Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z 16 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca spółka) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej do tego Sądu decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 30 kwietnia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014r.
- 2. Sąd I instancji wskazał na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podkreślił, że skarżąca spółka nie wykazała we wniosku przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za taką przesłankę nie może być bowiem uznana zasadność skargi, na którą powoływała się skarżąca spółka, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu.
- 3. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że dokumentacja przedłożona przez skarżącą spółkę w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy wprawdzie świadczyła o trudnej sytuacji finansowej, jednak nie uzasadniała zastosowania art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z dokumentacji tej wynikało, że skarżąca spółka nie posiadała żadnego majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby wszcząć i prowadzić egzekucję oraz że od 2017 r. nie prowadzi działalności gospodarczej, a w 2018 r. złożyła wniosek o wszczęcie i prowadzenie postępowania upadłościowego. Skoro – jak podkreślił Sąd I instancji – skarżąca spółka nie posiada jakiegokolwiek majątku i nie prowadziła działalności gospodarczej, to nie sposób było przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji, przez wszczęcie egzekucji administracyjnej, będzie skutkowało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
- 4. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie wniosku przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
- 5. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie wykazała zasadności złożenia wniosku o wstrzymanie zaskarżonych decyzji w sytuacji, gdy chociażby minimalna znajomość specyfiki branży paliwowej przemawia za tym, że w skutek przyjęcia do wykonania zaskarżonych decyzji straci wiarygodność gospodarczą i renomę ugruntowaną na rynku, a co za tym idzie, wskutek zapadnięcia pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia nie będzie miała szans powrotu na rynek i dalszego kontynuowania działalności.
- 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 6.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
- 6.2. Na wstępie należy podkreślić, że wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonej do tego sądu ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, będące formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, według którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
- 6.3. Pokreślił także trzeba, że sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie przepisu art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest uprawniony do samodzielnego poszukiwania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. To skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, po tym jak wniesie skargę bądź równocześnie z dokonaniem tej czynności, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny, powinien wykazać istnienie oraz uzasadnienie ustawowych przesłanek. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12, z 11 października 2012 r., II OZ 877/12, z 11 stycznia 2013 r., II OSK 2895/12, z 15 stycznia 2013 r.: II OSK 3070/12, I FZ 589/12, I GZ 423/12, II GSK 2086/12, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12, z 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z 15 marca 2013 r., II FSK 410/13, z 4 lipca 2013 r., II GZ 323/13; orzeczenia dostępne w CBOSA).
- 6.4. W świetle powyższych uwag należało w pełni zgodzić się z oceną przyjętą przez Sąd I instancji, który stwierdził, że skarżąca spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała istnienia okoliczności świadczących o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przyjętych bowiem przez ten Sąd ustaleń faktycznych wynika, że skarżąca spółka od 2017 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Z dokumentów dołączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy, w szczególności ze sprawozdań finansowych oraz bilansu zysków i strat za 2018 r. wynika, że skarżąca spółka nie posiada żadnego majątku, z którego organ administracyjny mógłby skutecznie prowadzić postępowanie egzekucyjne.
Skoro skarżąca spółka nie posiada żadnego majątku, z którego organ administracji mógłby skutecznie prowadzić egzekucję administracyjną należności publicznoprawnych i nie prowadzi działalności gospodarczej, to – jak trafnie przyjął Sąd I instancji – okoliczności, na które powołuje się skarżąca spółka w celu wykazania zasadności złożonego przez nią wniosku nie dają podstaw do zastosowania art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W szczególności, okolicznościach rozpoznawanej sprawy podstawą faktyczną do zastosowania tego przepisu nie mogą być ogólnikowe twierdzenia skarżącej spółki o utracie dobrego imienia czy wiarygodności gospodarczej.
6.5. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.
Odnosząc się zamiast do złożonego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony, bowiem art. 203 i 204 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie Sądu I instancji.