Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 września 2018 r. oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej N. w T. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] stycznia 2018 r., udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i niezbędną infrastrukturą (ciągami pieszymi, ciągiem pieszo-jezdnym) oraz przebudową sieci telekomunikacyjnej, na terenie działek [...] (obręb [...]) oraz działek nr [...] i [...] (obręb [...]) w T. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Wspólnota Mieszkaniowa N. w T. podtrzymała swoje główne zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazała na konieczność zawieszenia postępowania, albowiem organy nie ustaliły w sposób prawidłowy kręgu stron postępowania nie poszukując spadkobierców po zmarłych właścicielach nieruchomości przy ul. Z. Zakwestionowała prawidłowość unormowań planu zagospodarowania przestrzennego oraz opinii konserwatorskiej. Podtrzymała stanowisko o konieczności badania zgodności projektu budowlanego ze Studium z 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Sąd stwierdził, że analiza dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym dokumentacji projektowej oraz dokumentów towarzyszących złożonemu przez inwestora wnioskowi, wskazuje, że organy architektoniczno - budowlane rozpoznające przedmiotową sprawę w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej p.b.), procedując zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne, do których zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, w tym prawa budowlanego oraz rozporządzeń wykonawczych, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422; dalej "rozporządzenie").
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie naruszyły art. 35 ust. 1 i 4 p.b. w zw. z § 8 lit. D pkt 1 oraz pkt 2 ppkt 1 lit. c), ppkt 2 lit. a) i b) planu miejscowego. W obowiązującym na wskazanym terenie planie miejscowym w części oznaczonej literą D ustalono zasady zagospodarowania jednostek planu, w tym powierzchnię zabudowy oraz kształtowanie budynków, a w jego ramach usytuowanie budynków na parceli, wysokość budynków, wysokość głównej linii okapu, kierunek kalenicy głównej, kąt pochylenia dachu, pokrycie dachu oraz inne, szczególne wymagania. Analizując zarzut niewłaściwego ustalenia powierzchni zabudowy Sąd przywołał regulację pkt 1 lit. D planu, zgodnie z którą powierzchnia zabudowy, mierzona po zewnętrznym obrysie ścian zewnętrznych 2 kondygnacji nie może być większa niż 60% powierzchni parceli. Z materiałów planistycznych wynika, że w projekcie budowlanym przewidziano powierzchnię zabudowy o wielkości 58,78%, kierując się literalną wykładnią planu, czyli powierzchnią zabudowy mierzoną po zewnętrznym obrysie ścian drugiej kondygnacji projektowanego budynku.
W ocenie Sądu, uzyskana powierzchnia zabudowy spełnia więc wymogi planu. Zastrzeżeń interpretacyjnych sformułowanych w skardze w tym zakresie Sąd nie podzielił. W zakresie wysokości zabudowy § 8 lit. D pkt 2 lit. a) i b) planu stanowi, że wysokość budynków nie może być większa niż 3,5 kondygnacji, przy czym wysokość budynków może być odmienna w przypadku realizacji budynków zgodnie z przesłankami historycznymi. Co do zasady z planu wynika dopuszczalna wysokość zabudowy 3,5 kondygnacji, przy czym plan przez kondygnację rozumie wyłącznie kondygnację nadziemną. Plan nie ustalił zatem konkretnej wysokości zabudowy liczonej w metrach, lecz określił liczbę jej kondygnacji. Tego typu zabieg planistyczny nie był zabroniony w dacie uchwalania planu. Ograniczenie wysokości do 3,5 kondygnacji nie obowiązuje w sytuacji, gdy za zmianą tego wymogu przemawiają uzasadnione przesłanki historyczne. W projekcie budowlanym przyjęto maksymalną wysokość 3,5 kondygnacji, przy czym wskazaną połowę kondygnacji stanowić ma poddasze użytkowe, przeznaczone na pobyt ludzi, przykryte dachem mansardowym, o kącie nachylenia 55° i 6°.
Organy architektoniczno-budowlane akceptując powyższe rozwiązanie projektowe jako zgodne z planem, jego dopuszczalność uzasadniły względami historycznymi, powołując się w tym zakresie na stanowisko Konserwatora Zabytków Miasta T. Sąd ten punkt widzenia podzielił. Odnosząc się do kwestionowanej w skardze i w toku postępowania administracyjnego możliwości zbliżenia planowanej zabudowy, z przekroczeniem wymogów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, do granicy z działką należącą do Gminy T. nr [...] oraz działką nr [...] we współwłasności osób prywatnych Sąd podał, że plan dopuszcza takie rozwiązanie planistyczne. § 8 lit. D pkt 2 ppkt 1 lit. c) planu dopuścił sytuowanie budynku przy granicy działki, w tym ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną. Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia przewiduje sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.
Sąd wskazał, że obowiązujący plan miejscowy takie zbliżenie do granicy ponad zasadniczo dopuszczalną odległość przewiduje, co oznacza, że nie sposób zarzucić organom błędu w zaakceptowaniu takiego rozwiązania projektowego. Sąd nie dopatrzył się również uchybień w weryfikacji przedłożonej przez inwestora analizy zacienienia i przesłaniania, których wyniki zostały zaakceptowane przez organy architektoniczno - budowlane jako zgodne z wymogami § 13 § 60 rozporządzenia. Analizy te, w ponownie prowadzonym postępowaniu po decyzji Wojewody z dnia [...] października 2017 r., zostały uzupełnione poprzez przedłożenie czytelnej części graficznej sporządzonej z uwzględnieniem, że nowoprojektowana zabudowa na obszarach jednostek stanowi, według planu, śródmiejską zabudowę uzupełniającą, dla której wymagany czas nasłonecznienia ograniczony jest do 1,5 godziny, a mieszkania jednopokojowe zwolnione są w ogóle z wymogów nasłonecznienia.
Analiza przesłaniania wykazała natomiast, że projektowany budynek wielorodzinny nie przesłania znajdujących się w sąsiedztwie budynków mieszkalnych. Odnosząc się do zarzutów skarżącej w powyższym zakresie Sąd wyjaśnił, że analizy przesłaniania i nasłonecznienia stanowiły główny materiał do oceny spełnienia wymogów technicznych wynikających z rozporządzenia. W ocenie Sądu organy nie miały podstaw, po analizie materiału przedłożonego przez inwestora, do powzięcia wątpliwości co do jego prawidłowości, czytelności i wiarygodności, i z tego też powodu nie było podstaw do podejmowania w tym zakresie uzupełniających czynności dowodowych. Skoro nie było potrzeby uzupełnienia analiz przedłożonych przez inwestora, to nie sposób czynić organom zarzutów, że nie przeprowadziły dodatkowego postępowania dowodowego. Zadaniem organów w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest zbadanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i to stanowi o istocie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Obowiązkom tym organy w niniejszej sprawie - w ocenie Sądu - nie uchybiły. Zdaniem Sądu, zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził również zastrzeżeń skarżącej Wspólnoty co do prawidłowości poczynionej przez organy oceny przyjętych w projekcie rozwiązań dotyczących odprowadzania wód opadowych i ścieków. Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 11 a) rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, projekt architektoniczno - budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny, który powinien określać dane techniczne obiektu charakteryzujące jego wpływ na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem zapotrzebowania i jakości wody oraz ilości, jakości i sposobu odprowadzania ścieków. Z części opisowej projektu architektoniczno - budowlanego wynika, że woda do budynku doprowadzana będzie z istniejącego wodociągu miejskiego.
Ścieki sanitarne odprowadzane będą do istniejącej miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, a wody opadowe odprowadzane zostaną do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Zakład Wodociągów i Kanalizacji w T. ustalił inwestorowi warunki techniczne dostawy wody i odprowadzania ścieków sanitarnych oraz wód opadowych z budynku projektowanego na działce nr [...]. Oznacza to zaakceptowanie rozwiązań projektowych z punktu widzenia wymogów zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. W oparciu o udzielone warunki dostaw i odprowadzania wód i ścieków wykonano projekt budowlany, który, w ocenie Sądu, spełniał wymagania wodociągowo - kanalizacyjne. W zakresie gospodarki wodnej Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Regionalny Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej w G., na podstawie art. 88I ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (j.t.
