Uzasadnienie
Formularz UK 1
Sygnatura akt
IIIK93/21
Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza.
1. USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
- 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Oczyszczając przedpole rozważań należy wskazać, że zostały złożone trzy wnioski o sporządzenie pisemnych motywów wyroku. Dwa z nich pochodzą od fachowych pełnomocników oskarżycieli posiłkowych: (...) S.A. i (...) S.A, którzy zażądali sporządzenia uzasadnienia w całości. Przy czym pełnomocnik (...) S.A. zażądał także sporządzenia uzasadnienia wyroku w odniesieniu do oskarżonego T. R., którego sprawa została wyłączona do odrębnego postępowania i wobec którego ów wyrok nie zapadł. Nadto wniosek złożył oskarżony D. S. (1), którzy nie sprecyzował zakresu, w jakim żąda jego sporządzenia co wymusza uznanie, że także dotyczy on całości wyroku odnoszącego się do jego osoby.
Kategorycznego podkreślenia zatem wymaga, że niniejszy wyrok został wydany w trybie konsensualnym, określonym w art. 387 k.p.k. Wszystkie strony procesu były świadome możliwości zakończenia w ten sposób tego postępowania. Wynika to nie tylko ze stosownych pouczeń w toku postępowania, ale przede wszystkim z pism kierowanych z sądu nie tylko do wszystkich pokrzywdzonych ale także do obu pełnomocników oskarżycieli posiłkowych, którzy złożyli ww. wnioski (k. 7407, 7409). Ich treść wprost wskazywała, że przynajmniej część oskarżonych zamierza złożyć na rozprawie głównej wniosek o dobrowolne poddanie się karze bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Potwierdzeniem rozumienia intencji tych pism są m.in. odpowiedzi wyżej wskazanych pełnomocników, w których precyzyjnie określili warunki, pod jakimi wyrażają swe zgody na zakończenie przedmiotowego postępowania w taki sposób (k. 7410, 7468 oraz 7389, 7412-7413).
Wspomniani profesjonalni pełnomocnicy powinni znać treść art. 424 § 3 k.p.k. Zdziwienie zatem budzi domaganie się sporządzenia części motywacyjnej uzasadnienia w zakresie wskazanym w art. 424 § 1 i § 2 k.p.k. Jeśli taka była intencja autorów wniosków, to powinni byli domagać się przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z treścią art. 387 § 2 zd. drugie k.p.k. Skoro tak się nie stało, to sąd ma prawo skorzystać z możliwości określonej normą art. 424 § 3 k.p.k. Podstawowym bowiem warunkiem uwzględnienia wniosku skierowanego w trybie art. 387 § 2 k.p.k. jest, by okoliczności popełnienia przestępstw i wina oskarżonych nie budziły wątpliwości. W odniesieniu zaś do D. S. (1) zauważyć należy, że to właśnie on od momentu wpłynięcia aktu oskarżenia do sądu jako pierwszy domagał się konsensualnego zakończenia postępowania. Korzystając z fachowej pomocy obrońcy, pouczony o konsekwencjach związanych z tego rodzaju zakończeniem procesu kilkukrotnie wyrażał tę wolę, co finalnie doprowadziło do wydania wyroku w tym trybie wobec jego osoby.
Oczywistym zaś jest, że w wielowątkowej, złożonej sprawie wydanie wyroku niepoprzedzone żmudnym postępowaniem dowodowym jest z jednej strony uzasadnione zasadą ekonomiki procesowej i sprawności postępowania karnego, zaś z drugiej pozwala stronom na uzyskanie satysfakcjonującego je rozstrzygnięcia, które niekoniecznie byłoby identyczne z tym, jakie zapadłoby po zamknięciu przewodu sądowego (chodzi głównie o sankcje penalne). Akceptując pewien stan rzeczy, wypracowując kompromis proceduralny strony jednocześnie godzą się z utratą pewnych uprawnień, o czym doskonale wiedziały. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 447 § 5 k.p.k. podstawą ewentualnej apelacji nie mogą być zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na jego treść oraz rażącej niewspółmierności kary, środka karnego, (…) przepadku lub innego środka, związane z treścią zawartego porozumienia.
Zasadnym zatem będzie przyjąć, że treść uzasadnienia wyroku determinowana jest zakresem możliwych granic zaskarżenia. Także z treści wzoru niniejszego formularza wynika, że jeżeli wyrok został wydany m.in. w trybie art. 387 k.p.k., albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może je ograniczyć do informacji zawartych w częściach 3-8 formularza.
Nie mniej istotnym jest, iż w doktrynie słusznie się wskazuje, że w stosunku do uzasadnienia wyroku skazującego wydanego w trybie konsensualnym nie występuje część odnosząca się do ustaleń faktycznych i oceny dowodów (art. 424§1 pkt 1) k.p.k.). Natomiast uzasadnienie zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej (art. 424§1 pkt 2) k.p. k.) oraz wskazanych rozstrzygnięć (art. 424§ 3 k.p.k.). Z tym jednakże zaznaczeniem, że pierwsza z ww. części w wypadku wydania w tym trybie wyroku sporządzana jest zawsze, niezależnie od zakresu złożonego wniosku. Natomiast druga (co do rozstrzygnięć) wyłącznie pod warunkiem, że takie rozstrzygnięcia zostaną wskazane we wniosku o uzasadnienie. Dlatego też pisemne motywy wyroku wydanego w trybie konsensualnym składają się z części obligatoryjnej (wyjaśnienie podstawy prawnej) i części fakultatywnej (wskazane rozstrzygnięcia).
