Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 416/10 oddalił skargę kasacyjną P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 styczna 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 1095/09 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w S. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zwaloryzowanej równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę.
Wnioskiem z dnia [...] października 2010 r. (data wpływu [...] października 2010 r.) pełnomocnik Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. – radca prawny A.S. wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego, w tym kosztach zastępstwa procesowego. Podniósł, iż wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego został zawarty w złożonej przez pełnomocnika organu administracji odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 10 marca 2010 r., co czyni wniosek o uzupełnienie wyroku uzasadnionym w myśl art. 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 P.p.s.a.., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego określa z kolei art. 205 § 2 P.p.s.a. zaliczając do nich ich wynagrodzenie z tym zastrzeżeniem, że nie może być ono wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Stosownie zaś do art. 205 § 3 P.p.s.a., zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne.
W przypadku radców prawnych przepisami tymi są unormowania zawarte w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w którym określono stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pkt 2 lit. a – d tego przepisu określono w wyczerpujący sposób wysokość tych stawek za konkretne czynności procesowe w postępowaniu przed sądem drugiej instancji. W postępowaniu toczącym się w związku ze skargą kasacyjną czynnościami tymi są: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. a), sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. c).
W niniejszej sprawie radca prawny reprezentujący organ nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nadsyłając jedynie odpowiedź na skargę kasacyjną. Wobec czego, brak jest podstaw do przyjęcia, że pełnomocnik ten poniósł w związku z tą czynnością niezbędne koszty postępowania kasacyjnego w rozumieniu art. 205 § 2 P.p.s.a. uprawniające do zasądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny ich zwrotu na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. Sąd nie miał zatem podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Takie stanowisko jest reprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w najnowszym orzecznictwie (por. postanowienia z dnia 26 października 2010 r., I OSK 320/10, 7 października 2010 r., I OSK 1000/10, 17 września 2010 r., II OSK 854/09, 31 sierpnia 2010 r., II OSK 802/09, 18 sierpnia 2010 r., I OSK 83/10, 5 sierpnia 2010 r., II OSK 298/10). Pogląd ten podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 w związku z art. 204 i 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.