Dz.U. z 2017 r., poz. 1121; dalej p.w.) udzielił inwestorowi zwolnienia z zakazów określonych w art. 88I ust. 1 p.w., których ze względu na położenie terenu inwestycji na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki Wisły, co do zasady zobowiązany był przestrzegać. Decyzja ta jest ostateczna i miała zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej odnoszącej się do kwestii naruszenia art. 10 § 1 i art. 30 § 5 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i tym samym wykluczenie z postępowania współwłaścicieli działki nr [...], członków Wspólnoty przy ul. Z. Organy skorzystały z dyspozycji art. 30 § 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej. Sytuacja faktyczna odnosząca się do działki nr [...], potwierdzona dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy, przedstawia się w ten sposób, że spośród pięciorga znanych współwłaścicieli tej nieruchomości czterech z nich nie żyje, a jedyną znaną współwłaścicielką jest J. M., która sprawuje faktyczny zarząd tą nieruchomością.
Pełnomocnik J. M., w odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. potwierdził, że jego mocodawczyni sprawuje faktyczny zarząd nieruchomością położoną w T. przy ul. Z., z wyłączaniem udziału innych współwłaścicieli, a także ewentualnych spadkobierców. W oparciu o te ustalenia organ uznał wyłączną legitymację procesową J. M., co Sąd zaaprobował. Podsumowując, Sąd wskazał, że dokumentacja zgromadzona w sprawie potwierdza, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany był kompletny i zawierał wszystkie wymagane przepisami prawa uzgodnienia i pozwolenia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualne na dzień opracowania projektu.
W ocenie Sądu, zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję wydano z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Organy, zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., dokonały weryfikacji przedłożonego projektu budowlanego i prawidłowo uznały, że spełnia on wymogi powołanego przepisu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa N. przy ul. Z. w T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj.:
- a) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4, 28, 32, 33, 34, 35 ust. 1 i 4 oraz 36 p.b. poprzez udzielenie pozwolenia na budowę w okolicznościach braku zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa oraz oparcie m.in. kwestii zacienienia istniejących budynków, zagospodarowania wód odpływowych na oświadczeniu inwestora i założeniach projektowych, a nie własnym postępowaniu dowodowym;
- b) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 8 lit. D pkt. 1 oraz pkt. 2 lit. a) i b), § 8 lit. D pkt 2 ppkt 1 lit, c) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obszarze Starego Miasta w T. w rejonie ulic: J., S., Z., M., C., C. oraz rzeki Wisły w T. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] stycznia 2004 r. oraz innych aktów prawa miejscowego wskazanych w uzasadnieniu w zw. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i na tej podstawie dokonanie niewłaściwej oceny zgodności projektu budowlanego z wyżej wymienionymi aktami, między innymi w zakresie dozwolonej liczby kondygnacji budynku oraz maksymalnej powierzchni zabudowy;
- 2. naruszenie prawa procesowego, tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do stwierdzenia naruszeń przez organ prawa materialnego, o których mowa w pkt 1 zarzutów;
- b) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji niedostrzeżenia przez Sąd, że postępowanie administracyjne przed organem I i II instancji dotknięte było uchybieniami, tj. przeprowadzono je z naruszeniem:
- - art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych właściwego dla lokalizacji inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłącznie na korzyść inwestora w sytuacji oczywistej niezgodności założeń projektu budowlanego z aktami prawa miejscowego i powszechnymi przepisami prawa;
- - art. 10 § 1 k.p.a, art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 p.b. poprzez niedopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę wszystkich stron, a w konsekwencji uniemożliwienie wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji;
- - art. 30 § 5 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy i na jego podstawie przyznanie statusu strony J. M. - współwłaścicielce nieruchomości przy ulicy Z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4, 28, 32, 33, 34, 35 ust. 1 i 4 oraz 36 p.b. zauważyć wypada, że art. 28 i art. 32-34 p.b. dzielą się na ustępy, z których wiele, podobnie jak art. 35 ust. 1 i art. 36 ust. 1 p.b., dzieli się na punkty. Zarzut ten nie został więc prawidłowo sformułowany, gdyż nie wskazuje konkretnych jednostek redakcyjnych, które – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie – miały zostać naruszone. Tak ogólnie sformułowany zarzut, obejmujący w całościowo przepisy dotyczące zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, wskazuje na niezadowolenie strony z podjętej decyzji w tym przedmiocie i stanowisko strony, że decyzja została podjęta z naruszeniem prawa, jednak nie pozwala na precyzyjne ustalenie, które konkretnie unormowania zawarte w przywołanych artykułach zostały – zdaniem strony – naruszone. Uwzględniając treść podniesionego zarzutu i motywów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazać należy, że – co do zasady – organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone oświadczenie projektanta, stosownie do art. 20 ust. 4 p.b., o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt.
Spoczywa na nich także odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej, jak również przed właściwą izbą zawodową. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej zostało ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 p.b. przypadków, tym przypadkiem nie jest zaś badanie zgodności projektu budowlanego, pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania (por. np. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., II OSK 1820/17, LEX nr 2468015). Organ architektoniczno-budowlany nie prowadzi więc własnego postępowania dowodowego, a jedynie sprawdza przedłożony projekt budowlany w zakresie wskazanym w przepisach prawa budowlanego. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu I instancji, organy nie miały podstaw, po analizie materiału przedłożonego przez inwestora, do powzięcia wątpliwości co do jego prawidłowości, czytelności i wiarygodności. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty i argumenty nie podważają powyższej oceny, lecz są jedynie polemiką ze stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego opartą na przekonaniach strony skarżącej.
Zarzut naruszenia § 8 lit. D pkt. 1 oraz pkt. 2 lit. a) i b), § 8 lit. D pkt 2 ppkt 1 lit, c) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strona skarżąca kasacyjnie oparła na swojej – odmiennej od przyjętej przez Sąd I instancji i organy administracji architektoniczno-budowlanej – wykładni przepisów planu miejscowego, sprowadzającej się w istocie do polemiki z unormowaniami planu miejscowego, uznanymi przez stronę za wadliwe. Prawidłowość planu nie może być oceniana w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Takiego uprawnienia w niniejszej sprawie nie miały ani organy architektoniczno-budowlane, ani sądy administracyjne.
Natomiast w motywach zaskarżonego wyroku szeroko odniesiono się do przepisów planu miejscowego mających zastosowanie w tej sprawie, w wyniku czego Sąd I instancji stwierdził, że nie można zarzucić organom błędu w zaakceptowaniu przedłożonego przez inwestora rozwiązania projektowego. Omawiany zarzut stanowiska tego skutecznie nie podważył.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, przedstawiona przez Sąd I instancji wykładnia przepisów planu miejscowego nie była rozstrzygnięciem wątpliwości interpretacyjnych właściwego dla lokalizacji inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłącznie na korzyść inwestora, lecz wynikała z należycie umotywowanego wywodu prawnego Sądu. Nie zachodziła tu też sytuacja "oczywistej niezgodności założeń projektu budowlanego z aktami prawa miejscowego i powszechnymi przepisami prawa", bo "oczywiste" jest to, co obiektywnie nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, a nie to co jest "oczywiste" dla strony przekonanej o słuszności swojego stanowiska.
Tak więc zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7a k.p.a. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 10 § 1 k.p.a, art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 p.b. oraz z art. 30 § 5 k.p.a. stwierdzić trzeba, że nawet gdyby w przedmiotowym postępowaniu pominięto jakąś stronę, to mogłaby ona wystąpić o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (por. np. wyroki NSA z 13 grudnia 2019 r., II OSK 328/18, LEX nr 2763041; z 28 sierpnia 2019 r., II OSK 1970/18, LEX nr 2720886; z 10 maja 2019 r., II OSK 420/19, LEX nr 2679219). Powyższy zarzut nie jest więc uzasadniony.
W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.