W konsekwencji zakres przedmiotowy wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zawsze będzie się pokrywał z zakresem sporządzonego uzasadnienia. Może być on szerszy lub węższy. Szerszy zakres sporządzonego uzasadnienia wystąpi wtedy, gdy we wniosku o uzasadnienie strona wskazała tylko określone rozstrzygnięcie. Wówczas uzasadnienie będzie się jednak składać z dwóch części, tj. wyjaśnienia podstawy prawnej i uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. Węższy zakres uzasadnienia w stosunku do zakresu wniosku będzie miał miejsce wtedy, gdy strona złoży wniosek o sporządzenie uzasadnienia co do całości wyroku. Wówczas jednakże zakres przedmiotowy uzasadnienia ograniczy się tylko do wyjaśnienia podstawy prawnej. W art. 424§3 k.p.k. wprowadzono bowiem ograniczenie zakresu pojęcia „całość ” użytego w art. 422§2 k.p.k. W rozumieniu komentowanego przepisu „całość” wyroku to wyjaśnienie tylko podstawy prawnej. Natomiast uzasadnienie rozstrzygnięć co do konsekwencji prawnych przypisanego czynu wymaga ich punktowego wskazania we wniosku o uzasadnienie wyroku.
Ratio legis ograniczenia zakresu uzasadnienia tylko do podstawy prawnej i wskazanych rozstrzygnięć związana jest z ograniczeniem podstaw odwoławczych apelacji od wyroku wydanego w trybie konsensualnym (tak teza 28. komentarza do art. 424 k.p.k. pod red. D. Świeckiego, autor K. Eichstaedt, system Lex, stan prawny na 01.07.2018 r.).
Konkluzją powyższych rozważań jest przyjęcie, że treść wszystkich złożonych wniosków o uzasadnienie niniejszego wyroku obliguje sąd wyłącznie do wyjaśnienia podstawy prawnej (pkt 3 formularza) skoro wnioskodawcy - dwóch fachowych profesjonalistów i korzystający z pomocy takowego, prawidłowo pouczony o konsekwencjach takiego zakończenia postępowania oskarżony, nie wskazali innych konkretnych rozstrzygnięć, których uzasadnienia by się domagali.
Przechodząc do meritum należy zaś wskazać, że sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia przyznających się do wszystkich zarzucanych im czynów i opisujących okoliczności ich popełnienia D. S. (1), M. Ł. i Z. Z. jednoznacznie potwierdzają, że dopuścili się oni przypisanych im przestępstw.
A. Kwalifikacja przestępstw przypisanych D. S. (1):
- I. 1. Czyn I w okresie od dnia 24 września 2009 r. do dnia 26 stycznia 2016 r. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu i wiedząc, że auta, w posiadanie których wszedł, pochodzą z czynu zabronionego, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, nabył i przyjął tego pochodzenia 11 sztuk samochodów, jak też kierował działaniami M. Ł., Z. Z. i innych osób, polegającymi na przyjęciu i pomocy w ich ukryciu, to jest przechowywaniu dostarczonych pojazdów na terenie województwa (...) oraz demontowaniu z nich części - celem późniejszego zbycia tak uzyskanych elementów tych pojazdów, gdzie łączna wartość tych pojazdów wyniosła 956 904 zł. Tym działaniem D. S. (2) wyczerpał dyspozycję art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 291 § 1 k.k. Działanie ze z góry powziętym zamiarem i uczynienie stałego źródła dochodu z tego czynu wynika z porozumienia zawartego przez oskarżonego z M. Ł. w zakresie jego popełnienia oraz wielości tych zachowań jak i ich znacznego czasu trwania. Okoliczności te uzasadniają więc powołanie w kwalifikacji prawnej tego przestępstwa również dyspozycji art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Nadto kwalifikację tę zasadnym było uzupełnić o dyspozycję art. 294 § 1 k.k. - z uwagi na wartość tych pojazdów, która wypełnia definicję znacznej wartości określoną w art. 115 § 5 k.k. Dodać należy, że sąd zastosował kodeks karny w brzmieniu obowiązującym w czasie czynu to jest do 15.11.2018 r. jako względniejszej dla sprawcy - zgodnie z wyrażoną w art. 4 § 1 k.k. zasadą, co także znalazło odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu. Nowelizacja kodeksu karnego, jaka nastąpiła w dniu 20.06.2020 r. poprzez wprowadzenie przepisu art. 57 lit b ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 spowodowała, że zastosowanie obecnie obowiązującej ustawy byłoby niekorzystne dla oskarżonego - z uwagi na podwyższony próg dolnej granicy ustawowego zagrożenia.
- 2. Czyn II w okresie od dnia 24 września 2009 r. do dnia 26 stycznia 2016 r. w województwie (...), w tym w K., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, kierował działaniami M. Ł., Z. Z. i innych osób polegającymi na usunięciu znaków identyfikacyjnych w 11 samochodach, które były przedmiotem przestępstwa pierwszego.
Należało uznać, że ten czyn D. Ł. wyczerpuje znamiona art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 306 k.k. Wielość zachowań uzasadniła powołanie art. 12 k.k. Natomiast uczynienie z tego przestępstwa stałego źródło dochodu uzasadniło uzupełnienie przyjętej kwalifikacji o dyspozycję art. 65 § 1 k.k.
Podobnie jak wyżej, z uwagi na wprowadzenie do kodeksu karnego przepisu art. 57 lit b kodeksu karnego rzutującego na wysokość kary wymierzonej za popełnienie przestępstwa ciągłego sąd zastosował przepisy tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w czasie czynu, co jednocześnie wymagała powołania przepisu art. 4 §1 k.k.
3. Czyn III w okresie od bliżej nieustalonego dnia w 2015 r. do 12 lutego 2015 r. w B. i w W., działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą (K. C.), czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu w celu uzyskania w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. leasingu w kwocie 209 024,39 zł, przedłożył w tej spółce nierzetelny dokument w postaci „Wniosku o zawarcie umowy leasingowej”, w którym podała ona nieprawdziwe swe dochody i osiągany zysk, uzyskane w latach 2014 i 2015 z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, które były okolicznościami o istotnym znaczeniu dla uzyskania tego leasingu. Oskarżony kierował również działaniami K. C. przedkładając jej do podpisu ów dokument, który wypełniła, a następnie złożył go wraz z innymi dokumentami niezbędnymi do udzielenia wnioskowanego leasingu w siedzibie ww. spółki. W wyniku tych jego działań w dniu 06.03.2015 r. zawarto umowę leasingu numer (...), mocą której (...) Sp. z o.o. jako finansujący zobowiązał się do nabycia przedmiotu leasingu w postaci samochodu marki N. (...) rok produkcji 2011, nr nadwozia (...) o wartości 209 024,39 zł od dostawcy, którym była firma (...) z/s w W. k. W., a następnie oddania przedmiotu leasingu korzystającemu, którą była K. C..
Dlatego należało przyjąć, że działając w ten sposób D. S. (1) wyczerpał dyspozycję art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.
4. Czyny: IV, V, XVI, XVIII, XXI, XXIII, XXIV, XXV, XXVI, XXVIII, XXIX, XXX, XXXI i XXXII
Zdaniem Sądu wszystkie wyżej wskazane przestępstwa zostały popełnione w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem tej samej sposobności jaką były "nieszczelne" procedury towarzystw ubezpieczeniowych, umożliwiające wyłudzenie odszkodowań z tytułu ubezpieczenia rzeczy ruchomych, w większości samochodów (w jednym wypadku łodzi motorowej) - poprzez umyślne doprowadzanie do kolizji tych pojazdów, ich umyślnych zniszczeń, czy też wskazywania, że dany pojazd został skradziony, co nie miała miejsca. I żądanie za owe rzekome losowe zdarzenia odszkodowań. W ten sposób D. S. (1) dokonywał bądź usiłował wyłudzić odszkodowania od kolejnych towarzystw ubezpieczeniowych - ze współoskarżonymi bądź również z innymi osobami, dopuszczając się w ten sposób 14 tego rodzaju przestępstw. Podobnie jak wcześniej uczynił on sobie z popełnienia tych czynów stałe źródło dochodu (co wynika choćby z ich ilości i rozciągłości czasowej, gdzie potrafił również pozywać towarzystwa ubezpieczeniowe celem uzyskania wyższych odszkodowań).
To zaś uzasadniło powołanie w kwalifikacji tych przestępstw art. 65 § 1 k.k. Zbieżność kwalifikacji podstawy wymiaru kary - art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. uzasadniła przyjęcie, że czyny te stanowią ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k. Z tym ustaleniem że przestępstwa te miały różne podstawy skazania, mianowicie:
- - czyn IV został zakwalifikowany na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 306 k.k. w zw. z art. 12 k.k. - z uwagi na usunięcie znaków identyfikacyjnych pojazdu i fakt, iż przestępstwo to składało się z kilku zachowań, w tym udania się do W. i odebrania od właściciela samochodu, który dobrowolnie przekazał mu kluczyk, a który to samochód następnie zgłosił on jako skradziony,
- - czyn V - z uwagi na nie wypłacenie odszkodowania należało uznać, że został popełniony w formie stadialnej usiłowania co wymusiło powołanie art. 13 § 1 k.k. Zwartość czasowa uzasadniła rezygnację z powołania art. 12 k.k, przy czym usunięcie znaków identyfikacyjnych pojazdu, podobnie jak wyżej uzasadniło również powołanie art. 306 k.k.
- - w wypadku przestępstw: XVI, XVIII, XXIII, XXIV, XXV, XXVI, XXVIII, XXX, XXXI i XXXII zasadnym było przyjąć kwalifikację z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 298 § 1 k.k. gdyż doszło w nich do fingowania zdarzeń komunikacyjnych (kolizji bądź rzekomo wywołanego samozapłonem spalenia jako zdarzeń losowych), na podstawie których oskarżony składał wnioski o odszkodowania.
- - z kolei w odniesieniu do przestępstw XXI i XXIX właściwą jest kwalifikacja art. 286 § 1 k.k. skoro w tych wypadkach czyny polegały na zgłoszeniu fikcyjnych kradzieży.
- 5. Czyny: VI, VII, VIII, IX, X, XI, XII, XIII
Analiza dat popełnienia tych przestępstw przez D. S. (1) ujawnia ich zbieżność czasową. Z kolei istniejące między nimi podobieństwo, polegające na wykorzystaniu osobistej znajomości z diagnostą samochodowym (A. P.) i każdorazowym nakłanianiu go do poświadczenia nieprawdy w wystawianych przez niego dokumentach w postaci: "zaświadczenia o przeprowadzeniu badań technicznych" oraz "dokumentu identyfikacyjnego pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą" dla przyjmowanych przez D. S. (1), a pochodzących z czynów zabronionych samochodów, w sytuacji, gdy ów nie wykonywał badań technicznych tych samochodów nawet nie widząc ich na oczy. Jednoczesne udzielanie ww. diagnoście niezbędnych do wystawienia tych dokumentów informacji i dostarczanie dokumentów, by następnie za ich wystawienie wręczyć mu korzyści majątkowe uzasadniły przyjęcie, że działaniem tym oskarżony wyczerpał każdorazowo znamiona art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 229 § 1 i 3 k.k. Wskazać wypada, iż nie budzi wątpliwości, że diagnosta samochodowy jest osobą pełniącą funkcję publiczną.
Wynika to z charakteru jego kompetencji skoro ma on możliwość dopuszczenia bądź nie pojazdów mechanicznych do ruchu po drogach publicznych jak i faktu, że tego rodzaju uprawnienia przyznaje organ samorządu terytorialnego jakim jest starosta - wyłącznie po ukończeniu kursu i zdaniu stosownego egzaminu. Końcowo dodać wypada, że uczynienie z popełnienia tych przestępstw stałego źródła dochodu uzasadniło uzupełnienie tej kwalifikacji o dyspozycję art. 65 § 1 k.k.
6. Czyn XIV w okresie od dnia 19 czerwca 2015 r. do dnia 28 sierpnia 2015 r. w B. działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą (J. K.), podstępem wprowadził w błąd działającego w imieniu Starosty Powiatowego w B. pracownika starostwa co do właściciela samochodu osobowego marki L. (...) o numerze nadwozia (...). Dostarczył on bowiem ww. mężczyźnie dokumenty tego pojazdu, a ten na jego prośbę w dniu 19 czerwca 2015r. złożył w ww. urzędzie wniosek o jego rejestrację. Jednocześnie J. K. do ww. wniosku dołączył wystawioną na swoje nazwisko jako kupującego, fikcyjną umowę kupna tego auta z dnia 18 maja 2015 r. W rzeczywistości faktycznym nabywcą tego pojazdu był D. S. (1). W ten sposób oskarżony razem z nim wprowadził w błąd pracownika ww. urzędu co do osoby właściciela tego pojazdu wyłudzając poświadczenie nieprawdy w postaci decyzji nr (...) z dnia 19.06.2016 r. o czasowej rejestracji samochodu, a następnie w decyzji nr (...) z dnia 28.08.2016 r. o rejestracji ww. samochodu jako stanowiącego własność J. K., oraz dowodu rejestracyjnego seria (...) i tablic rejestracyjnych o nr (...). Tym działaniem oskarżony wyczerpał dyspozycję art. 272 k.k. Podobnie jak wszystkich pozostałych czynów tak i tego oskarżony dopuścił się czyniąc z niego stałe źródło dochodu, co uzasadniło uzupełnienie kwalifikacji o dyspozycję art. 65 § 1 k.k.
7. Czyn XV w okresie od dnia 28 sierpnia 2015 r. do 15 października 2015 r. w B. ukrywał dokument w postaci pozwolenia czasowego Seria (...) wydanego mocą decyzji Starostwa Powiatowego w B. nr (...) z dnia 19.06.2015 r. na samochód osobowy marki L. (...) o numerze nadwozia (...) nr rej. (...). D. S. (1) otrzymał ten dokument w bliżej nieustalonym dniu po dniu 19 czerwca 2015 r., kiedy został on wydany J. K., który otrzymał go ze Starostwa Powiatowego w B. jako rzekomy właściciel pojazdu, po czym przekazał go oskarżonemu. Mężczyzna ten był zobowiązany do jego zwrotu. Jednakże zamiast tego D. S. (1) nie zwrócił przedmiotowego dokumentu mężczyźnie, a ów w dniu 28 sierpnia 2015 r. złożył w ww. urzędzie fałszywe oświadczenie o jego zagubieniu. W ten sposób oskarżony wyczerpał dyspozycję art. 276 k.k.
Podobnie jak wszystkich pozostałych czynów tak i tego oskarżony dopuścił się czyniąc z niego stałe źródło dochodu co uzasadniło uzupełnienie kwalifikacji o dyspozycję art. 65 § 1 k.k.
8. Czyn XVII w okresie od dnia 20 czerwca 2013 r. do 18 września 2013 r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą (K. K. (2)) podstępem wprowadził w błąd funkcjonariusza publicznego w osobie pracownika Urzędu Miejskiego w B. (...) co do osoby właściciela samochodu osobowego marki A. (...) o numerze nadwozia (...). W ten sposób, że dostarczył ww. kobiecie dokumenty tego pojazdu, zaś ona na jego prośbę w dniu 20 czerwca 2013 r. złożyła w tym urzędzie wniosek o jego rejestrację. Do wspomnianego wniosku K. K. (2) dołączyła m.in. potwierdzającą nieprawdę, wystawioną na swoje nazwisko jako kupującego Fakturę VAT Nr (...) z dnia 06.05.2013 r, chociaż w rzeczywistości faktycznym nabywcą, który też zapłacił za przedmiotowe auto, był oskarżony. W ten sposób D. S. (1) wprowadził w błąd ww. pracownika urzędu co do osoby właściciela tego pojazdu i wyłudził poświadczenie nieprawdy w postaci decyzji nr (...) z dnia 20.06.2013 r. o czasowej jego rejestracji, a następnie w decyzji nr (...) z dnia 18.09.2013 r. o rejestracji wymienionego auta jako własności K. K. (2), w tym dowodu rejestracyjnego seria (...) i tablic rejestracyjnych.
W ten sposób wyczerpał on dyspozycję art. 272 k.k. Podobnie jak wszystkich pozostałych czynów tak i tego oskarżony dopuścił się czyniąc z niego stałe źródło dochodu co uzasadniło uzupełnienie kwalifikacji o dyspozycję art. 65 § 1 k.k.
9. Czyn XIX w okresie od dnia 20 czerwca 2013 r. do 18 września 2013 r. w B., ukrywał dokument w postaci pozwolenia czasowego Seria (...), który był wydany ustalonej osobie - K. K. (2), mocą decyzji Urzędu Miejskiego w B. (...) nr (...) z dnia 20.06.2013 r. na samochód osobowy marki A. (...) o numerze nadwozia (...) nr rej. (...). W ten sposób, że po dniu 20 czerwca 2013 r. otrzymał ów dokument od ww. kobiety, która go wprzódy odebrała z tego urzędu. K. K. (2) jako figurująca w dokumentach właścicielka pojazdu zobowiązana była do zwrotu do ww. urzędu tego dokumentu, którym nie miała prawa wyłącznie rozporządzać. Oskarżony zaś nakłonił ją, aby złożyła fałszywe oświadczenie o rzekomym jego zagubieniu w dniu 10 września 2013 r. W ten sposób oskarżony wyczerpał dyspozycję art. 276 k.k.
Podobnie jak wszystkich pozostałych czynów tak i tego oskarżony dopuścił się czyniąc z niego stałe źródło dochodu co uzasadniło uzupełnienie kwalifikacji o dyspozycję art. 65 § 1 k.k.
10. Czyn XX w okresie od 3 czerwca 2014 r. do 2 stycznia 2018 r. w miejscowości K. i w B., działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą (K. S.), doprowadził (...) S.A. z/s w S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 388 068,87 zł. W ten sposób, że na zakręcie drogi nr (...) B. - S. "zorganizował" kolizję drogową. W ten sposób, że w dniu 3 czerwca 2014 r. około godziny 22.00 kierował działaniami K. S.. Polecił mu wjechać samochodem marki A. (...) o numerze nadwozia (...), nr rej. (...) do pobliskiego stawu pozorując manewr ominięcia zwierzyny leśnej, która rzekomo miała wtargnąć na drogę. Gdzie osobiście użyczonym od M. Ł. pojazdem marki D. (...) w celu uwiarygodnienia przedmiotowego zdarzenia uszkodził jeden z przydrożnych słupków. Następnie polecił K. S. zgłosić tę kolizję i podać ww. nieprawdziwe informacje w dokumentacji ubezpieczeniowej. Skutkiem tych działań (...) S.A. z/s w S. wypłaciła figurującej jako właścicielka ww. pojazdu K. K. (2) z tytułu ubezpieczenia AC po przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania likwidacyjnego w dniu 20 sierpnia 2014r. odszkodowanie w kwocie 47 526,87 zł oraz w dniu 25 maja 2015 r. uzupełniające odszkodowanie w kwocie 369 zł. Następnie skłonił K. K. (2) do złożenia do Sądu Okręgowego w Białymstoku pozwu przeciwko (...) S.A. z/s w S. i przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania przed Sądem Okręgowym w Białymstoku o sygn. akt I C 1276/17, w wykonaniu wydanego w tej sprawie prawomocnego wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. ww. towarzystwo wypłaciło K. K. (2) w dniu 2 stycznia 2018 r. dodatkowe odszkodowanie w kwocie 340 173 zł. Tym działaniem D. S. (1) wyczerpał treść przepisów art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 298 § 1 k.k.
Wartość wyłudzonego odszkodowania uzasadniła wskazanie w powyższej kwalifikacji także art. 294 § 1 k.k. Z kolei uczynienie sobie z tego przestępstwa stałego źródło dochodu uzasadniło jej uzupełnienie o dyspozycję art. 65 § 1 k.k.
11. Czyn XXII w dniu 22 stycznia 2015 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą (P. K.) oraz M. Ł., doprowadził Spółkę Akcyjną (...) S.K. A z/s w W. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 208 943,08 zł. W ten sposób, że fikcyjnie sprzedał samochód osobowy marki L. (...) nr VIN (...), nr rej. (...) P. K.. Ów mężczyzna zaś zawarł na potrzeby tego rzekomego zakupu umowę leasingu operacyjnego numer (...) dotyczącego jego odpłatnego użytkowania i pobierania pożytków z ww. spółką, która sfinansowała mu ów zakup. W ten sposób oskarżony działając z P. K. wprowadził w błąd pracowników tej spółki, że ów mężczyzna - rzekomy nabywca, który był wyłącznie figurantem, zamierza wywiązać się z warunków zawartej umowy leasingowej. To zaś nie było prawdą. Choćby z tego względu, że przedmiotowy pojazd był niesprawny i nie nadawał się do jazdy, przez co jego zakup był całkowicie pozbawiony sensu. Jedynym zaś celem tego działania było wyłudzenie pieniędzy od leasingodawcy. Następnie, po uzyskaniu owej rzekomej kwoty zapłaty i wpłaceniu przez P. K. zaledwie trzech rat leasingowych D. S. (1) razem z nim oraz jeszcze jedną nieustaloną osobą wywiózł ten samochód na teren Republiki Czeskiej, gdzie w dniu 15 kwietnia 2015r. dokonał jego spalenia celem uniknięcia spłacania dalszych rat leasingowych.
W ten sposób oskarżony wyczerpał dyspozycję art. 286 § 1 k.k. Wartość przedmiotu przestępstwa uzasadniła uzupełnienie tej kwalifikacji o art. 294 § 1 k.k. I podobnie jak wcześniej fakt uczynienia sobie z przestępstwa stałego źródło dochodu uzasadnił jej dopełnienie o dyspozycję art. 65 § 1 k.k.
Do powyższego już tylko dodać należy, że sąd rozważał, czy przestępstwo to nie powinno być zakwalifikowane jako element ciągu przestępstw z punktu A. I. 4. Uznał jednakże, że brak jest znamienia tej samej sposobności skoro w tym wypadku ów modus operandi był inny i nie opierał się na wykorzystywaniu luk w procedurach likwidacji szkód komunikacyjnych przez towarzystwa ubezpieczeniowe.
Czyn XXVII w okresie od 20 sierpnia 2009 r. do 13 lipca 2016 r. w B. i W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. Ł. i innymi osobami, wiedząc na podstawie okoliczności towarzyszących wejściu w posiadanie samochodu B. (...) o numerze rej. (...) i numerze VIN: (...) i wartości nie mniejszej niż 81 700 zł, że pochodzi z czynu zabronionego, wraz z tym współoskarżonym nabył go od ustalonej osoby (G. K.). Tym działaniem wyczerpał on dyspozycję art. 291 § 1 k.k. Fakt uczynienia sobie z przestępstwa stałego źródło dochodu uzasadnił dopełnienie tej kwalifikacji o dyspozycję art. 65 § 1 k.k. Dodać należy, że auto to zostało skradzione na terytorium Belgii w dniu 20 sierpnia 2009 r. Istotnym jest, że celem wejścia w posiadanie tego pojazdu było korzystanie z niego. Finalnie bowiem po wymianie zawierających wg. wiedzy D. S. (1) wyłącznie tych elementów, które nosiły nadruk numeru VIN został on zarejesrtowany na dane jego kolegi - S. D. jako samochód marki B. (...) o numerze VIN (...) (który w stanie mocno rozbitym legalnie został przez niego nabyty) po czym dłuższy czas przezeń użytkowany. Następnie M. Ł. odkupił ów pojazd od oskarżonego rejestrując na dane swojego ojca.
B. Kwalifikacja prawna czynu przypisanych M. L. I.
1. Czyn XXXIII w okresie od 24 września 2009 r. do 26 stycznia 2016r. w województwie (...), w tym w miejscowości K., działając wspólnie i w porozumieniu ze Z. Z., D. S. (1) i innymi osobami, czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przyjął 11 samochodów pochodzących z przestępstwa i pomógł w ich ukryciu, wiedząc na podstawie okoliczności towarzyszących wejściu w posiadanie samochodów, że pochodzą z czynu zabronionego. W ten sposób, że kolejno dostarczane mu pojazdy przechowywał w użytkowanych przez siebie budynkach warsztatu w miejscowości K. (...) oraz w innych miejscach na terenie województwa (...), po czym demontował z nich elementy celem późniejszego ich zbycia W ten sposób M. Ł. wyczerpał dyspozycję art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.
Jak wskazano działanie ze z góry powziętym zamiarem wynika z faktu wejścia w porozumienie ze współoskarżonym D. S. (1). Uczynienie sobie stałego źródła dochodu z ilości i czasu trwania tych zachowań. Kwalifikację tę zasadnym jeszcze uzupełnić o dyspozycję art. 294 § 1 k.k. - z uwagi na wartość tych pojazdów, która wypełnia określoną w art. 115 § 5 k.k. definicję znacznej wartości.
Podobnie jak wyżej należy dodać, że sąd zastosował kodeks karny w brzmieniu obowiązującym w czasie czynu to jest do 15.11.2018 r. jako względniejszej dla sprawcy - zgodnie z wyrażoną w art. 4 § 1 k.k. zasadą, co także znalazło odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu. Nowelizacja kodeksu karnego, jaka nastąpiła w dniu 20.06.2020r. poprzez wprowadzenie przepisu art. 57 lit b ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 spowodowała, że zastosowanie obecnie obowiązującej ustawy byłoby niekorzystne dla oskarżonego z uwagi na podwyższony próg dolnej granicy ustawowego zagrożenia.
2. Czyn XXXIV w okresie od dnia 24 września 2009 r. do dnia 26 stycznia 2016 r. w województwie (...), w tym w miejscowości K., działając wspólnie i w porozumieniu ze Z. Z., D. S. (1) i innymi osobami, czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, usunął znaki identyfikacyjne z 11 pojazdów stanowiących przedmiot czynu XXXIII.
Zdaniem sądu tego rodzaju zachowanie należało ocenić jako wyczerpujące dyspozycję art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 306 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Fakt działania ze z góry powziętym zamiarem wynika z porozumienia między oskarżonymi. Z kolei fakt, że M. Ł. wiedział, że w ten sposób będzie zarabiał na życie w kontekście długotrwałości tego procederu uzasadniło przyjęcie także dyspozycji art. 65 § 1 k.k.
3. Czyny XXXV, XXXVII, XXXVIII, XXXIX, XLI, XLII, XLIII, XLIV, XLVI
Jak wyżej podniesiono przestępstwa te zostały popełnione w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem tej samej sposobności jaką były "nieszczelne" procedury towarzystw ubezpieczeniowych, umożliwiające wyłudzenie odszkodowań z tytułu ubezpieczenia rzeczy ruchomych - samochodów i w jednym wypadku łodzi motorowej - poprzez dokonywanie fikcyjnych kolizji tych pojazdów, ich umyślnych zniszczeń, czy też nieprawdziwego wskazywania, że dany samochód został skradziony, co nie miało miejsca. W ten sposób M. Ł. dokonywał bądź usiłował wyłudzić odszkodowania od kolejnych towarzystw ubezpieczeniowych - ze współoskarżonymi bądź również z innymi osobami dopuszczając się w ten sposób 9 przestępstw. Podobnie jak wcześniej ilość zdarzeń i okres ich trwania uzasadnił przyjęcie, że uczynił on sobie z ich popełnienia stałe źródło dochodu, co uzasadniło powołanie w kwalifikacji tych przestępstw art. 65 § 1 k.k. Zbieżność kwalifikacji podstawy wymiaru kary - art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. uzasadniła uznanie, że stanowią one ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k. Z tym ustaleniem, że jeden z tych czynów miała inną podstawę skazania, mianowicie czyn XXXV został zakwalifikowany na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 306 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Kumulatywna kwalifikacja tego przestępstwa wynikała z faktu usunięcia znaków identyfikacyjnych pojazdu i faktu, że składało się ono z kilku zachowań, w tym udania się do W. i odebrania od właściciela samochodu, który dobrowolnie przekazał mu kluczyk, a który to samochód następnie zgłosił on jako skradziony.
Podobnie jak wyżej, z uwagi na wprowadzenie do kodeksu karnego przepisu art. 57 lit b k.k. rzutującego na wysokość kary wymierzonej za popełnienie przestępstwa ciągłego sąd zastosował przepisy ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w czasie tych przestępstw jednocześnie uzupełniając kwalifikację prawną w podstawie skazań i wymiaru kary o przepis art. 4 § 1 k.k.
4. Czyn XXXVI w dniu 22 stycznia 2015r przy ul. (...) w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą – (P. K.), oraz D. S. (1), czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu doprowadził Spółkę Akcyjną (...) S.K. A z/s w W. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 208 943,08 zł stanowiącej mienie znacznej wartości. Przestępstwo to zostało dokonane podczas zawarcia umowy leasingu operacyjnego numer (...), dotyczącego odpłatnego użytkowania i pobierania pożytków samochodu osobowego marki L. (...), rok prod. 2012, nr VIN (...), nr rej. (...). Polegało na wprowadzeniu w błąd jej pracowników co do zamiaru wywiązania się z warunków zawartej umowy przez P. K.. Ów mężczyzna bowiem działając wspólnie i w porozumieniu z M. Ł. i współoskarzonym S. zawarł na potrzeby tego rzekomego zakupu umowę leasingu operacyjnego numer (...) dotyczącego jego odpłatnego użytkowania i pobierania pożytków, która to spółka sfinansowała mu ów zakup. W ten sposób oskarżony wraz z ww. mężczyznami wprowadził w błąd pracowników tej spółki, że rzekomy nabywca, który był wyłącznie figurantem, zamierza wywiązać się z warunków zawartej umowy leasingowej. To zaś nie było prawdą. Choćby z tego względu, że ów pojazd był niesprawny i nie nadawał się do jazdy, przez co jego zakup był całkowicie pozbawiony sensu, zaś faktyczna wartość znacznie niższa niźli wskazane w fikcyjnej umowie kupna - sprzedaży. Jedynym zaś celem tego działania było wyłudzenie pieniędzy od leasingodawcy. Następnie, po uzyskaniu owej rzekomej kwoty zapłaty i wpłaceniu przez P. K. zaledwie trzech rat leasingowych D. S. (1) razem z ww. mężczyzną oraz jeszcze jedną nieustaloną osobą wywiózł ten samochód na teren Republiki Czeskiej, gdzie w dniu 15 kwietnia 2015r. dokonał jego spalenia celem uniknięcia potrzeby spłacania dalszych rat leasingowych. W ten sposób M. Ł. wyczerpał dyspozycję art. 286 § 1 k.k. skoro współdziałał z ww. mężczyznami obejmując swą świadomością całość tych zamierzeń. Wartość przedmiotu przestępstwa uzasadniła uzupełnienie tej kwalifikacji o art. 294 § 1 k.k. I podobnie jak wcześniej. Uczynienie sobie z przestępstwa stałego źródło dochodu uzasadnił jej dopełnienie o dyspozycję art. 65 § 1 k.k.
Do powyższego już tylko dodać należy, że sąd rozważał, czy przestępstwo to nie powinno być zakwalifikowane jako element ciągu przestępstw z punktu B. I. 3. Uznał jednakże, że brak jest znamienia tej samej sposobności skoro w tym wypadku modus operandi był inny i nie opierał się na wykorzystywaniu luk w procedurach likwidacji szkód komunikacyjnych.
5. Czyn XL w okresie od 20 sierpnia 2009 r. do 13 lipca 2016 r. w B. i W., działając wspólnie i w porozumieniu z D. S. (1) i innymi nieustalonymi osobami, wiedząc na podstawie okoliczności towarzyszących wejściu w posiadanie samochodu marki (...) o numerze rej. (...) i numerze VIN: (...) wartości nie mniejszej niż 81 700 zł, że pochodzi on z czynu zabronionego, wraz z D. S. (1) nabył go od ustalonej osoby. Działaniem tym oskarżony wyczerpał dyspozycję art. 291 § 1 k.k. Fakt uczynienia sobie z przestępstwa stałego źródło dochodu uzasadnił dopełnienie tej kwalifikacji o dyspozycję art. 65 § 1 k.k. Dodać należy, że auto to zostało skradzione na terytorium Belgii w dniu 20 sierpnia 2009 r. Istotnym jest, że celem wejścia w posiadanie tego pojazdu było korzystanie z niego przez współoskarżonego. Finalnie bowiem wyłącznie po wymianie zawierających wg. wiedzy D. S. (1) elementów z numerem VIN pojazd został zarejesrtowany na dane S. D. jako samochód marki B. (...) o numerze VIN (...) (który w stanie mocno rozbitym legalnie został nabyty przez tego oskarżonego) i dłuższy czas przezeń użytkowany. Następnie M. Ł. odkupił ów pojazd od oskarżonego rejestrując na dane swojego ojca.
6. Czyn XLV w okresie od dnia 3 grudnia 2014 r. do 3 lutego 2016 r. w B., J. oraz w W., działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą (P. T.), czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez uzyskanie nienależnego odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, doprowadził (...) S.A. z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 4 513,10 zł, stanowiących odszkodowanie wypłacone z polisy (...) o numerze (...), z tytułu kolizji drogowej, za pomocą wprowadzenia pracownika tej firmy w błąd co do okoliczności zaistnienia takiego zdarzenia. W ten sposób, że w dniu 3 grudnia 2014 r. wziął udział w zorganizowanej umyślnie kolizji kierowanego przez niego pojazdu marki M. (...) z quadem E. (...) o numerze rej. (...), kierowanym przez P. T., stanowiącym własność innej ustalonej osoby (A. Z.). W następstwie czego, po zgłoszeniu powyższej szkody i podaniu nieprawdziwych informacji w dokumentacji ubezpieczeniowej co do okoliczności zaistnienia szkody w użytkowanym przez niego samochodzie marki M. (...) o nr rej. (...) ww. towarzystwo ubezpieczeniowe po przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania likwidacyjnego wypłaciło matce oskarżonego figurującej jako właściciel samochodu M. z tytułu ubezpieczenia OC quada, odszkodowanie w dwóch ratach to jest 30.12.2014 r. w kwocie 2 244,29 zł i 03.02.2016 r. w kwocie 2 268,81 zł, przelewając je na wskazany rachunek bankowy. W ten sposób M. Ł. wyczerpał dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 298 §1 k.k. Z kolei fakt, że oskarżony w ten sposób uzyskiwał stale gotówkę uzasadnił uzupełnienie kwalifikacji o art. 65 § 1 k.k.
Dodać wypada, że sąd rozważał, czy ów czyn nie należy do ciągu przestępstw opisanego w punkcie B I 3 wyroku. Uznał jednakże, że znaczny odstęp czasowy pomiędzy najpóźniejszym przestępstwem zakwalifikowanym do tego ciągu to jest czynem XXXIX, gdzie pochód przestępstwa się 06.11.2013 r., a datą niniejszego przestępstwa, gdzie pochód przestępstwa rozpoczął się w dniu 03.12.2014 r., wyklucza tę możliwość.
