało za wstrzymaniem wykonania decyzji z uwagi na ważny interes publiczny. Argumentacja wskazująca na realną możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym również nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Jej uwzględnienie oznaczałoby konieczność merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Stanowiłoby to niedopuszczalny "przedsąd" oraz wkroczenie w kompetencje składu rozpoznającego skargę kasacyjną (por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2010 roku I FZ 432/10, z 18 stycznia 2011 roku I FZ 496/10). Z tej przyczyny, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., odmówił Skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji.