Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 3706/19, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek W. F. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 419/17 – jako spóźniony.
W dniu 24 kwietnia 2023 r. W. F. zawnioskował o "wskazanie na jakiej podstawie przyjęto, iż otrzymałem uzasadnienie wyroku w dniu 7 marca". Skarżący podniósł, że ma zanotowane, iż odebrał przesyłkę na poczcie "17 marca".
Należy wskazać, że przy ocenie terminowości wniosku o uzupełnienie wyroku doszło do mylnego odczytania daty doręczenia skarżącemu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, przyjmując datę 7 lutego, zamiast 17 lutego. Jak bowiem wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 17 lutego 2023 r. (a więc nie "17 marca" – jak twierdzi skarżący), co oznacza, że skarżący, składając wniosek w dniu 27 lutego 2023 r., dokonał tej czynności w terminie, o jakim mowa w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W tych warunkach należało przyjąć, że doszło do zmiany okoliczności faktycznych, jakie Sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia z dnia 8 marca 2023 r. Przez "zmianę okoliczności faktycznych" należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają wydanie postanowienia odmiennej treści niż uprzednio wydane.
Bez takiej zmiany okoliczności wydane postanowienie nie może być modyfikowane (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005 r.) – por. postanowienia NSA: z 14 stycznia 2020 r., II GSK 418/19; z 7 grudnia 2010 r., II OSK 1506/09; z 26 lutego 2008 r., I GSK 995/07.
Dlatego w pkt 1 postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 165 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu własnego postanowienia z dnia 8 marca 2023 r.
W tych warunkach przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego o uzupełnienie wyroku należy wskazać, że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Z cytowanego powyżej przepisu jednoznacznie wynika, że uzupełnić można sentencję wyroku przez zamieszczenie rozstrzygnięcia, które wynika z przepisów prawa. W tej sprawie przedmiotowy wyrok zapadł na podstawie art. 184 p.p.s.a., który przewiduje wyłącznie rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi kasacyjnej. Przedmiotowy wyrok zawiera właśnie takie rozstrzygnięcie. W innym wypadku mogłoby dojść nie do uzupełnienia, lecz zamieszczenia w wyroku wskazanych przez stronę żądań. Jednak z art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że nie można żądać uzupełnienia wyroku przez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę postępowania – kwestii.
Ponadto z treści przedmiotowego wniosku wynika, że wnioskodawca nie tyle dąży do uzupełnienia wyroku, co nie akceptuje treści uzasadnienia prawomocnego wyroku NSA, pomimo tego, że w uzasadnieniu tym Sąd wyjaśnił istotę, zakres i skutki wskazywanego przez skarżącego wyroku NSA o sygn. akt II OSK 1324/13. W tym miejscu należy wskazać, że nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia wyroku poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. wyrok NSA z 24 października 2013 r., II GZ 476/13, postanowienie NSA z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11). W doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w oparciu o art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Wniosek złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. może dotyczyć wyłącznie samego rozstrzygnięcia, a więc sentencji wyroku, a nie jego uzasadnienia (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek.
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009 r., s. 421 oraz powołane tam orzecznictwo, jak również postanowienia NSA: z 27 maja 2011 r., II FSK 2067/09; z 6 marca 2008 r., I OSK 1664/06; z 12 stycznia 2010 r., II OSK 80/07, z 22 października 2008 r., II OSK 27/08; z 20 lipca 2005 r., II OZ 608/05; z 28 października 2010 r., II FSK 735/09).
Ponadto wskazać należy, że zakwestionowaniu wydanego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny nie służy środek prawny, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. Jak wyżej wskazano uzupełnienie wyroku służy tylko zamieszczeniu rozstrzygnięcia wynikającego z przepisów prawa jakie sąd powinien zamieścić z urzędu, a tego przedmiotowy wniosek nie dotyczy.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 2 postanowienia.