C. Kwalifikacja prawna czynu przypisanych Z. Z. I.
1. Czyn XLVII w okresie od dnia 24 września 2009 r. do dnia 26 stycznia 2016r. w województwie (...), w tym w miejscowości K., działając wspólnie i w porozumieniu z D. S. (1), M. Ł. i innymi osobami, czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przyjął 11 samochodów pochodzących z przestępstwa i pomógł w ich ukryciu, wiedząc na podstawie okoliczności towarzyszących wejściu w posiadanie tych samochodów, że pochodzą one z czynu zabronionego. W ten sposób, że kolejno dostarczane mu pojazdy przyjmował i demontował z nich elementy celem późniejszego ich zbycia przez ww. współoskarżonych, W ten sposób Z. Z. wyczerpał dyspozycję art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Działanie ze z góry powziętym zamiarem wynika z faktu wejścia w porozumienie ze współoskarżonym D. S. (1). Uczynienie sobie stałego źródła dochodu z ilości i czasu tych zachowań. Kwalifikację tę zasadnym było także uzupełnić o dyspozycję art. 294 § 1 k.k. - z uwagi na znaczną wartość tych pojazdów, która wypełnia definicję określoną w art. 115 § 5 k.k.
Dodać należy, że tak jak wcześniej sąd zastosował ustawę kodeks karny w brzmieniu obowiązującym w czasie czynu to jest do 15.11.2018 r. jako względniejszej dla sprawcy - zgodnie z wyrażoną w art. 4 § 1 k.k. zasadą, co także znalazło odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej przypisanego czynu. Nowelizacja kodeksu karnego, jaka nastąpiła w dniu 20.06.2020r. poprzez wprowadzenie przepisu art. 57 lit b ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 spowodowała, że zastosowanie obecnie obowiązującej ustawy byłoby niekorzystne dla oskarżonego z uwagi na podwyższony próg dolnej granicy ustawowego
- 2. Czyn XLVIII w okresie od dnia 24 września 2009 r. do dnia 26 stycznia 2016 r. w województwie (...), w tym w miejscowości K., działając wspólnie i w porozumieniu ze D. S. (1), M. Ł. i innymi osobami, czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, usunął znaki identyfikacyjne z 11 pojazdów stanowiących przedmiot czynu XLVII. Zdaniem sądu tego rodzaju zachowanie wyczerpuje dyspozycję art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 306 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Fakt działania ze z góry powziętym zamiarem wynika z porozumienia między oskarżonymi. Z kolei fakt, że Z. Z. wiedział, że w ten sposób będzie zarabiał na życie w kontekście długotrwałości tego procederu uzasadniło przyjęcie także dyspozycji art. 65 § 1 k.k.
- 3. Czyny XLIX, L i LI
Wskazane wyżej przestępstwa zostały popełnione w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem tej samej sposobności jaką były luki w procedurach towarzystw ubezpieczeniowych, umożliwiające wyłudzenie odszkodowań z tytułu ubezpieczenia samochodów - poprzez dokonywanie fikcyjnych kolizji tych pojazdów bądź też nieprawdziwego wskazywania, że dany pojazd został skradziony, co nie miało miejsca. W ten sposób Z. Z. dokonał wyłudzenia odszkodowania od trzech towarzystw ubezpieczeniowych - ze współoskarżonymi bądź również z innymi osobami. Podobnie jak w stosunku do pozostałych współoskarżonych także i w wypadku Z. Z. zasadnym było przyjąć, że uczynił on sobie z ich popełnienia stałe źródło dochodu, co uzasadniło powołanie w kwalifikacji tych przestępstw art. 65 § 1 k.k. Zbieżność kwalifikacji podstawy wymiaru kary - art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. uzasadniła uznanie, że stanowią one ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k. Z tym ustaleniem, że jedno z tych przestępstw miało inną podstawę skazania, mianowicie czyn LI został zakwalifikowany na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 306 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Powodem był fakt usunięcia przez oskarżonego znaków identyfikacyjnych w tym pojeździe oraz to, że składało się ono z kilku zachowań, w tym udania się do W. i odebrania samochodu, do którego dobrowolnie przekazano kluczyk, a który to samochód następnie nieprawdziwie został zgłoszony jako skradziony.
Podobnie jak wyżej, z uwagi na wprowadzenie do kodeksu karnego przepisu art. 57 lit b rzutującego na wysokość kary wymierzonej za popełnienie przestępstwa ciągłego sąd zastosował przepisy ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w czasie tych przestępstw jednocześnie uzupełniając kwalifikację prawną w podstawie skazań i wymiaru kary o przepis art. 4 §1 k.k.
Końcowo należy dodać, że podstawą zasądzenia odszkodowań był art. 46 § 1 k.k. Sąd uwzględnił wszystkie złożone w tym trybie wnioski zasądzając żądane kwoty w pełnej wysokości. W sytuacji, gdy zobowiązanym do naprawienia szkody był więcej niż jeden z oskarżonych, którym przypisano winę sąd orzekał ów obowiązek solidarnie. Odpowiedzialność solidarna za szkodę powstałą w wyniku realizacji danego czynu zabronionego znajduje umocowanie w art. 46§1 k.k. w zw. z art. 369 k.c. i art. 441§1 k.c. Podkreślenia wymaga, że najlepiej zabezpiecza ona interesy uprawnionych (tak postanowienie Sądu Najwyższego z 26.07.2016 r., II KK 196/16). Takie rozstrzygnięcie było możliwe zarówno przed 1.07.2015 r., jak i po nowelizacji Kodeksu karnego obowiązującej od tej daty.
- 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
- 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
- 3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
- 3.5. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowa ł określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności 1.Podpis